The Bodhisatta as a Deer

အရှည်ဆုံးသော ခရီး

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်အနီး ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု အနီးအနားတွင် လွန်စွာလှပသော သစ်ပင်ပန်းမာလ်၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုအရပ်တွင် ဗောဓိသတ်မင်းသည် ဥဒေါင်းဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် လူဖြစ်တော်မူ၏။ ဥဒေါင်းဖြူသည် အလွန်သန့်ရှင်းသော အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံကာ၊ အလွန်အေးချမ်းသော စိတ်ထားရှိသည်။ သူ၏အမွေးအမှင်တို့သည် စိန်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ မျက်လုံးများကား ကြယ်စင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေ၏။ သူသည် ထိုအရပ်ကို အုပ်စိုးပြီး၊ အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကိုလည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အုပ်ချုပ်လေသည်။ တစ်နေ့သောအခါ၊ မြို့သူမြို့သားတို့သည် တောထဲသို့ အမဲလိုက်ထွက်လာကြရာ၊ ထိုဥဒေါင်းဖြူကို တွေ့ရှိကြသည်။ သူ၏အဆင်းကို မြင်၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်၊ သူတို့သည် ဥဒေါင်းဖြူကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။

“အို... ဤဥဒေါင်းကား အလွန်လှပ၏။ ငါတို့သည် ဤဥဒေါင်းကို ဘုရင်ထံ လက်ဆောင်အဖြစ် ပို့မည်။” ဟု အမဲလိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြော၏။ အခြားသူများလည်း သဘောတူကြပြီး၊ ဥဒေါင်းကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကြလေသည်။ ဥဒေါင်းဖြူသည် သူ၏အလွန်မြန်သော ခြေထောက်တို့ဖြင့် တောထဲသို့ ပြေးဝင်လေသည်။ သူသည် တောထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း၊ အမဲလိုက်သမားတို့၏ အသံကို နားထောင်နေ၏။ သူ၏စိတ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်လေသည်။

“ငါသည် အလွန်မြန်သော်လည်း၊ သူတို့ကား အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှိကြသည်။ ငါသာ ဖမ်းမိသွားလျှင်၊ ငါ့နောက်ပါ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ ဒုက္ခရောက်ကြမည်။” ဟု ဥဒေါင်းဖြူက တွေးမိ၏။ ထိုစဉ်တွင် သူသည် အမဲလိုက်သမားတို့၏ အသံကို ပို၍နီးကပ်လာသည်ကို ကြားရ၏။ သူသည် အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ သူသည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရရှိလေသည်။ သူသည် သူ၏အသံကို ပို၍ကျယ်လောင်စွာ ပြုလုပ်ပြီး၊ အမဲလိုက်သမားတို့ရှိရာသို့ အော်ဟစ်လေသည်။

“အချင်းတို့၊ ငါသည် ဤတော၏အရှင်သခင် ဥဒေါင်းဖြူ ဖြစ်၏။ ငါသည် သင်တို့အား အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်၊ သို့သော်လည်း သင်တို့သည် ငါ့အား မဖမ်းဆီးကြရန် တောင်းပန်၏။ သင်တို့သည် အမဲလိုက်လိုပါလျှင်၊ ငါသည် အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကို အသင်တို့ထံသို့ ပို့ပေးမည်။” ဟု ဥဒေါင်းဖြူက ကြုံးဝါးလေသည်။ အမဲလိုက်သမားတို့သည် ဥဒေါင်း၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်အံ့ဩကြ၏။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကြပြီး၊ ဥဒေါင်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။

“ဤဥဒေါင်းကား အလွန်မင်းတရားကြီး၏ စိတ်ဓာတ် ရှိ၏။ ငါတို့သည် သူ၏ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံသင့်သည်။” ဟု အမဲလိုက်ခေါင်းဆောင်က ပြော၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဥဒေါင်း၏ ကတိအတိုင်း၊ တခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့ကို အမဲလိုက်ဖမ်းဆီး၍ မြို့သို့ပြန်ကြလေသည်။ ဥဒေါင်းဖြူကား သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ရုံသာမက၊ အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အသက်ကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ သူ၏ကျေးဇူးတရားကို သိ၍၊ မြို့သူမြို့သားတို့သည် ဥဒေါင်းဖြူကို လေးစားကြည်ညိုကြပြီး၊ ထိုအရပ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

“ငါသည် အလွန်မြန်သော ခြေထောက်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ အသိဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းက ပို၍အစွမ်းထက်၏။” ဟု ဥဒေါင်းဖြူက တွေးမိ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ ဥဒေါင်းဖြူသည် ထိုအရပ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အုပ်ချုပ်ပြီး၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့သည်လည်း သူ၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြလေသည်။ ဤကား ဗောဓိသတ်မင်း၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ပညာပါရမီကို ပြသသော အဖြစ်အပျက်တည်း။