ကုဋုသိဟ် ဇာတ်တော်

အင်မော်က ကာလ၊ မဂ်ဓတိုင်းပြည်ဝယ်။ မင်းတစ်ပါးရှိ၏၊ နာမံ ရုစိရ မင်းအုပ်စိုး။ သဒ္ဓမ္မ ၁၀ ပါးနှင့် အုပ်စိုး၏။ မင်းကြီးကား ပညာရှိ၊ သနားကရုဏာ ရှိ၏။ သို့သော် မကောင်းသော အချက်တစ်ချက် ရှိ၏။ ကာမဂုဏ်ကို မတပ်မက် မကုန်နိုင်။ ပစ္စည်းဥစ္စာ ရွှေငွေ မည်မျှပင် များသော်လည်း။ မတပ်မက်နိုင်။ အခါတစ်ပါး၊ မင်းကြီးသည် စဉ်းစား၏။ ငါ၏ ဤအသက်ကို မည်သို့ အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်ရမည်နည်း။ ဤသို့ စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထိုအခါ၊ ဗြဟ္မာတစ်ပါးသည် မင်းကြီး၏ စဉ်းစားသံကို ကြား၏။ ဗြဟ္မာသည် မင်းကြီးထံသို့ လာ၏။ မင်းကြီးအား မေး၏။ အရှင်မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် စိတ်မချမ်းသာသနည်း။ မင်းကြီးသည် ပြန်ပြော၏။ ငါသည် ကာမဂုဏ်ကို မတပ်မက် မကုန်နိုင်။ ဤအသက်ကို မည်သို့ အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်ရမည်နည်း။ ဗြဟ္မာသည် ပြန်ပြော၏။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကာမဂုဏ်ကို တပ်မက် မကုန်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီးသည် တရားကို ကျင့်တော်မူပါ။ တရားကို ကျင့်တော်မူလျှင်၊ ကာမဂုဏ်ကို မတပ်မက် မကုန်နိုင်သော အချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်။ မင်းကြီးသည် ဗြဟ္မာ၏ စကားကို ကြား၏။ မင်းကြီးသည် တရားကို ကျင့်တော်မူ၏။ တရားကို ကျင့်တော်မူသောကြောင့်၊ ကာမဂုဏ်ကို မတပ်မက် မကုန်နိုင်သော အချက်သည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မင်းကြီးသည် သာယာဝပြောစွာ အုပ်စိုး၏။