සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්
සොරුන්ගේ රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පුත්
ඉතා ඈත අතීතයක, ගන්ධාර දේශයේ රමණීය වනයකින් වට වූ මහා නගරයක් විය. එම නගරයේ රජු වූයේ අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ, සත්යවාදී, කරුණාවන්ත හා ප්රඥාවන්ත රජෙකු ලෙස ප්රසිද්ධියක් උසුලූ අයෙකි. ඔහුගේ නම රජගිරි විය. රජගිරි රජුට දරුවන් කිහිප දෙනෙකු සිටියද, ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත්රයා වූ කුමාර සිංහල, සිය පියාගේ ගුණාංගවලට හාත්පසින්ම වෙනස් විය. කුමරු අතිශයින් කම්මැලි, දුශ්ශීල, කෲර හා පරාක්රමයට වඩා වංචාවට හා අධර්මයට ප්රිය කළේය. ඔහු නිතරම සොරකම් කිරීමට, රණ්ඩු සරුවල් කිරීමට හා අනුන්ගේ දේ පැහැර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු උපන් දා සිටම අඳුරේම උපන් බවක් පෙනුණි.
රජගිරි රජු සිය පුත්රයාගේ හැසිරීම ගැන දැඩි සේ කණස්සාවට පත්ව සිටියේය. ඔහු කුමාර සිංහලට ධර්මය, නීතිය හා සදාචාරය ගැන ඉගැන්වීමට බොහෝ උත්සාහ කළද, ඒ සියල්ල ගල් ළිඳේ වැටුණු ජලය මෙන් විය. කුමරු කිසිදු උපදේශයක් ගණන් ගත්තේ නැත. ඔහු සිය සෙසු දුෂ්ට මිතුරන් සමඟ එක්ව නගරය තුළ හා අවට ගම්මානවල කැලඹීමක් හා බියක් ඇති කළේය. සොරකම් කිරීම, මංකොල්ලකෑම, අහිංසක මිනිසුන්ට හිරිහැර කිරීම ඔහුගේ දෛනික චර්යාව විය.
“අහෝ, මාගේ පුත්රයා! මේ මාගේ කුමක්දෝ කර්ම විපාකයක්ද?” රජගිරි රජු බොහෝ සේ කඳුළු සලමින් කල්පනා කළේය. “ඔහුට ධර්ම මාර්ගයට පැමිණිය නොහැකිද? මාගේ රාජ්යයට මේ අඳුර පැමිණියේ කෙසේද?”
දිනක්, කුමාර සිංහල සිය පිරිවර සමඟ නගරයේ ගං ඉවුරේ විනෝද වෙමින් සිටියේය. හදිසියේම, ඔහු දුටුවේ බොහෝ දුරින්, ගඟේ අනෙක් පස, රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන විශාල වස්තුවක්. එය දීප්තිමත් ආලෝකයකින් වට වී තිබූ අතර, කුමරුගේ සිත් ගත්තේය.
“ඒ කුමක්ද? මට එය අවශ්යයි!” කුමාර සිංහල කෑගැසුවේය. ඔහුගේ දෑස් ලෝභයෙන් හා ආශාවෙන් දිලිසුණි. “එය අනිවාර්යයෙන්ම ධනයක් විය යුතුය! එය මාගේ විය යුතුය!”
ඔහු තම සෙසු සොරුන් අමතා කීවේය: “අපට එය අවශ්යයි! එය අල්ලා ගන්න! එය කුමක් වුවත්, එය මාගේ විය යුතුය!”
ඔවුන් සියලු දෙනාම සතුටින් හා උද්වේගයෙන් ගඟට බැස, බලෙන් පිහිනා ගඟේ අනෙක් පසට ගියහ. කුමාර සිංහල පළමුව ගොඩබිමට පැමිණ, තෘෂ්ණාවෙන් රන්වන් වස්තුව කරා දිව ගියේය. ඔහු එය අතට ගත් විට, ඔහු විශාල ලෙස කලකිරීමට පත්විය. එය රත්තරන් හෝ මුතු මැණික් නොවීය. එය පැරණි, අපිරිසිදු මඩ ගොඩක් විය. “මෙය කුමක්ද? මේ අපතේ ධනයක් නොවේ!” ඔහු කෝපයෙන් කීවේය.
ඔහු කෝපයෙන් මඩ ගොඩ අතහැර දැමීමට සූදානම් වූ අතර, හදිසියේම ඒ මඩ ගොඩෙන් ඉතා සුන්දර, දිව්යමය ශබ්දයක් නැඟුණි. “මාගේ ස්වාමීනි, මා අතහැර නොදමන්න! මාගේ ස්වාමීනි, මාගේ ස්වාමීනි!”
කුමාර සිංහල පුදුමයට පත්විය. ඔහු වටපිට බැලීය. කිසිවෙකු පෙනුණේ නැත. “කවුද කතා කරන්නේ?” ඔහු ඇසීය.
“මා ස්වාමීනි, මා මේ මඩ ගොඩයි! මා දෙව්රද කෙනෙක්මි. මාගේ පුරාවෘත්තය විශාලය. මා බුදුන් වහන්සේගේ ධර්මය පළවෙනි වරට දැක බොහෝ කල් විය. මා නිර්වාණය ලබාගැනීමට අවශ්ය බොහෝ බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව පින් කල කෙනෙක් විය. මා අවසාන බුදු සතර කාලයේ දෙව් ලොව සිට බුදු සතර කාලයේ බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු බුදු
— In-Article Ad —
💡කතාවේ ආදර්ශය
සැබෑ ධනය යනු ධනය නොව, ධර්මය හා කරුණාවයි. ධර්මය, දුෂ්කර කාලවලදී අපට ශක්තිය හා මාර්ගය ලබා දෙයි.
පාරමිතා: පාරමිතා - ධර්මය, ධාර්මික බව
— Ad Space (728x90) —
ඔබට ප්රිය ජාතක කතා
308Catukkanipātaසුතසෝම ජාතකය
සුතසෝම ජාතකය පුරාතන කාලයෙහි, ඉන්දියාවේ මිථිලා නම් රාජධානියේ, සුතසෝම නම් රජ කෙනෙකුන් රාජ්යය කළ...
💡 සත්ව ඝාතනය, කිසිසේත්, අනුමත නොකළ යුතු ය. ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, අනුකම්පාව, යන ගුණාංගයන්, ජීවිතයෙහි, අතිශයින් වැදගත් ය.
189Dukanipātaසාරභංග ජාතකය (සාරභංග පක්ෂියාගේ කථාව)
ඈත අතීතයේ, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ සාරභංග නම් වූ පක්ෂි රජෙකු ලෙස ඉපිද, සශ්රීක වනාන්තරයක වාසය කළ කාලයෙහි,...
223Dukanipātaධර්මසෝභී කුමාරයා
ධර්මසෝභී කුමාරයා (ජාතක අංක 223) ඈත අතීතයේ, සැවැත් නුවර රජ කළ පසන්නදි කොසොල් රජු දවස, මිගාර රජතුමා න...
💡 ධර්මයෙහි හැසිරීම, හා අනුන්ගේ දුක දැක, ඔවුන්ට උදව් කිරීම, ජීවිතයට සතුට හා සාමය ගෙන දෙයි.
215Dukanipātaනුවණැති සර්පයාගේ ධර්මය
නුවණැති සර්පයාගේ ධර්මයඅතීතයේ, ඉන්දියාවේ ඝන වනයක් මැද, විශාල ගල් තලාවක් මත, එක් නුවණැති සර්පයෙක් වාසය...
💡 අනුන්ගේ දුක දැක, ධර්මයෙහි හැසිරීමෙන් හා කරුණාවෙන් කටයුතු කිරීමෙන් අපගේ ජීවිත වලටද සැනසීම හා සතුට ලැබේ.
71Ekanipātaකච්ඡප ජාතකය
කච්ඡප ජාතකය ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකළ බ්රහ්මදත්ත රජුගේ දවස්වල, බෝසතාණන් වහන්සේ කඡ්ඡප නම් සර...
💡 ධර්මය, සත්යය, සහ කරුණාව යනු අපගේ ජීවිතයේ ශක්තිමත්ම ආරක්ෂාව වන අතර, ඒවා අපව සියලු දුකෙන් හා බියෙන් ගලවා ගනී.
211Dukanipātaමහා සුතසෝම ජාතකය (The Bodhisatta as a Virtuous Prince)
මහා සුතසෝම ජාතකය ඈත අතීතයේ, මගධ දේශයේ සුතසෝම නම් වූ මහ රජ කෙනෙක් රාජ්යය කළ සේක. උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ...
💡 යුද්ධය සහ බලහත්කාරය නොව, ධර්මය සහ දයාව, අභියෝග ජය ගැනීමට සහ සැබෑ සාමය ගෙන ඒමට සමත් වේ. ධර්මය අනුගමනය කිරීමෙන්, සියලු දුක දුරු වේ.
— Multiplex Ad —