ගිම්හාන ධර්මය

ගිම්හාන ධර්මය

ඈත අතීතයේ, ඉන්දියාවේ එක් ඝන වනයක, සියලු සතුන් අතර සාමයෙන් හා සතුටින් වාසය කළ සුවිශේෂී ගම්මානයක් විය. මේ ගම්මානයේ සෑම ජීවියෙකුටම, කුඩා කෘමියාගේ සිට විශාල අලියා දක්වා, තම අසල්වැසියන් කෙරෙහි අනුකම්පාවක් හා ආදරයක් තිබුණි. එහෙත්, මේ සාමයට තර්ජනයක් එල්ල වූයේ, වසරින් වසර පැමිණෙන දැවෙන ගිම්හාන කාලයත් සමඟය. උණුසුම උත්සන්න වන විට, වනාන්තරය වියළී ගොස්, ජල මූලාශ්‍ර සිඳී ගියේය. සතුන් අතර දරුණු තරගයක් ඇති විය. කුඩා දිය ඇල්ලක් වටා එකතු වන ජලය ස්වල්පයක් ලබා ගැනීම සඳහා, පෙර මිතුරන් වූ සතුන් අතර ගැටුම් ඇති විය. විවිධ සත්ව ගෝත්‍ර අතර ආතතිය ඉහළ ගියේය. අලියෙක්, තම ශක්තියෙන් කුඩා මූස් පැටවෙකු පසෙකට තල්ලු කර, ජලය පානය කළ විට, මුළු ගම්මානයම කම්පාවට පත් විය. මුස් පැටවාගේ මව, කඳුළු සලමින්, තම දරුවාගේ දුර්වලතාවය දෙස බලා සිටියාය. ඒ වන විට, එම ගම්මානයේ බෝධිසත්වයන් වැඩ සිටියේ, පරීක්ෂාකාරී හා ඥානවන්ත ගෝත්‍රික නායකයෙකු ලෙසය. ඔහුගේ නායකත්වයෙන්, සතුන් සාමයෙන් හා එක්සත්කමෙන් ජීවත් වූහ. ගිම්හානයේ මෙම ව්‍යසනය දුටු බෝධිසත්වයන්, මෙම ගැටලුවට ස්ථිර විසඳුමක් සෙවීමට අධිෂ්ඨාන කර ගත්හ. ඔහු තම ගෝත්‍රිකයන් රැස් කර, මෙසේ කීවේය:

"ප්‍රිය මිතුරනි, අපේ සාමයට මේ දැවෙන ගිම්හානය අභියෝගයක් වී තිබෙනවා. අපේ ජල මූලාශ්‍ර සිඳී යන විට, අපේ සෙනෙහසත් සිඳී යන්නට ඉඩ දිය නොහැකියි."

එක් වයස්ගත සිංහයෙක්, තම රළු හඬින් මෙසේ කීවේය: "නායකතුමනි, අපට අලුත් ජල මූලාශ්‍ර සොයා ගත යුතුයි. මේ වනය අපට තවදුරටත් ජීවත් වීමට සුදුසු නැහැ."

බෝධිසත්වයන්, තම නායකත්වයේ ගෞරවය රැකගෙන, මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: "ඒක හොඳ අදහසක්, නමුත් අපේ උත්සාහය අපගේ වර්තමාන නිවස අතහැර යාම වෙනුවට, අපේ සම්පත් බෙදා ගැනීම කෙරෙහි යොමු කළ යුතුයි. අපි එක්ව කටයුතු කළොත්, අපට මේ තත්ත්වය ජය ගත හැකියි."

පසුව, බෝධිසත්වයන්, ගම්මානයේ සියලු සතුන්ගෙන්, තම ගෙවල් අසල ඇති පොකුණු හා කුඩා ජලාශ්‍රවල ජලය ඉතිරි කර තබා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. දිනපතා, සෑම සතෙක්ම, තම ජල අවශ්‍යතාවයෙන් කොටසක් අතහැර, සාමූහික ජලාශ්‍රවලට එකතු කළේය. මුලදී, සමහර සතුන් මේ සඳහා අකමැත්තක් දැක්වූහ. එක් කපටි හිවලෙක්, තම පවුලේ අවශ්‍යතාවය සඳහා ජලය අතහැරීමට අකමැත්තෙන් මෙසේ කීවේය: "අපේ ජලය අපේමයි. ඇයි අපි ඒක අනිත් අයට දෙන්න ඕනේ?"

බෝධිසත්වයන්, ඒ හිවලා ළඟට ගොස්, මෙසේ කීවේය: "නොසැලකිලිමත් හිවලා, අද අපි අතහැර දමන ජලය, හෙට අපට අනිවාර්යයෙන්ම අවශ්‍ය වනවා. අපි එකිනෙකාට උදව් කරන්නේ නැත්නම්, අපි හැමෝම වියළී යනවා."

බෝධිසත්වයන්ගේ ඥානවන්ත වචනවලට හිවලා අවනත විය. ඔහු තම ජලයෙන් කොටසක් සාමූහික ජලාශ්‍රයට එකතු කළේය. දිනෙන් දින, මේ සාමූහික උත්සාහය නිසා, ගම්මානයේ මැද විශාල, ගැඹුරු ජලාශ්‍රයක් නිර්මාණය විය. එය ගම්මානයේ සියලු සතුන්ගේ ජල අවශ්‍යතා සපුරාලීමට ප්‍රමාණවත් විය. ගිම්හාන කාලය අවසන් වන විට, ගම්මානය වියළී ගියත්, කිසිම සතෙක් පිපාසයෙන් පීඩා වින්දේ නැත. ඔවුන් එකමුතුවෙන්, ඥානවන්ත නායකත්වයෙන්, දැවැන්ත ගිම්හානය ජය ගත්හ. ඔවුන්ගේ අසල්වැසි සතුන් අතර තිබූ අවුල් ජාලය, ආදරය හා අනුකම්පාව නිසා, සාමකාමී හා සමෘද්ධිමත් ජීවිතයක් ගත කළහ. ඔවුන්ගේ ගිම්හාන ධර්මය, ඔවුන්ට ඉගැන්නුවේ, අන්‍යෝන්‍ය සහයෝගය හා බෙදාගැනීම, ඕනෑම දුෂ්කරතාවයකට එරෙහිව ජයග්‍රහණය කළ හැකි බවයි.