ສັນຊະນະກ ຢາຕັກ

ໃນສະໄໝພຸດທະການ, ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ວັດເຊຕວັນ, ເມືອງສາວັດຖີ. ມີພຣະສົງອົງໜຶ່ງ, ຜູ້ມີຈິດໃຈຫົດຫູ່, ເສົ້າໝອງ, ເນື່ອງຈາກບໍ່ສາມາດບັນລຸທັມໄດ້ຕາມທີ່ຄາດຫວັງ. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງຊາບເຖິງຄວາມທຸກໃຈຂອງພຣະສົງອົງນັ້ນ, ຈຶ່ງຊົງເອີ້ນມາ ແລະ ຊົງເລົ່າເລື່ອງໃນອະດີດຊາດຂອງພຣະອົງ, ເພື່ອໃຫ້ພຣະສົງນັ້ນໄດ້ມີກຳລັງໃຈ. ພຣະອົງໄດ້ເລົ່າເຖິງຊາດທີ່ພຣະອົງໄດ້ເກີດເປັນພະຍານາກ, ຜູ້ມີອຳນາດ, ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອປະຊາຊົນໃນເມືອງ. ພະຍານາກນັ້ນໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ, ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຄົນໃນຍາມທຸກຍາກ, ໄດ້ນຳພາໃຫ້ປະຊາຊົນຢູ່ຮ່ວມກັນດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີອຳນາດ, ແຕ່ພະຍານາກນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ໄປໃນທາງທີ່ຜິດ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ, ໄດ້ໃຊ້ໄປໃນການບຳເພັນປະໂຫຍດໃຫ້ແກ່ສ່ວນລວມ. ດ້ວຍການປະຕິບັດທີ່ດີງາມນັ້ນ, ພະຍານາກໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖື ແລະ ຄວາມຮັກແພງຈາກທຸກຄົນ. ພຣະພຸດທະເຈົ້າຊົງຊີ້ແຈງວ່າ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຊາດນັ້ນພຣະອົງຈະບໍ່ໄດ້ບັນລຸທັມ, ແຕ່ການປະພຶດທີ່ດີງາມນັ້ນກໍໄດ້ສ້າງບຸນກຸສົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ເປັນພື້ນຖານສຳລັບການບັນລຸທັມໃນຊາດນີ້. ພຣະອົງຊົງສອນວ່າ, ການບັນລຸທັມນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະ ການປະຕິບັດຕາມຄຳສອນ, ຍ່ອມສາມາດບັນລຸໄດ້ໃນທີ່ສຸດ. ພຣະສົງອົງນັ້ນໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ, ກໍຮູ້ສຶກດີໃຈ ແລະ ມີກຳລັງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ, ໄດ້ຕັ້ງໃຈປະຕິບັດທັມຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ບໍ່ຫົດຫູ່ອີກຕໍ່ໄປ.