මච්ඡ ජාතකය

මච්ඡ ජාතකය

ඉතෝ ඈත, ඈත අතීතයේ, මේඝයන්ගේ පාමුල ගලා යන ගංගාවක, රන්වන් පැහැයෙන් බබළන මසුන් රැසක් වාසය කළහ. ඔවුන් අතර, සත්වයාගේ ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාව නියෝජනය කරමින්, මච්ඡ නම් වූ විශිෂ්ට මාළුවෙක් සිටියේය. මච්ඡ, ඔහුගේ කුලයේ රජු වූ අතර, ඔහුගේ මෘදු ස්වභාවය, ධර්මිෂ්ඨකම සහ සියලු ජීවීන් කෙරෙහි දක්වන කරුණාව නිසා ඔහු හැමවිටම ගෞරවයට පාත්‍ර විය. ඔහු තම ජනතාවගේ සුභසාධනය වෙනුවෙන් කැපවූ අතර, ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව සහ සතුට වෙනුවෙන් නිරන්තරයෙන් කටයුතු කළේය.

ගංගාව, ජීවයේ උල්පතක් මෙන්, මසුන්ට සශ්‍රීක වාසස්ථානයක් විය. එහි ස්ඵටික මෙන් පැහැදිලි ජලය, සුවඳැති ශාක වලින් පිරී තිබූ අතර, විවිධ වර්ගයේ මසුන්, කටුස්සන් සහ අනෙකුත් ජලජ ජීවීන්ගෙන් පිරී තිබුණි. හිරු එළිය ජලය මත පතිත වන විට, එය දියමන්ති මෙන් දිලිසුණු අතර, ගංගාවේ පතුලේ ඇති රන්වන් වැලි ආලෝකමත් කළේය. මච්ඡ සහ ඔහුගේ ජනතාව, මේ සුන්දර පරිසරය තුළ, සාමයෙන් හා සතුටින් ජීවත් වූහ.

දිනක්, අඳුරු වලාකුළක් මෙන්, දුෂ්ට හා ඊර්ෂ්‍යා සහගත හංසයෙක් ගඟට පැමිණියේය. මෙම හංසයා, ඊර්ෂ්‍යාවෙන් හා කෑදරකමින් පිරී සිටි අතර, ඔහු මසුන්ගේ ධනය සහ සාමකාමී ජීවිතය දැක ඊර්ෂ්‍යා කළේය. ඔහුට මසුන්ගේ රන්වන් පැහැය හා ඔවුන්ගේ සතුට දැක ඉවසා සිටිය නොහැකි විය. ඔහු මසුන් විනාශ කිරීමට හා ඔවුන්ගේ ධනය කොල්ලකෑමට තීරණය කළේය.

හංසයා, ඔහුගේ දුෂ්ට සැලැස්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට, මුලින්ම මසුන්ගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු මසුන් අතරට පැමිණ, මිත්‍රශීලීව කතා කරමින්, ඔවුන්ට විවිධ තෑගි ලබා දුන්නේය. ඔහු මසුන්ට ලස්සන කථා කියා, ඔවුන්ව සතුටු කළේය. මසුන්, ඔහුගේ මිත්‍රශීලී ස්වභාවය හා තෑගි දැක, ඔහුව විශ්වාස කළහ. විශේෂයෙන්ම, මච්ඡ, ඔහුගේ ඤාණය තිබියදීත්, හංසයාගේ බොරු මිත්‍රශීලී බවට රැවටුණි.

"මහා රජතුමනි," හංසයා මච්ඡට කීවේය, "ඔබේ ජනතාවගේ ධනය හා සෞභ්‍යය දැක මම මහත් සතුටට පත් වෙමි. මම ඔබට උදව් කිරීමට කැමතියි. මට දුර බැහැර රටවල් ගැන බොහෝ දේ දැනගන්නට තිබෙනවා. ඔබට කිසියම් අවශ්‍යතාවක් තිබේ නම්, මට කියන්න."

මච්ඡ, හංසයාගේ වචන විශ්වාස කර, ඔහුට ස්තූති කළේය. "අපේ ස්වර්ගීය මිත්‍රයා," මච්ඡ කීවේය, "ඔබේ කරුණාවට අපි කෘතඥ වෙනවා. අපිට මේ ගංගාවේ කිසිම අඩුපාඩුවක් නැහැ. අපි සතුටින් හා සාමයෙන් ජීවත් වෙනවා."

කෙසේ වෙතත්, හංසයාගේ සැබෑ අරමුණ වූයේ මසුන්ගේ ධනය කොල්ලකෑමයි. ඔහු දිනපතා මසුන්ගේ ධනය හා ඔවුන්ගේ සතුට නිරීක්ෂණය කළේය. ඔහු මසුන්ගේ අසංඛ්‍යාත රන් ඵල, මුතු හා අනෙකුත් වටිනා භාණ්ඩ දැක ඊර්ෂ්‍යා කළේය. ඔහුට ඒවා සියල්ලම තමාගේ කරගැනීමට අවශ්‍ය විය.

දිනක්, හංසයා මසුන්ගේ ධනය කොල්ලකෑමට තීරණය කළේය. ඔහු මසුන්ගේ ධනය රැස් කරගෙන සිටි ස්ථානයට ගොස්, ඔවුන්ගේ ධනය සියල්ලම පැහැර ගත්තේය. ඔහු මසුන්ගේ ධනය රැගෙන ගඟෙන් පලා යාමට උත්සාහ කළේය. නමුත් මච්ඡ, ඔහුගේ ධෛර්යය හා ඤාණය උපයෝගී කරගෙන, හංසයාගේ දුෂ්ට සැලැස්ම වටහා ගත්තේය.

"හංසයා!" මච්ඡ කෑ ගැසුවේය, "ඔබ අපට ද්‍රෝහී වුණා! ඔබ අපේ විශ්වාසය බිඳ දැම්මා. අපි ඔබට යහපතක් කළා, නමුත් ඔබ අපට අයහපතක් කළා."

හංසයා, මච්ඡගේ කෝපය හා ධෛර්යය දැක, බියට පත් විය. ඔහු මසුන්ගේ ධනය අතහැර ගඟෙන් පලා ගියේය. ඔහුට මසුන්ගේ ධනය ලබා ගැනීමට නොහැකි විය. මච්ඡ, ඔහුගේ ධෛර්යය හා ඤාණය උපයෝගී කරගෙන, තම ජනතාවගේ ධනය ආරක්ෂා කළේය.

"අපේ රජතුමනි," මසුන් කීවේය, "ඔබේ ධෛර්යය හා ඤාණය නිසා අපි බේරුණා. අපි ඔබට කෘතඥ වෙනවා."

මච්ඡ, ඔහුගේ ජනතාවගේ ප්‍රශංසාවට සතුටු විය. ඔහු තම ජනතාවට උපදෙස් දුන්නේය. "අපි හැම විටම ඤාණයෙන් හා ධෛර්යයෙන් කටයුතු කළ යුතුයි. අපි කවදාවත් දුෂ්ටයන්ට රැවටෙන්න බැහැ."

මච්ඡ, ඔහුගේ ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාව නිසා, ඔහු හැම විටම ගෞරවයට පාත්‍ර විය. ඔහු තම ජනතාවට ආදර්ශයක් වූ අතර, ඔවුන්ට ධර්මිෂ්ඨ මාර්ගය පෙන්වා දුන්නේය. මච්ඡ ජාතකය, අපට උගන්වන්නේ, ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාව, අපට ඕනෑම දුෂ්කරතාවයකට මුහුණ දීමට උපකාර වන බවයි.

ගංගාව, ජීවයේ උල්පතක් මෙන්, මසුන්ට සශ්‍රීක වාසස්ථානයක් ලෙස දිගටම පැවතුණි. මච්ඡ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය යටතේ, මසුන් සාමයෙන් හා සතුටින් ජීවත් වූහ. ඔවුන්ගේ ධනය හා සෞභ්‍යය, ඔවුන්ගේ ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාව නිසා, ඔවුන්ට තර්ජනයක් නොවීය.

එතැන් සිට, මච්ඡගේ කතාව, ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාවේ සංකේතයක් ලෙස, පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට පැවතුණි. එය මිනිසුන්ට, සතුන්ට සහ සියලු ජීවීන්ට, ධර්මිෂ්ඨ හා ඤාණවත් මාර්ගය අනුගමනය කිරීමට ආනුභාවයක් ලබා දුන්නේය.

කථාවෙන් ලැබෙන කදිම

මෙම කථාවෙන් අපට ලැබෙන ප්‍රධාන කදිම නම්, ධෛර්යය, ඤාණය සහ අනුකම්පාව යනු ඕනෑම දුෂ්කරතාවයකට මුහුණ දීමට අපට උපකාර වන වැදගත්ම ගුණාංග බවයි. ද්‍රෝහිකමට හා කෑදරකමට මුහුණ දෙන විට, ධෛර්යය අපව ආරක්ෂා කරන අතර, ඤාණය නිවැරදි මාර්ගය පෙන්වා දෙන අතර, අනුකම්පාව අපට සාමයෙන් හා සමගියෙන් ජීවත් වීමට උපකාරී වේ. එසේම, අපට කවුරුන් හෝ ද්‍රෝහිකමක් කළද, අප විසින් ඔවුන්ට යහපතක් කිරීමට උත්සාහ කළ යුතු බවත්, ඒ සමගම අපගේ ධනය හා ආරක්ෂාව ගැන ද සැලකිලිමත් විය යුතු බවත් මෙම කථාවෙන් පෙනී යයි.

බෝධිසත්වයන් වහන්සේ බුදුපියාණන් වහන්සේ ලෙස බුද්ධත්වයට පත්වූ සේක.