සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්
සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්
ඉතා ඈත අතීතයක, ගන්ධාර දේශයේ රමණීය වනයකින් වට වූ මහා නගරයක් විය. එම නගරයේ රජු වූයේ අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, සත්යවාදී, කරුණාවන්ත හා ප්රඥාවන්ත රජෙකු ලෙස ප්රසිද්ධියක් උසුලූ අයෙකි. ඔහුගේ නම රජගිරි විය. රජගිරි රජුට දරුවන් කිහිප දෙනෙකු සිටියද, ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත්රයා වූ කුමාර සිංහල, සිය පියාගේ ගුණාංගවලට හාත්පසින්ම වෙනස් විය. කුමරු අතිශයින් කම්මැලි, දුශ්ශීල, කෲර හා පරාක්රමයට වඩා වංචාවට හා අධර්මයට ප්රිය කළේය. ඔහු නිතරම සොරකම් කිරීමට, රණ්ඩු සරුවල් කිරීමට හා අනුන්ගේ දේ පැහැර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු උපන් දා සිටම අඳුරේම උපන් බවක් පෙනුණි.
රජගිරි රජු සිය පුත්රයාගේ හැසිරීම ගැන දැඩි සේ කණස්සාවට පත්ව සිටියේය. ඔහු කුමාර සිංහලට ධර්මය, නීතිය හා සදාචාරය ගැන ඉගැන්වීමට බොහෝ උත්සාහ කළද, ඒ සියල්ල ගල් ළිඳේ වැටුණු ජලය මෙන් විය. කුමරු කිසිදු උපදේශයක් ගණන් ගත්තේ නැත. ඔහු සිය සෙසු දුෂ්ට මිතුරන් සමඟ එක්ව නගරය තුළ හා අවට ගම්මානවල කැලඹීමක් හා බියක් ඇති කළේය. සොරකම් කිරීම, මංකොල්ලකෑම, අහිංසක මිනිසුන්ට හිරිහැර කිරීම ඔහුගේ දෛනික චර්යාව විය.
“අහෝ, මාගේ පුත්රයා! මේ මාගේ කුමක්දෝ කර්ම විපාකයක්ද?” රජගිරි රජු බොහෝ සේ කඳුළු සලමින් කල්පනා කළේය. “ඔහුට ධර්ම මාර්ගයට පැමිණිය නොහැකිද? මාගේ රාජ්යයට මේ අඳුර පැමිණියේ කෙසේද?”
දිනක්, කුමාර සිංහල සිය පිරිවර සමඟ නගරයේ ගං ඉවුරේ විනෝද වෙමින් සිටියේය. හදිසියේම, ඔහු දුටුවේ බොහෝ දුරින්, ගඟේ අනෙක් පස, රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන විශාල වස්තුවක්. එය දීප්තිමත් ආලෝකයකින් වට වී තිබූ අතර, කුමරුගේ සිත් ගත්තේය.
“ඒ කුමක්ද? මට එය අවශ්යයි!” කුමාර සිංහල කෑගැසුවේය. ඔහුගේ දෑස් ලෝභයෙන් හා ආශාවෙන් දිලිසුණි. “එය අනිවාර්යයෙන්ම ධනයක් විය යුතුය! එය මාගේ විය යුතුය!”
ඔහු තම සෙසු සොරුන් අමතා කීවේය: “අපට එය අවශ්යයි! එය අල්ලා ගන්න! එය කුමක් වුවත්, එය මාගේ විය යුතුය!”
ඔවුන් සියලු දෙනාම සතුටින් හා උද්වේගයෙන් ගඟට බැස, බලෙන් පිහිනා ගඟේ අනෙක් පසට ගියහ. කුමාර සිංහල පළමුව ගොඩබිමට පැමිණ, තෘෂ්ණාවෙන් රන්වන් වස්තුව කරා දිව ගියේය. ඔහු එය අතට ගත් විට, ඔහු විශාල ලෙස කලකිරීමට පත්විය. එය රත්තරන් හෝ මුතු මැණික් නොවීය. එය පැරණි, අපිරිසිදු මඩ ගොඩක් විය. “මෙය කුමක්ද? මේ අපතේ ධනයක් නොවේ!” ඔහු කෝපයෙන් කීවේය.
ඔහු කෝපයෙන් මඩ ගොඩ අතහැර දැමීමට සූදානම් වූ අතර, හදිසියේම ඒ මඩ ගොඩෙන් ඉතා සුන්දර, දිව්යමය ශබ්දයක් නැඟුණි. “මාගේ ස්වාමීනි, මා අතහැර නොදමන්න! මාගේ ස්වාමීනි, මාගේ ස්වාමීනි!”
කුමාර සිංහල පුදුමයට පත්විය. ඔහු වටපිට බැලීය. කිසිවෙකු පෙනුණේ නැත. “කවුද කතා කරන්නේ?” ඔහු ඇසීය.
“මා ස්වාමීනි, මා මේ මඩ ගොඩයි! මා දෙව්රද කෙනෙක්මි. මාගේ පුරාවෘත්තය විශාලය. මා බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය පළවෙනි වරට දැක බොහෝ කල් විය. මා නිර්වාණය ලබාගැනීමට අවශ්ය බොහෝ බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව පින් කල කෙනෙක් විය. මා අවසාන බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව සිට බුදු සතර කාලයේ බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු
— In-Article Ad —
💡කතාවේ ආදර්ශය
සැබෑ ධනය යනු ධනය නොව, ධර්මය හා කරුණාවයි. ධර්මය, දුෂ්කර කාලවලදී අපට ශක්තිය හා මාර්ගය ලබා දෙයි.
පාරමිතා: පාරමිතා - ධර්මය, ධාර්මික බව
— Ad Space (728x90) —
ඔබට ප්රිය ජාතක කතා
186Dukanipātaදුනු සිප්පි ජාතකය
දුනු සිප්පි ජාතකයඈත අතීතයේ, මගධ දේශයේ, පියුම් පිපුණු විල් වලින් වට වූ සුන්දර නගරයක් තිබුණා. ඒ නගරයේ ...
💡 අනුකම්පාවෙන්, ධර්මය අනුව රාජ්ය පාලනය කරන රජ කෙනෙකුගේ රාජධානිය සශ්රීකත්වයට පත්වේ. දුප්පත්, අසරණ අයට පිහිට වීමෙන්, කුසල ධර්මයන්හි යෙදීමෙන් මනුෂ්යයෙකුට උසස් ලෝක වල උපත ලැබිය හැකිය.
305Catukkanipātaමහසේල ජාතකය
මහසේල ජාතකය ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජ කළ බඹදත්ත රජුගේ කාලයේදී, එම නුවරම විසූ මහසේල නම් බමුණෙකු...
💡 ධනය අස්ථිර ය. සැබෑ සතුට ධර්මයෙහි හැසිරීමෙන්, ත්යාගශීලී බවින් හා අනුකම්පාවෙන් ලැබේ.
218Dukanipātaනුවණැති කුරුල්ලා
නුවණැති කුරුල්ලා ඈත අතීතයේ, ඉසිපතන පිරුවටයට නුදුරුව පිහිටි මනස්කාන්ත වනපෙළක, ඝන වනස්පතීන්ගෙන් සැදු...
💡 නුවණ හා ධෛර්යය, අන්තරායන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට, අත්යවශ්ය වේ. අනාගතය ගැන කල්පනා කිරීම, ජීවිතය සුරක්ෂිත කරයි.
72Ekanipātaමංගල ජාතකය
මංගල ජාතකය කතාව ආරම්භය: ඈත අතීතයේ, භාරත දේශයේ වාරණැසි නුවර රජකම් කළේ බ්රහ්දත්ත නම් මහා රජෙකි. උන්...
💡 ධර්මය, ධෛර්යය, සහ ඥානය අපට සියලු දුෂ්කරතා ජය ගැනීමට උපකාරී වේ.
233Dukanipātaකකුධ ජාතකය
කකුධ ජාතකය පුරාණ කාලයෙහි බරණැස් නුවර බ්රහ්මදත්ත නම් රජ්ජුරුවන් රාජ්යය කරන්නා වූ කල්හි, බෝධිස...
💡 සැබෑ සතුට, ධනය, සැප සම්පත් වලින් නොව, ධර්මය, කරුණාව, සහ අනුන්ට උපකාර කිරීමෙන් ලැබෙනවා. සුන්දරත්වය, ධනය, සැප සම්පත් transient, ephemeral. ධර්මය, කරුණාව, සදාකාලිකයි.
234Dukanipātaකුක්කුර ජාතකය
කුක්කුර ජාතකය බුදුරජාණන් වහන්සේ ජේතවනාරාමයේ වැඩවසන සමයෙහි, එක්තරා ගෘහස්ථයෙක්, තමන්ගේ ස්වාමියාට නොල...
💡 විශ්වාසවන්තකම, ධෛර්යය, සහ ධර්මය අනුගමනය කිරීමෙන් ඕනෑම දුෂ්කරතාවයක් ජයගත හැකිය. බොරුව, ඊර්ෂ්යාව, කුමන්ත්රණය විනාශයට හේතුවයි.
— Multiplex Ad —