ဘုရားလောင်း ဥဒိန်နရ

ဘုရားလောင်း ဥဒိန်နရ ဇာတ်

အံ့မခန်း မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ မဟာကရုဏာတော်

ရှေးရှေးသောအခါက ပဒေသရာဇ်မင်းတို့အုပ်ချုပ်စိုးစံခဲ့သည့် မစ္ဆိကာသီတိုင်း၊ သာဝတ္ထိပြည်ကြီးတွင် ဥဒိန်နရအမည်ရှိသော မင်းသားတစ်ပါး စိုးစံတော်မူခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားလောင်းတော် မင်းသားဥဒိန်နရသည် လောကီစည်းစိမ်အဝဝကို ခံစားစံစားတော်မူသော်လည်း အလွန်သနားကြင်နာတတ်သောစိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့တော်မူတိုင်း မင်းသား၏နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ့ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားဥဒိန်နရသည် နန်းတော်အတွင်း၌ စံတော်မူနေစဉ်တွင် အဆွေတော် သုဒမ္မမင်းသားသည် မင်းသားထံသို့ လာရောက်၍ ဤသို့လျှောက်တင်လေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ယနေ့နန်းတော်အနီးရှိ တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော မုန်ယိုကျားကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း သတင်းကြားရပါသည်ဘုရား။ ထိုကျားကြီးသည် သားကောင်ကို မရွေးချယ်ဘဲ အားပါးမကုန် စားသောက်တတ်ကြောင်းနှင့် ယခုအခါ တောသူတောင်သားတို့မှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြကြောင်းပါဘုရား။”

မင်းသားဥဒိန်နရသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားတော်မူလျှင် နှလုံးသားအတွင်း၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းခနဲ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကိုယ်ချင်းစာတော်မူရင်း မုန်ယိုကျားကြီး၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းရန် အမိန့်တော်ထုတ်လေသည်။

မင်းသား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မင်းချင်းတို့သည် တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ စုံစမ်းကြရာ မုန်ယိုကျားကြီးသည် တကယ်ပင် အလွန်ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းကြောင်းကို တွေ့ရှိကြသည်။ ထိုကျားကြီးသည် အစာငတ်မွတ်ဆာမွတ်နေပုံရပြီး ညတိုင်းလိုလို တောသူတောင်သားတို့၏ နွား၊ ဆိတ် စသည်တို့ကို ဖမ်းဆီးစားသောက်လျက်ရှိသည်။ ယင်းကြောင့် တောသူတောင်သားတို့မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန်ပင် ခက်ခဲလျက်ရှိသည်။

မင်းသားဥဒိန်နရသည် မင်းချင်းတို့၏ လျှောက်တင်ချက်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက် စိတ်တော်မသက်သာဖြစ်တော်မူသည်။ မုန်ယိုကျားကြီး၏ အစာငတ်မွတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်ကို သနားတော်မူရင်း မင်းသားသည် ဤသို့ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။

“ငါသည် ထိုကျားကြီး၏ အစာငတ်မွတ်မှုကို အဆုံးသတ်စေမည်။ ငါကိုယ်တိုင် ထိုကျားကြီးထံသို့ သွားရောက်၍ အသက်စွန့်မည်။ သို့မှသာ တောသူတောင်သားတို့၏ ဘေးဒုက္ခသည် ကင်းဝေးကြလိမ့်မည်။”

အဆွေတော် သုဒမ္မမင်းသားနှင့် မင်းချင်းတို့သည် မင်းသား၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားတော်မူလျှင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့ကုန်သည်။

“အရှင်မင်းသား၊ အဘယ်သို့ပြုတော်မူပါမည်နည်း။ ထိုမုန်ယိုကျားကြီးသည် အလွန်အစွမ်းထက်လှပါ၏။ အရှင်မင်းသား၏ အသက်ကို အလဟဿ စွန့်တော်မမူပါနှင့်။”

မင်းသားဥဒိန်နရသည် ခေါင်းမာစွာပင် ဤသို့ပြန်လည်မိန့်တော်မူသည်။

“ငါ၏ အသက်သည် တောသူတောင်သားတို့၏ အသက်နှင့် မခြား။ ငါသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာကို အထွတ်အထိပ်ထား၍ ဤသို့ပြုရမည်။ ငါ့ကို မတားဆီးကြနှင့်။”

ထို့နောက် မင်းသားဥဒိန်နရသည် တစ်ပါးတည်း ထွက်တော်မူ၍ မုန်ယိုကျားကြီး ကျက်စားရာ တောအုပ်သို့ ချီတက်တော်မူသည်။ တောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်တော်မူလျှင် မင်းသားသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်၍ ကျားကြီးကို ခေါ်လေသည်။

“အမောင်ကျား၊ ငါကား ဥဒိန်နရ မင်းသားတည်း။ သင်၏ အစာငတ်မွတ်မှုကို အဆုံးသတ်စေရန် ငါသည် အသင့်အနားသို့ ရောက်လာပြီ။ ငါ့ကို စားသောက်၍ သင်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်လော့။”

မင်းသား၏ အသံကို ကြားတော်မူသော မုန်ယိုကျားကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကာ မင်းသားရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။ ကျားကြီးသည် မင်းသား၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်တော်မူလျှင် မင်းသား၏ ပူဇော်သက္ကာယကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုလျက် ဤသို့မေးလေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုတော်မူပါသနည်း။ အကျွန်ုပ်သည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှသာဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းသားကား မင်းမျိုးမင်းနွယ် ဖြစ်တော်မူပါ၏။”

မင်းသားဥဒိန်နရသည် ကျားကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားတော်မူလျှင် အပြုံးလေးတစ်ပွင့် ဝေဆာလျက် ဤသို့ပြန်လည်မိန့်တော်မူသည်။

“အမောင်ကျား၊ ငါသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မမြင်ဝံ့။ သင်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ငါသိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်ကို အသက်စွန့်၍ ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာသည် မြတ်သောတရားဖြစ်၏။”

ထို့နောက် မင်းသားဥဒိန်နရသည် မိမိ၏ အဝတ်အစားတို့ကို ခွာချတော်မူ၍ ကျားကြီးအား ဤသို့မိန့်တော်မူသည်။

“အမောင်ကျား၊ ငါ့ကို စားသောက်၍ သင်၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်လော့။”

မုန်ယိုကျားကြီးသည် မင်းသား၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်တော်မူပြီးနောက် အလွန်ကြည်နူးဝမ်းမြောက်စွာပင် မင်းသား၏ အလောင်းတော်ကို စားသောက်တော်မူလေသည်။ ထိုအခါတွင်ကား မင်းသားဥဒိန်နရသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှု၍ မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်တော်မူလိုက်လေသည်။

ဤသို့လျှင် ဘုရားလောင်းတော် မင်းသားဥဒိန်နရသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မဟာဒါန စသည်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူ၍ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှုတော်မူကာ ကြီးမားလှသော အသက်စွန့်ခြင်းကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် ဘုရားလောင်းတော်၏ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အနစ်နာခံတတ်သော ဂုဏ်ကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။

ဓမ္မနိဒါန်း

မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မဟာဒါန - အသက်စွန့်၍ပင် သတ္တဝါတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကယ်တင်လိုသော စိတ်ဓာတ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တရားဖြစ်သည်။

ပါရမီတော်များ

မေတ္တာပါရမီ၊ ကရုဏာပါရမီ၊ မဟာဒါနပါရမီ