බුදුන් වහන්සේ කුවේර කුමාරයා ලෙස උපන් කථාව

බුදුන් වහන්සේ කුවේර කුමාරයා ලෙස උපන් කථාව

ඈත අතීතයේ, ඉන්දියාවේ එක් ධනවත් රාජධානියක, කුවේර නම් වූ මහා රජ කෙනෙකු රාජ්‍ය පාලනය කළේය. ඔහු අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, කරුණාවන්ත රජෙකු වූ අතර, ඔහුගේ දයාව හා ධර්මය නිසා රට සශ්‍රීක විය. ජනතාව ඔහුට බොහෝ සේ ආදරය කළ අතර, ඔහුගේ පාලනය යටතේ දුක්ඛිත කිසිවෙක් නොවීය. රජුගේ මාලිගාව රන්, රිදී, මුතු, මැණික් වලින් දිදුලන්නට විය. උසස් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුව ඉදිකළ මාලිගය, රජුගේ අතිශය ධනවත් බවට සාක්ෂි දැරීය. උයන, වන පියස, මාලිගයේ අලංකාරය වැඩි කළේය. සුවඳැති මල්, පලතුරු වලින් පිරි, විවිධ පක්ෂීන්ගේ ගී රාවයෙන් පිරුණු එම උයන, රජුගේ මනසට මහත් සැනසීමක් ලබා දුන්නේය.

දිනක්, රජු සිය අමාත්‍යවරුන් සමග රාජ්‍ය කටයුතු පිළිබඳව සාකච්ඡා කරමින් සිටියදී, එක් අමාත්‍යවරයෙක් පැවසුවේ, "මහරජාණන් වහන්ස, අපගේ රාජධානිය අතිශය ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් යටතේ පවතී. ජනතාව සතුටින්, සුවසේ ජීවත් වෙති. නමුත්, අපගේ මහරජාණන් වහන්සේගේ ධනවත් බව, ධනය, බලය, මේ සියල්ලටම හේතුව කුමක්දැයි කල්පනා කර බැලුවෙමි. මෙම ධනය, මෙම රාජ්‍යය, මේ සියල්ල අතිශය අස්ථායී බවක් පෙනේ. අද ඇති දේ හෙට නැතිව යන්නට ඉඩ තිබේ. එබැවින්, මේ සියල්ලේ අස්ථායී ස්වභාවය අවබෝධ කර ගැනීම වැදගත් ය."

මෙය ඇසූ රජු බොහෝ කල්පනා කළේය. ඔහු සිය ජීවිතයේ ධර්මයට අනුව කටයුතු කළත්, මෙම ධනය, මෙම බලය, මේ සියල්ලේ අස්ථායී ස්වභාවය ඔහුට වැටහුණි. ඔහුට සිහිපත් වූයේ, පෙර ආත්මයකදී තමා කළ මහත් ධර්ම ක්‍රියාවක් නිසා මෙවැනි ධනවත් ජීවිතයක් ලැබුණු බවයි. ඔහුට සිය පුරුදු ධර්මාවබෝධය සිහිපත් විය. ඔහුට සැබෑ සැනසීම ලැබෙන්නේ ධර්මය තුළින් බව ඔහු වටහා ගත්තේය. මෙම ධනය, බලය, මේ සියල්ල මායාවක් බව ඔහු දුටුවේය. ධර්මය පමණක් සදාකාලික බව ඔහු තේරුම් ගත්තේය.

“අමාත්‍යවරයාණෙනි, ඔබගේ කථාව සත්‍යයකි. මෙම ධනය, මෙම රාජ්‍යය, මේ සියල්ල අනිත්‍යය. අද අපට ඇති දේ හෙට නොතිබෙන්නට පුළුවන. සැබෑ සැනසීම ලැබෙන්නේ ධර්මයට අනුව ජීවත් වීමෙනි. මාගේ පෙර ආත්මයේ කළ මහත් ධර්ම ක්‍රියාවක් නිසා මට මෙම ධනය, මෙම රාජ්‍යය හිමිවිය. නමුත්, මම දැනටමත් අවබෝධ කර ඇත්තෙමි, සැබෑ සතුට ධර්මය තුළින් පමණක් ලැබෙන බවයි. මෙම ධනය, බලය, මේ සියල්ල මායාවක්. ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය.”

එතැන් සිට, රජු සිය රාජ්‍ය පාලනය ධර්මයට අනුව තවදුරටත් තීව්‍ර කළේය. ඔහු සිය ධනයෙන් දුප්පත් අසරණයන්ට උදව් කළේය, පාසල්, රෝහල්, විහාරස්ථාන ඉදිකළේය. ඔහුගේ ධර්ම පාලනය නිසා රට සදාකාලික සැනසීමක් ලැබුවාය. ඔහු සිය අමාත්‍යවරුන්ටද ධර්මය දේශනා කළේය. “අපගේ ධනය, අපගේ බලය, මේ සියල්ල අනිත්‍යය. ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය. ධර්මය අනුව ජීවත් වීමෙන් අපට සැබෑ සැනසීම ලැබේ.”

කාලය ගෙවී ගියේය. රජු සිය ධර්ම පාලනයෙන්, සිය ධර්ම ක්‍රියාවන්ගෙන්, මහත් පුණ්‍යයක් රැස් කළේය. අවසානයේ, රජු සිය ශරීරය හැර ගිය විට, ඔහුට සුවෝධනය ලැබුණේ, තමා කළ ධර්ම ක්‍රියාවන්ගේ විපාකයකි. ඔහු බුදුන් වහන්සේ ලෙස උපත ලබා, ලෝකයාට ධර්මය දේශනා කළේය. ඔහු කළ ධර්ම ක්‍රියාවන්, ඔහුගේ ධර්ම පාලනය, ඔහු කළ දානය, මේ සියල්ල, ඔහුට බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාරී විය.

මෙම කථාවෙන් අපි ඉගෙන ගන්නේ, ධනය, බලය, මේ සියල්ල අනිත්‍යය. සැබෑ සතුට, සැබෑ සැනසීම ලැබෙන්නේ ධර්මය අනුව ජීවත් වීමෙනි. ධර්මය පමණක් සදාකාලික ය. ධර්මය තුළින් අපට සසර දුකින් මිදීමටත්, නිවනට පත් වීමටත් හැකි වේ.