සූකිරි බෝසතාගේ අශ්වයා

සූකිරි බෝසතාගේ අශ්වයා

ඈත අතීතයේ, සාරවත් දේශයක රජ කළ සූකිරි නම් රජ කෙනෙකු විය. උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් ගෙන ගිය අතර, සියලු ජීවීන් කෙරෙහි අසීමිත දයාවෙන් කටයුතු කළහ. රජුගේ අශ්ව සේනාව අතිශයින්ම ප්‍රසිද්ධියක් උසුලූ අතර, ඔවුන් අතර සිටි අතිවිශිෂ්ට අශ්වයා, සූකිරි බෝසතාණන් වහන්සේගේ ම පෙර ආත්මයක නියෝජනය විය. මෙම අශ්වයා රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන, මාංශපේශි ශක්තිමත්, වේගවත් සහ සුවිශේෂී බුද්ධියක් ඇති සතෙකු විය. උන්වහන්සේගේ කේශ කලාපය හිරු එළිය වැටෙන විට මැණික් මෙන් බැබළුණේය. රජුට මෙම අශ්වයා කෙරෙහි මහත් සේ ප්‍රියතාවක් වූ අතර, එය හැඳින්වූයේ 'අරුණ' ලෙසිනි. අරුණ ද රජු කෙරෙහි අසීමිත භක්තියක් දැක්වූ අතර, සෑම විටම රජුගේ අණපරිදි කටයුතු කළේය.

දිනක්, අසල්වැසි රජෙකු, සූකිරි රජුගේ අශ්ව සේනාවේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ගැන අසා ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළිණි. ඔහු රහසින් තම සේනාවන් රැස් කර, සූකිරි රජුගේ දේශයට පහර දීමට සූදානම් විය. සූකිරි රජුට මෙම ආක්‍රමණය ගැන ආරංචි වූ විට, ඔහු තම සේනාවන් සූදානම් කළේය. සටන ආරම්භ වීමට පෙර, රජු අරුණ අසලට ගොස්, "අරුණ, මගේ විශ්වාසවන්ත මිත්‍රයා, හෙට අපට මහත් සටනකට මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත. මාගේ දේශය සහ ජනතාව රැක ගැනීම සඳහා මට ඔබේ සහාය අවශ්‍යයි." අරුණ රජුගේ මුහුණ දෙස බලා, තම ඇස් වලින් අණදුන්නා සේ, "මාගේ ස්වාමීනි, ඔබගේ අණ මට පණ වැනිය. මාගේ ශක්තිය සහ වේගය ඔබ වෙනුවෙන් කැප කරමි." යන හැඟීම ප්‍රකාශ කළේය.

සටන ආරම්භ විය. සතුරු සේනාව ඉතා විශාල වූ අතර, ඔවුන්ගේ ඝෝෂාවෙන් හා ඊතල වැස්සෙන් යුද පිටිය වෙලී ගියේය. සූකිරි රජු අරුණ පිට නැගී සටන් බිමේ ගමන් කළේය. අරුණ තම වේගයෙන් හා ශක්තියෙන් සතුරු භටයන් අභිබවා ගියේය. නමුත් සතුරු රජු, අරුණගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය දුටු විට, එය අල්ලා ගැනීමට කූට උපක්‍රමයක් යොදා ගත්තේය. ඔහු තම භටයන්ට අරුණට හානි නොකර, එය අල්ලා ගන්නා ලෙස අණ දුන්නේය. එක් මොහොතක, සතුරු රණවිරුවන් පිරිසක් අරුණ වට කර ගත්හ. අරුණ තම උපරිම ශක්තියෙන් සටන් කළද, ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යාත්මක ශ්‍රේෂ්ඨත්වය හමුවේ ඔහුට යටත් වීමට සිදු විය.

සූකිරි රජු මෙය දුටු විට, මහත් ශෝකයට පත් විය. ඔහු තම රණබිම අතහැර, අරුණ බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත් සතුරු රජු ඔහුට බාධා කළේය. "සූකිරි රජුනි, ඔබේ අශ්වයා අද මාගේ අතට පත් වී ඇත. එය මාගේ අශ්ව සේනාවට අතිශයින්ම වටිනා එකතුවක් වනු ඇත." සූකිරි රජු, තම ජනතාවගේ ආරක්ෂාව තකා, මෙම අවස්ථාවේ සටනින් ඉවත් වීමට තීරණය කළේය. ඔහු තම සේනාවන් කැඳවා, "අද අපි පරාජය වී ඇත, නමුත් අපගේ ආත්මය බිඳී නැත. අප නැවත පැමිණෙනු ඇත." යනුවෙන් පැවසීය.

සූකිරි රජු තම මාලිගයට පැමිණි පසු, ඔහු අතිශයින්ම කනස්සල්ලෙන් සිටියේය. ඔහුට අරුණගේ මතකය නැවත නැවතත් සිහි විය. දින කිහිපයකට පසු, සතුරු රජුගේ මාළිගාවෙන් පණිවිඩකරුවෙකු පැමිණියේය. ඔහු පැවසුවේ, "සූකිරි රජුනි, ඔබේ අශ්වයා, අරුණ, අද සිට මාගේ සේවයේ යෙදී සිටී. එය මාගේ අණට කීකරු වෙමින්, මාගේ සටන් වලදී පවා උදව් කර ඇත." සූකිරි රජු මෙම ආරංචිය අසා, අරුණට කුමක් සිදුවී ඇත්දැයි දැන ගැනීමට දැඩි ආශාවෙන් සිටියේය. ඔහු රහසින් තම විශ්වාසවන්ත දූතයෙකු සතුරු රජුගේ මාලිගාවට යැවීය.

දූතයා ගොස්, සතුරු රජුගේ අශ්වයන් සිටින තැන බැලූ විට, ඔහු දුටුවේ අතිශය දුක්ඛිත දර්ශනයකි. අරුණ, තම රන්වන් පැහැය හා දීප්තිය අහිමි වී, වෙහෙසට පත් වී, තුවාල වලින් පිරී, අපිරිසිදු තත්වයක සිටියේය. සතුරු රජු එයට අනුකම්පා විරහිතව සලකනු ලැබීය. දූතයා ආපසු පැමිණ, සූකිරි රජුට සියල්ල පැවසීය. රජු තම අශ්වයාගේ දුක අසා, කඳුළු සැලුවේය. ඔහුට අරුණ බේරා ගැනීමට යමක් කළ යුතුය යන සිතීමෙන් පෙළිණි. ඔහු තම අශ්ව භටයන්ගේ ප්‍රධානී කැඳවා, "අපට අරුණ ආපසු ලබා ගත යුතුය. එය මාගේ ජීවිතයේ කොටසක්. මම අද රෑ, රහසින් ගොස් එය බේරා ගන්නෙමි." යනුවෙන් පැවසීය.

එදින රාත්‍රියේ, සූකිරි රජු, තම විශ්වාසවන්ත සෙබළුන් කිහිප දෙනෙකු සමග, සතුරු රජුගේ මාලිගාවට ගියේය. ඔවුන් අඳුරේ ගමන් කරමින්, අශ්වගාල් වෙත ළඟා වූහ. එහිදී, ඔවුන් දුටුවේ අරුණ, දම්වැල් වලින් බැඳ, වේදනාවෙන් සිටින බවයි. සූකිරි රජු අරුණ අසලට ගොස්, "අරුණ, මගේ මිත්‍රයා, මම ඇවිත් සිටිමි. මම ඔබව මෙතැනින් බේරා ගන්නෙමි." අරුණ රජුගේ හඬ අසා, තම දුර්වල ශරීරය සමඟ හිස ඔසවා, රජු දෙස බලා, ආශිර්වාදයක් සේ සලකන්නාක් මෙන්, තම හිස රජුට අතුල්ලුවේය. සූකිරි රජු හා ඔහුගේ සෙබළුන් අරුණගේ දම්වැල් කපා, එය නිදහස් කළහ. ඔවුන් ඉක්මනින්ම අශ්වයා පිට නැගී, තම දේශය බලා පලා ගියහ.

සූකිරි රජු හා අරුණ තම දේශයට ආපසු පැමිණි විට, ජනතාව මහත් සේ සතුටු වූහ. රජු අරුණට හොඳින් සැලකුවේය. ඔහු අශ්වයාගේ තුවාල සුව කර, එයට හොඳම ආහාර ලබා දුන්නේය. අරුණ, තම ස්වාමීනිගේ දයාව හා ආදරය අසා, නැවතත් පෙර තිබූ ශක්තිය හා දීප්තිය ලබා ගත්තේය. සූකිරි රජු, මෙම අත්දැකීමෙන් පසු, සැබෑ මිත්‍රත්වය හා විශ්වාසවන්තකමෙහි වටිනාකම තේරුම් ගත්තේය. ඔහු තම රාජ්‍යයේ අශ්වයන්ට වඩා හොඳින් සැලකීමටත්, ඔවුන්ගේ යහපත වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීමටත් තීරණය කළේය.