ဘုရားလောင်း ဥဒိန်နရ

ဘုရားလောင်း ဥဒိန်နရ ဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ရဟန်းတစ်ပါးအား အသင်္ခါရတရားကို အထူးအားထုတ်ရခြင်း၏ အကျိုးကို ဟောကြားတော်မူရာတွင် ဤ ဥဒိန်နရ ဇာတ်တော်ကို ဆောင်တော်မူသည်။

ရှေးရှေးသောအခါက၊ ကာလဝတီပြည်ကို အုပ်စိုးစံစားတော်မူသော မင်းတရားတစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုမင်းတရားကြီးကား အလွန်တရားမျှတ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ အကျိုးကို အမြဲမပြတ် ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ နန်းတော်ကြီးကား မြို့၏အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိ၍ အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသည်။ ပြာသာဒ်ပေါင်းများစွာတို့သည် မိုးသို့ထိုးတက်လျက်၊ နန်းတော်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စိမ်းလန်းသောဥယျာဉ်တော်ကြီးများ ပွင့်လန်းလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီး၏ အိမ်ရှေ့မင်းကား ဥဒိန်နရ မင်းသားတည်း။ ထိုမင်းသားကား ရုပ်ရည်ချောမောလှပ၍ အလွန်သတ္တိကောင်းသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ထိုမင်းသားကို အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ နန်းတော်အတွင်း၌ အလွန်စည်ကားပျော်ရွှင်လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြာသာဒ်ထက်ထက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်တော်မူရင်း၊ မိမိ၏ သားတော်ဥဒိန်နရ မင်းသားအား တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ထိုစဉ်တွင် မင်းကြီး၏ စိတ်တော်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မင်းကြီးသည် သားတော်အား တိုင်းရေးပြည်ရေးကို လွှဲအပ်ရန် စိတ်ကူးပေါ်လာသည်။ သို့သော် မင်းကြီးသည် မင်းသား၏ စိတ်နေသဘောထားကို စမ်းသပ်လိုသောကြောင့်၊ မင်းသားအား ခေါ်တော်မူပြီး အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူသည်။

"အသင် ဥဒိန်နရ မင်းသား... အသင်သည် ယခုအခါ ရင့်ကျက်တော်မူပြီ။ တိုင်းရေးပြည်ရေးကို ကိုယ်တိုင်ဦးစီးရန် အချိန်တန်ပြီ။ သို့သော် မင်းအဖြစ်ကို လက်ခံရရှိရန် အသင်သည် အလွန်ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ကျော်လွှားရအုံးမည်။"

မင်းသားသည် ဖခင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် မည်သည့်အခက်အခဲကို ကြုံတွေ့ရမည်ကို မသိသောကြောင့် စိုးရိမ်စိတ် မရှိပေ။ မင်းသားသည် ကြည်လင်သော မျက်နှာနှင့် အောက်ပါအတိုင်း ပြန်လည် လျှောက်ထားတော်မူသည်။

"အသင် အဘ မင်းကြီး... သားတော်သည် အဘ၏ အမိန့်တော်ကို အမြဲတမ်းနာခံပါမည်။ မည်သည့်စမ်းသပ်မှုမဆို သားတော်သည် ရင်ဆိုင်တော်မူမည်။"

မင်းကြီးသည် သားတော်၏ သတ္တိကို ချီးကျူးတော်မူပြီး၊ မင်းသားအား အောက်ပါအတိုင်း စမ်းသပ်မှုအကြောင်းကို မိန့်တော်မူသည်။

"အသင် ဥဒိန်နရ မင်းသား... အသင်သည် တောနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်၍၊ ထိုတောထဲတွင်ရှိသော မဟာသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အမြင့်ဆုံးအကိုင်းပေါ်တွင် ငါးရက်တိတိ နေထိုင်ရမည်။ ထိုငါးရက်အတွင်း အသင်သည် အစာမစား၊ ရေမသောက်ရ။ ထို့ပြင် အသင်သည် ထိုအကိုင်းပေါ်မှ မကျရ။ အကယ်၍ အသင် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ အသင်သည် မင်းအဖြစ်ကို ရရှိမည်။ အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့လျှင်... မင်းအဖြစ်ကို မရရှိနိုင်။"

မင်းသားသည် ဖခင်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်တုန်လှုပ်တော်မူသည်။ ထိုစမ်းသပ်မှုသည် အလွန်ခက်ခဲ၍ အန္တရာယ်များကြောင်းကို မင်းသားသိသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပြည်သူပြည်သားတို့၏ အကျိုးကို စဉ်းစားသောကြောင့်၊ မည်သို့ပင် ခက်ခဲစေကာမူ လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထားတော်မူသည်။

"အသင် အဘ မင်းကြီး... သားတော်သည် အဘ၏ အမိန့်တော်ကို နာခံပါမည်။ သားတော်သည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို လက်ခံတော်မူသည်။"

ထို့နောက် မင်းသားသည် တောနက်ကြီးသို့ ထွက်တော်မူသည်။ ထိုတောသည် အလွန်အေးသော သစ်ပင်၊ ပန်းပင်၊ ဆူးပင်၊ ချုံပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေရောင်ပင် မပေါက်နိုင်သော ထူထပ်သော သစ်ရွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လျက်ရှိသည်။ မင်းသားသည် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် မဟာသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ရှာဖွေတော်မူသည်။ ထိုသစ်ပင်ကား အလွန်မြင့်မား၍ အကိုင်းအခက်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ မင်းသားသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ အမြင့်ဆုံးအကိုင်းပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူသည်။

မင်းသားသည် အကိုင်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ခံစားတော်မူသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစာငတ်၊ ရေငတ်ဖြင့် ပင်ပန်းလျက်ရှိသည်။ နေရောင်သည် ထိုအကိုင်းပေါ်သို့ မရောက်သောကြောင့် အလွန်အေးလျက်ရှိသည်။ မင်းသားသည် ကြောက်လန့်သော စိတ်ဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်တော်မူသည်။ အောက်မှာကား အလွန်နက်သော ချောက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျော်ခွင်လည်သော အကောင်များ၊ မြွေဟောက်များ၊ ကျားသစ်များ အစရှိသော အန္တရာယ်များစွာ ပျံသန်း၊ ကျက်စားလျက်ရှိသည်။

မင်းသားသည် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားတော်မူသည်။ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရတော်မူသည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်ကား ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်သည်။ မင်းသားသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်အား အောက်ပါအတိုင်း ဆုတောင်းတော်မူသည်။

"အရှင်ဘုရား... သားတော်သည် ယခုအခါ အလွန်ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုကို ကြုံတွေ့ရပါ၏။ သားတော်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပမာမခန့်ထားဘဲ၊ ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မင်းအဖြစ်ကို လိုလားပါ၏။ အရှင်ဘုရား... သားတော်အား ကူညီတော်မူပါ။"

မင်းသားသည် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် ငါးရက်တိတိ ထိုအကိုင်းပေါ်တွင် နေထိုင်တော်မူသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလျက်ရှိသည်။ မျက်လုံးများလည်း မှောင်ခွေလာသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်တော်မူသည် မဟုတ်။

ငါးရက်မြောက်နေ့ ညဉ့်အလယ်အချိန်တွင်၊ မင်းကြီးသည် နန်းတော်မှ ထွက်လာတော်မူပြီး၊ အလွန်မှော်န်ထန်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်တော်မူသည်။

"ဥဒိန်နရ မင်းသား... အသင်သည် ငါးရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိပြီ။ ယခုအချိန်တွင် အသင်သည် မင်းအဖြစ်ကို လိုလားလျှင်၊ အသင်သည် အောက်သို့ ခုန်ချတော်မူလော့။"

မင်းသားသည် ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် မင်းကြီးက ထိုသို့ မိန့်တော်မူရသနည်း။ မင်းသားသည် အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့်၊ အောက်သို့ ကြည့်တော်မူသည်။ အောက်မှာကား အလွန်နက်သော ချောက်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုချောက်ထဲတွင်ကား အလွန်နက်သော မြစ်ကြီးတစ်ခု စီးဆင်းလျက်ရှိသည်။

မင်းသားသည် ထိုအခါ အလွန်သတ္တိကောင်းစွာဖြင့်၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပမာမခန့်ထားဘဲ၊ အောက်သို့ ခုန်ချတော်မူသည်။ မင်းသားသည် အလွန်မြင့်သော အကိုင်းပေါ်မှ ကျဆင်းသွားသည်။

သို့ရာတွင် မင်းကြီးကား ထိုသို့ ပြောခြင်းသည် သားတော်၏ သတ္တိကို စမ်းသပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ မင်းကြီးသည် တောအုပ်ထဲသို့ မောင်းမ ၃၂ ယောက်ကို စေလွှတ်ထားသည်။ ထိုမောင်းမတို့ကား မင်းသား ကျဆင်းလာသော အခါ၊ မင်းသားအား လှမ်းဖမ်းရန် အသင့်ရှိနေသည်။

မင်းသားသည် ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသော အခါ၊ ထိုမောင်းမ ၃၂ ယောက်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် မင်းသားအား လှမ်းဖမ်းတော်မူသည်။ မင်းသားသည် မြစ်ကြီးထဲသို့ မကျဘဲ၊ ထိုမောင်းမတို့၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်တော်မူသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မင်းသားအား ခေါ်တော်မူပြီး၊ အောက်ပါအတိုင်း မိန့်တော်မူသည်။

"ဥဒိန်နရ မင်းသား... အသင်သည် ငါ၏ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ အသင်၏ သတ္တိနှင့် ပြည်သူပြည်သားတို့အပေါ်ထားသော မေတ္တာကို ငါသည် အလွန်ချီးကျူး၏။ ယခုမှ စ၍ အသင်သည် မင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူလော့။"

မင်းသားသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးအား ရှိခိုးတော်မူပြီး၊ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းသားသည် မင်းအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၍၊ ပြည်သူပြည်သားတို့အား တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ထိုမင်းသားကား မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အလောင်းတော် ဖြစ်တော်မူသည်။

ကုသိုလ်တရား

ဤဇာတ်တော်မှ သင်ခန်းစာရရှိသည်မှာ - မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းနှင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပမာမခန့်ထားဘဲ အများအကျိုးကို ရှေးရှုခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံအကြောင်းတရားများ ဖြစ်သည်။ ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုများ ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ စိတ်ကို မလျှော့လျှင် မည်သည့်အတားအဆီးကို မဆို ကျော်လွှားနိုင်ပါသည်။

ပါရမီတော်များ

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘုရားလောင်းသည် ဝီရိယပါရမီနှင့် ခန္တီပါရမီတို့ကို အထူးတလည် ဘာဝနာ ပွားများတော်မူသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် ထား၍ အများအကျိုးအတွက် ကြိုးစားအားထုတ်တော်မူခြင်းသည် ဝီရိယပါရမီ၏ ထင်ရှားသော သာဓက ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုကို သည်းခံကျော်လွှားနိုင်ခြင်းသည် ခန္တီပါရမီကို ဖော်ပြသည်။