රණසිංහයාගේ ධෛර්යය

රණසිංහයාගේ ධෛර්යය

ඈත අතීතයේ, ඝන වනයක් මැද, රජ මාළිගාවකට සමාන වූ විශාල ගල් ලෙනක, රණසිංහයා නම් වූ බෝසතාණන් වහන්සේ ජීවත් වූහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය මහා රණසිංහයෙකුගේ ශක්තියෙන් සහ රූමත් බවින් යුක්ත විය. උන්වහන්සේගේ කේශ කලාපය ගිනි කහ පැහැයෙන් දිදුලූ අතර, ඇස් දෙක ගිනි පුපුරු මෙන් දිස් විය. රණසිංහයා සිය රාජධානියේ සත්වයන්ට අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ ලෙස පාලනය කළේය. ඔහු කිසිදා සත්වයන්ට අයුක්තියක් නොකළේය. ඔහු ශක්තිමත් වුවත්, ඔහු සෑම විටම දුර්වලයන්ට ආරක්ෂාව දුන්නේය. ඔහුගේ රාජධානියේ සත්වයන් සියලු දෙනා ඔහුට ගරු කළ අතර, ඔහුට ආදරය කළහ.

එක් දිනක්, එම වනයට කැලෑ ගින්නක් පැතිර ගියේය. ගින්න වේගයෙන් පැතිර ගියේය. ගස් කොළන් දැවී ගිය අතර, සත්වයන් බියෙන් පලා ගියහ. ලොකු කුඩා සියලු සත්වයන් ගින්නෙන් බේරීමට අසීරු තත්වයක සිටියහ. රණසිංහයා මේවා දුටුවේය. ඔහුගේ සිත බියෙන් වෙව්ලුවත්, ඔහු සිය සත්වයන් බේරා ගැනීමේ වගකීම දැන සිටියේය. ඔහු දුටුවේය, ඇතැම් සත්වයන්ට පලා යාමට නොහැකි බව. ඔවුන් ගින්නෙන් වැළලී යාමට ආසන්නව සිටියහ.

රණසිංහයා ධෛර්යය සම්පන්නව, ගින්න මැදට දිව ගියේය. ඔහුගේ ශරීරය දැවෙන ගින්නෙන් රිදෙන්නට විය. ඔහුගේ කේශ කලාපය අළු පැහැයට හැරුණි. ඔහුගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලා ගියේය. එහෙත්, ඔහු නතර වූයේ නැත. ඔහු ගමන් කළේය, ගමන් කළේය, තුවාල වූ සත්වයන්ට උදව් කරමින්, ඔවුන්ව ගින්නෙන් ඈතට ගෙන ගියහ. ඔහු දුටුවේය, එක් කුඩා මුව පැටවෙක්, තම මවගෙන් වෙන් වී, බියෙන් ගින්නේ ගොදුරක් වීමට ආසන්නව සිටින බව. රණසිංහයා ඈත සිට මොර දුන්නේය: "පුංචි පැටිය, මෙහෙට එන්න!"

එහෙත්, මුව පැටියා බියෙන් ගල් ගැසී සිටියේය. රණසිංහයා සිය ශක්තිමත් ශරීරය භාවිත කරමින්, ගින්න මැදින් වේගයෙන් ගමන් කර, මුව පැටියා රැගෙන, ගින්නෙන් ඈතට ගෙන ගියේය. මුව පැටියාගේ මව, දුරින් සිට බලා සිටිමින්, තම පැටවා බේරා ගැනීම ගැන අතිශයින් සතුටු විය. ඇය රණසිංහයා වෙත පැමිණ, ස්තූති කළාය: "රණසිංහයා, නුඹ අපට ජීවය දුන්නා. නුඹ අපගේ ආරක්ෂකයා." රණසිංහයා, දැඩි ලෙස තුවාල වී සිටියත්, සිනහසී කීවේය: "අම්මා, මෙය මගේ යුතුකමයි. මගේ රාජධානියේ සත්වයන්ට ආරක්ෂාව දීම මගේ වගකීම."

රණසිංහයා තවත් බොහෝ සත්වයන් ගින්නෙන් බේරා ගත්තේය. ඔහු ගස් යට සැඟව සිටි, පියාඹන්නට නොහැකි කුරුල්ලන් ද, ගල් අතරේ හිරවී සිටි කුඩා සත්වයන් ද, ඔහුගේ ශක්තිමත් දළින් ඉවත් කර, ගින්නෙන් ඈතට ගෙන ගියේය. ඔහුගේ ශරීරය පුරාම තුවාල විය. ඔහුගේ ලේ බිඳි ගිය ස්ථානවලින් ගලා ගියේය. නමුත්, ඔහුගේ සිතේ තිබූ ධෛර්යය කිසිදා අඩුවූයේ නැත. ගින්න අවසානයේ නිවී ගිය පසු, රණසිංහයා දුටුවේය, ඔහුගේ රාජධානියේ බොහෝ කොටස් විනාශ වී ඇති බව. එහෙත්, ඔහුගේ සත්වයන් සියලු දෙනා ජීවත්ව සිටියහ.

සත්වයන් සියලු දෙනා රණසිංහයා වෙත පැමිණ, ඔහුට ස්තූති කළහ. ඔවුන් ඔහුට උපකාර කළ අතර, ඔහුගේ තුවාල සුවපත් කිරීමට උත්සාහ කළහ. රණසිංහයා, සිය ශරීරය රිදෙන්නට තිබුණත්, සිනහසී කීවේය: "මම බේරා ගත්තේ නුඹලාගේ ජීවිත, එය මට සතුටක්." රණසිංහයාගේ ධෛර්යය සහ ආත්මාර්ථකාමී සේවය, එම වනයට ආදර්ශයක් විය. ඔහුගේ කතාව, ධෛර්යය, කරුණාව සහ නායකත්වයේ වැදගත්කම ලෝකයට කියා දුන්නේය. ඔහු සැබෑ රජෙකු වූයේ, ඔහුගේ ශරීරය ශක්තිමත් වූ නිසා නොව, ඔහුගේ හදවත ධෛර්යයෙන් සහ කරුණාවෙන් පිරී තිබූ නිසාය.