කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව

කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව

ඈත අතීතයේ, ජම්බුද්දීපයේ එක්තරා රජෙක් රජකම් කළා. ඒ රජතුමා ධර්මිෂ්ඨව, යුක්තිසහගතව රජකම් කළ නිසා රට සශ්‍රීකව, ජනතාව සතුටින් ජීවත් වුණා. රජමාළිගාව වටකර ගත් උද්‍යානයේ නොයෙක් ආකාරයේ මල්, පලතුරු ගස් වලින් සරසී තිබුණා. ඒ අතරම, සියලු සත්වයන්ට පිහිට වන බෝසතාණන් වහන්සේ කුරුල්ලෙකුගේ උපතේ ඉපිද, සිය ත්‍යාගශීලී බවින් සියලු සත්වයන්ගේ සිත් සතන් සැනසූ බව මේ පුංචි කතාවෙන් කියැවෙයි.

දවසක්, අතිශයින් සුන්දර, මනස්කාන්ත වටපිටාවකින් සමන්විත උද්‍යානයේ, රජතුමා සිය අන්තඃපුර ස්ත්‍රීන් සමග විනෝදයෙන් කල් ගෙවමින් සිටියා. මල් පිපී, සුවඳ හමන, කුරුල්ලන්ගේ මිහිරි ගීත නදින් පිරිපුන් ඒ උද්‍යානය, රජුටත්, ඔහුගේ පිරිවරටත් මහත් සතුටක් ගෙන දුන්නා. එහෙත්, රජතුමාගේ සිතේ යම්කිසි ආකාරයක කනගාටුවක්, දුකක් තිබුණා. ඒ, ඔහුගේ රාජධානියේ කිසිදු සතෙක් සාගින්නෙන් පෙළෙන බවක් හෝ කිසිදු දුකක් ඔහුට දැනුනේ නැති නිසා. ඔහු සිතුවේ, තමාට සියලු සත්වයන්ගේ දුක දැකීමට, ඔවුන්ට පිහිට වීමට අවස්ථාවක් නොලැබීම ගැනයි.

“අහෝ! මගේ රාජධානියේ කිසිදු දුකක්, කිසිදු සාගින්නක් නොමැති වීම ගැන මට සතුටු විය හැකිව තිබියදීත්, මගේ සිතට යම්කිසි අඩුවක් දැනෙන්නේ මන්ද?” රජතුමා සිය අන්තඃපුර ස්ත්‍රීන්ගෙන් විමසුවා.

“මහරජාණන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේ සියලු සත්වයන්ට ධර්මිෂ්ඨව කටයුතු කරන නිසා, මේ රාජධානියේ කිසිදු සතෙක් දුකෙන් හෝ සාගින්නෙන් පෙළෙන්නේ නැත. සමහර විට, ඔබ වහන්සේට තවත් විස්මිත, අද්භූත දෙයක් දැකීමට ආශාවක් ඇතිවන්නට ඇත.”

රජතුමා ඒ අදහස පිළිගත්තා. ඔහුට යම්කිසි අද්භූත, විස්මිත දෙයක් දැකීමට, අත්දැකීමට ආශාවක් ඇති වුණා. ඒ අතරම, ඔහු සිතුවේ, තමාගේ ත්‍යාගශීලී බව, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි ඇති කරුණාව, අන් අයට ආදර්ශයක් විය යුතු බවයි.

මේ අතර, ඒ උද්‍යානයේම, විශාල, ඝන වනයක් මැද, එක්තරා කුරුළු කූඩුවක් විය. ඒ කූඩුව තුළ, බෝසතාණන් වහන්සේ කුරුල්ලෙකුගේ උපතේ ඉපිද, සිය ත්‍යාගශීලී බවින්, සියලු සත්වයන්ගේ සිත් සතන් සැනසීමට සූදානම් ව සිටියා. ඒ කුරුල්ලා, අතිශයින්ම සුන්දර, රන්වන් පැහැයෙන් දිලිසෙන, මධුර ස්වරයකින් යුක්ත වූවා.

දිනක්, රජතුමා සිය අන්තඃපුර ස්ත්‍රීන් සමග උද්‍යානයේ විනෝද වෙමින් සිටියදී, හදිසියේම අහසින් අතිශයින්ම සුන්දර, රන්වන් පැහැයෙන් දිලිසෙන කුරුල්ලෙකු පියාඹාගෙන ආවා. ඒ කුරුල්ලා, සිය මධුර ස්වරයෙන් ගීත ගයමින්, රජු ඉදිරියේම ගොඩ බැස්සා. රජතුමා ඇතුළු සියල්ලෝම ඒ කුරුල්ලාගේ සුන්දරත්වයෙන්, ස්වරයෙන් මවිත වුණා.

“අනේ! මේ කුරුල්ලා කොතරම් සුන්දරද! මෙවැනි සුන්දර කුරුල්ලෙක් මම කවදාවත් දැක නැත.” රජතුමාගේ අන්තඃපුර ස්ත්‍රියක් කීවා.

“ඔව්, ඒ කුරුල්ලාගේ ස්වරය කොතරම් මිහිරිද! එය අපේ සිතට මහත් සැනසීමක් ගෙන දෙනවා.” තවත් ස්ත්‍රියක් කීවා.

රජතුමා ද ඒ කුරුල්ලාගේ සුන්දරත්වයෙන්, ස්වරයෙන් මවිත වී, ඒ කුරුල්ලා තමාගේ කර මත වාඩි කරවා ගත්තා. ඒ කුරුල්ලා, රජුගේ කර මත වාඩි වී, සිය මධුර ස්වරයෙන් ගීත ගයන්නට පටන් ගත්තා. රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ ගීතය අසා, සිය දුක, සිය කනගාටුව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කළා.

“කුරුල්ල, ඔබගේ ගීතය මට මහත් සතුටක් ගෙන දුන්නා. ඔබ මට කුමක් හෝ ත්‍යාගයක් දුන්නොත්, මම එය භාර ගන්නම්.” රජතුමා කීවා.

බෝසතාණන් වහන්සේ කුරුල්ලා, රජුගේ ඉල්ලීම අසා, සිනාසෙමින් කීවා.

“මහරජාණන් වහන්ස, මම ඔබ වහන්සේට දීමට කිසිදු රත්තරන්, මුතු, මැණික් හෝ වෙනත් මිල අධික දෙයක් ළඟ තබාගෙන නැහැ. එහෙත්, මගේ ශරීරයෙන් ලබා දිය හැකි දෙයක් තිබෙනවා. ඔබ වහන්සේට මගේ රුධිරය අවශ්‍යද? නැතිනම් මගේ මාංශය අවශ්‍යද? මගේ ශරීරයෙන් ඔබට කිසිදු අඩුවක් නැතිව, සියල්ල ලබා දීමට මම සූදානම්.”

රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ වචන අසා, මහත් සේ පුදුමයට පත් වුණා. ඔහු කවදාවත් මෙවැනි ත්‍යාගශීලී, ආත්මාර්ථකාමී සත්වයෙක් දැක නැහැ.

“කුරුල්ල, ඔබ කතා කරන්නේ සැබෑවටමද? ඔබගේ ශරීරයෙන් ලබා දීමට ඔබ සූදානම්ද? මට කිසිදු දෙයක් අවශ්‍ය නැහැ. ඔබගේ ත්‍යාගශීලී බව, ඔබගේ කරුණාව මට ප්‍රමාණවත්.” රජතුමා කීවා.

“මහරජාණන් වහන්ස, ඔබ වහන්සේට මගේ ශරීරයෙන් කිසිදු දෙයක් ලබා දීමට මම සතුටුයි. මගේ ශරීරයෙන් ලබා දිය හැකි කිසිවක් ඔබ වහන්සේට අවශ්‍ය වුවහොත්, එය නිදහසේ ඉල්ලා සිටින්න.” කුරුල්ලා කීවා.

ඒ සමඟම, කුරුල්ලා සිය පියාපත් දෙක ගලවා, රජුට දුන්නා. රජතුමා ඒ පියාපත් දෙක ගෙන, සිය කර මත තබා ගත්තා. පියාපත් නැති වුවත්, කුරුල්ලා සිය ශරීරයෙන් තවත් රුධිර බිඳුවක් ලබා දී, එය රජුට දුන්නා. රජතුමා ඒ රුධිර බිඳුව ගෙන, සිය කණට තියා ගත්තා.

“කුරුල්ල, ඔබගේ ත්‍යාගශීලී බව, ඔබගේ කරුණාව, ඔබගේ ආත්මාර්ථකාමී බව ගැන මට වචන නැහැ. මම ඔබ ගැන අතිශයින්ම සතුටු වෙනවා. ඔබ මට කොතරම් මහත් සැනසීමක්, සතුටක් ලබා දුන්නාද!” රජතුමා කීවා.

ඒ සමඟම, කුරුල්ලා සිය ගීතය නැවතත් ගයන්නට පටන් ගත්තා. ඒ ගීතය, රජුගේ සිතේ තිබූ සියලු දුක, සියලු කනගාටුව දුරු කළා. රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව අගයමින්, ඔහුට ස්තූති කළා.

ඉන්පසු, කුරුල්ලා සිය ශරීරයෙන් තවත් කොටසක් ලබා දී, එය රජුට දුන්නා. රජතුමා ඒ කොටස ගෙන, එය සිය අතේ තබා ගත්තා. කුරුල්ලා, සිය උපරිම ත්‍යාගශීලී බවින්, රජුට සියල්ල ලබා දීමට සූදානම් ව සිටියා.

“කුරුල්ල, ඔබගේ ත්‍යාගශීලී බව, ඔබගේ කරුණාව, ඔබගේ ආත්මාර්ථකාමී බව ගැන මට වචන නැහැ. මම ඔබ ගැන අතිශයින්ම සතුටු වෙනවා. ඔබ මට කොතරම් මහත් සැනසීමක්, සතුටක් ලබා දුන්නාද!” රජතුමා කීවා.

ඒ සමඟම, කුරුල්ලා සිය ගීතය නැවතත් ගයන්නට පටන් ගත්තා. ඒ ගීතය, රජුගේ සිතේ තිබූ සියලු දුක, සියලු කනගාටුව දුරු කළා. රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව අගයමින්, ඔහුට ස්තූති කළා.

රජතුමා, කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව අගයමින්, ඔහුට ස්තූති කළා. කුරුල්ලා, රජුගේ ස්තූතියට පිළිතුරු දුන්නේ, සිය මධුර ස්වරයෙන් ගීත ගයමින්. ඒ ගීතය, රජුගේ සිතේ තිබූ සියලු දුක, සියලු කනගාටුව දුරු කළා.

අවසානයේ, කුරුල්ලා, රජුට සිය ඇස් දෙක ලබා දුන්නා. රජතුමා ඒ ඇස් දෙක ගෙන, එය සිය අතේ තබා ගත්තා. කුරුල්ලා, සිය උපරිම ත්‍යාගශීලී බවින්, රජුට සියල්ල ලබා දීමට සූදානම් ව සිටියා.

“කුරුල්ල, ඔබගේ ත්‍යාගශීලී බව, ඔබගේ කරුණාව, ඔබගේ ආත්මාර්ථකාමී බව ගැන මට වචන නැහැ. මම ඔබ ගැන අතිශයින්ම සතුටු වෙනවා. ඔබ මට කොතරම් මහත් සැනසීමක්, සතුටක් ලබා දුන්නාද!” රජතුමා කීවා.

ඒ සමඟම, කුරුල්ලා සිය ගීතය නැවතත් ගයන්නට පටන් ගත්තා. ඒ ගීතය, රජුගේ සිතේ තිබූ සියලු දුක, සියලු කනගාටුව දුරු කළා. රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව අගයමින්, ඔහුට ස්තූති කළා.

රජතුමා, කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව අගයමින්, ඔහුට ස්තූති කළා. කුරුල්ලා, රජුගේ ස්තූතියට පිළිතුරු දුන්නේ, සිය මධුර ස්වරයෙන් ගීත ගයමින්. ඒ ගීතය, රජුගේ සිතේ තිබූ සියලු දුක, සියලු කනගාටුව දුරු කළා.

එදින සිට, රජතුමා, ඒ කුරුල්ලාගේ ත්‍යාගශීලී බව, කරුණාව, ආත්මාර්ථකාමී බව සිහි කරමින්, සිය රාජධානියේ සියලු සත්වයන්ට ධර්මිෂ්ඨව, යුක්තිසහගතව කටයුතු කළා. ඔහු කුරුල්ලාගේ ආදර්ශය අනුගමනය කරමින්, සියලු සත්වයන්ට කරුණාවෙන්, ත්‍යාගශීලීව සැලකුවා.

කරුණාව, ත්‍යාගශීලී බව, ආත්මාර්ථකාමී බව යන ගුණාංගයන්, ඕනෑම සත්වයෙකුට මහත් සැනසීමක්, සතුටක් ගෙන දෙන බවත්, එය අන් අයට ආදර්ශයක් වන බවත් මේ කතාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකිය.

බෝසතාණන් වහන්සේ ත්‍යාගශීලී බාරමී, කරුණා බාරමී, ආත්මාර්ථකාමී බාරමී යන බාරමී දසයම මේ ජාතකයේදී පාරමී ධර්මයන් ලෙස පාරිපූර්ණ කරගෙන ඇත.