ສັກກະຊາດົກ

ກາລຄັ້ງໜຶ່ງດົນນານມາແລ້ວ, ໃນສະໄໝທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຍັງຊົງບຳເພັນພຣະບາຣະມີ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງເສວຍພຣະຊາດ ເປັນພຣະອິນທະ, ຊື່ວ່າ ທ້າວສັກກະ, ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ແຫ່ງເທວະທັງຫລາຍ. ໃນສະໄໝນັ້ນ, ໂລກມະນຸດ ແລະ ເທວະໂລກ ກໍາລັງປະສົບກັບຄວາມເດືອດຮ້ອນແສນສາຫັດ. ຊາວໂລກ ແລະ ເທວະດາ ໄດ້ພາກັນທຸກຂ໌ທໍລະມານ ຍ້ອນການເດັ່ນຂອງຄົນຊົ່ວ ແລະ ຄວາມເສື່ອມໂຊມຂອງຄົນດີ. ຄວາມເດັ່ນຂອງຄົນຊົ່ວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຄວາມບໍ່ສະຫງົບ, ແລະ ຄວາມເດັ່ນຂອງຄວາມບໍ່ຍຸຕິທໍາ. ປະຊາຊົນທຸກຂ໌ຮ້ອນ ບໍ່ສາມາດດໍາລົງຊີວິດໄດ້ຕາມປົກກະຕິ. ພຣະອິນທະ, ຜູ້ຊົງມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາ, ໄດ້ຊົງຮູ້ສຶກເສົ້າສະຫລົດໃຈ ຕໍ່ສະພາບການດັ່ງກ່າວ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຄິດຫາວິທີແກ້ໄຂ ຄວາມເດືອດຮ້ອນນີ້. ພຣະອົງໄດ້ຊົງພິຈາລະນາເຖິງສາເຫດ ຂອງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ໄດ້ຊົງພົບວ່າ ສາເຫດຫຼັກມາຈາກການຂາດສິນທໍາ, ການຂາດຄວາມເມດຕາ, ແລະ ການຂາດຄວາມຍຸດຕິທໍາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັດສິນໃຈ ທີ່ຈະຊົງຊ່ວຍເຫລືອສັດໂລກ ດ້ວຍການຊົງສັ່ງສອນໃຫ້ປະຕິບັດໃນສິ່ງທີ່ດີງາມ, ໃຫ້ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ກັນ, ແລະ ໃຫ້ດໍາລົງຊີວິດ ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທໍາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈຳແລງກາຍ ເປັນນັກບວດ ເພື່ອໄປຊົງສັ່ງສອນ ປະຊາຊົນ ໃຫ້ຮູ້ຈັກວິທີການດໍາລົງຊີວິດ ທີ່ຖືກຕ້ອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສອນ ໃຫ້ປະຕິບັດໃນສິນ 5, ໃຫ້ມີຄວາມເມດຕາ, ໃຫ້ມີຄວາມກະລຸນາ, ແລະ ໃຫ້ມີຄວາມຍຸດຕິທໍາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສອນ ໃຫ້ປະຕິເສດ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ ແລະ ໃຫ້ສົ່ງເສີມ ຄວາມດີງາມ. ດ້ວຍການຊົງສັ່ງສອນ ຂອງພຣະອິນທະ, ປະຊາຊົນ ໄດ້ເລີ່ມຮູ້ຈັກ ວິທີການດໍາລົງຊີວິດ ທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຄວາມເດືອດຮ້ອນ ໄດ້ເລີ່ມຫຼຸດລົງ, ແລະ ຄວາມສະຫງົບສຸກ ໄດ້ເລີ່ມກັບຄືນມາ. ໂລກມະນຸດ ແລະ ເທວະໂລກ ໄດ້ກາຍເປັນສະຖານທີ່ ທີ່ດີງາມ ຍິ່ງຂຶ້ນ.