මුවන්ගේ රජුගේ ධර්ම සානුකම්පාව

මුවන්ගේ රජුගේ ධර්ම සානුකම්පාව

ඈත අතීතයේ, සරුසාර හා මනරම් වනපෙතක් විය. එම වනපෙතෙහි, මුවන් විශාල රැලක් වාසය කළේය. ඔවුන් අතර, බෝසතාණන් වහන්සේ මුවන් රජෙකු ලෙස උපත ලබා සිටියහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය ශක්තිමත්, අං අලංකාර, සහ හදවත ධර්මය හා කරුණාවෙන් පිරුණු නායකයෙකු විය. මුවන් රජු තම ජනතාවට ධර්මය දේශනා කරමින්, ඔවුන් අතර සාමය, එකමුතුව, සහ ගෞරවය පවත්වාගෙන ගියහ. සෑම දිනකම, උන්වහන්සේ උස් තැනක සිට, "සහෝදර මුවනි, අද දින අපි ධර්මයෙහි හැසිර, අන් අයට උපකාර කර, අපගේ ගෞරවය රැක ගනිමු." යනුවෙන් පවසමින් දේශනාවක් පැවැත්වූහ. මුවන් සියලු දෙනාම රජුගේ වදන් අසා, එය තම ජීවිතයේ මඟ පෙන්වන ආලෝකයක් ලෙස සැලකූහ.

එදින, වනපෙතෙහි සිටි කෲර ව්‍යාඝ්‍ර පිරිසක්, මුවන්ගේ සශ්‍රීකත්වය හා සාමය දැක ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළී, ඔවුන්ට පහර දීමට සූදානම් වූහ. ඔවුන්ගේ නායකයා, "අද අපි මෙම මුවන්ට ගොස්, ඔවුන්ගේ සියලු දේ පැහැර ගනිමු. ඔවුන්ගේ සාමය විනාශ කර, ඔවුන්ට භීතිය ඇති කරමු." යනුවෙන් පවසා, තම සේනාව රැස් කර ගත්තේය. කෲර ව්‍යාඝ්‍ර පිරිස, තම තියුණු නිය හා දත් වලින් සන්නද්ධ වී, මුවන් රජුගේ වාසස්ථානය වෙත පැමිණියහ. මෙම සිදුවීම ගැන දැනගත් මුවන් රජු, තම ජනතාවට මහත් කණගාටුවක් හා බියක් ඇති විය. ඔවුන් රජු වෙත ගොස්, "මාහා රජතුමනි, කෲර ව්‍යාඝ්‍ර පිරිස අපට පහර දීමට පැමිණ ඇත. ඔවුන් අපගේ සියලු දේ පැහැර ගෙන, අපට හානි කරනු ඇත. අපි කුමක් කළ යුතුද?" යනුවෙන් ඇසුවෝය.

මුවන් රජු, තම ජනතාවගේ බිය අසා, මහත් කණගාටුවට පත් විය. නමුත් ඔහු තම සන්සුන් බව පවත්වා ගනිමින්, "සහෝදරයනි, බිය නොවන්න. ධර්මය අප සමඟ ඇත. අපි මෙම ආක්‍රමණයට මුහුණ දීමට සූදානම් වෙමු." යනුවෙන් පවසමින්, මුවන්ට සංවිධානය වී, තම වාසස්ථානය ආරක්ෂා කිරීමට උපදෙස් දුන්නේය. නමුත් කෲර ව්‍යාඝ්‍ර පිරිසගේ සංඛ්‍යාව හා ශක්තිය මුවන් රජුගේ මුවන්ට වඩා බොහෝ වැඩි විය. ඔවුන්ගේ ඝර්ජනයෙන් හා තියුණු නිය වලින් යුධ පිටිය වෙලී ගියේය. මුවන් රජු, තම මුවන් දිරිමත් කරමින්, සටනට නායකත්වය දුන්නේය. නමුත් ඔවුන්ට සතුරු බලකාය පරාජය කළ නොහැකි විය.

මෙම අවස්ථාවේ, මුවන් රජු, ධර්මයෙහි පිහිටා, එක් උපක්‍රමයක් යොදා ගත්තේය. ඔහු සටනින් ඉවත් වී, කෲර ව්‍යාඝ්‍ර පිරිසගේ නායකයා වෙත ගොස්, "කෲර නායකයා, ඔබ මාගේ මුවන්ට හානි කරන්නේ මන්ද? ඔබගේ ආශාවන් ඉටු කර ගැනීමට, ඔබ වෙනත් අයගේ දුක ගෙන එන්නේ මන්ද?" යනුවෙන් පැවසීය. කෲර නායකයා, මුවන් රජුගේ නිර්භීතකම හා ධර්මය අසා, මොහොතක් කල්පනා කළේය. ඔහු සිතුවේ, "මෙම මුවන් රජු ඉතා ධර්මිෂ්ඨ හා බුද්ධිමත් බව පෙනේ. ඔහුට හානි කිරීමෙන් මාගේ ගෞරවය කෙලෙසේ ද?" යනුවෙනි. ඔහු තම නිය පහත් කර, "මුවන් රජුනි, ඔබගේ වදන් මට ගරු කටයුතුය. මාගේ කටගැස්මෙන් මාගේ හදවත අඳුරු වී ඇත. නමුත් මම දැන් ඔබගේ ධර්මය අසා, මාගේ වැරදි තේරුම් ගතිමි." යනුවෙන් පැවසීය.

මුවන් රජු, කෲර නායකයාගේ පසුතැවිල්ල අසා, සතුටු විය. ඔහු කෲර නායකයාට ධර්මය දේශනා කළේය. "නායකයා, කෲරත්වය හා ආශාව කිසි විටෙකත් සතුට ගෙන එන්නේ නැත. කරුණාව හා දයාව පමණක් සැබෑ සතුට ගෙන දෙයි. අද සිට, ඔබ මාගේ මිත්‍රයෙකු වන්න. අපි එකට ජීවත් වන්නෙමු, එකිනෙකාට උපකාර කරමින්." කෲර නායකයා, මුවන් රජුගේ ධර්මය අසා, තම හදවතේ තිබූ කෲරත්වය දුරු කර ගත්තේය. ඔහු මුවන් රජුට හා ඔහුගේ මුවන්ට සමාව ඉල්ලා, ඔවුන්ගේ මිත්‍රත්වය පිළිගත්තේය.

එතැන් පටන්, මුවන් රජු, කෲර නායකයා, සහ ඔවුන්ගේ මුවන් එකට ජීවත් වූහ. ඔවුන් එකිනෙකාට උපකාර කරමින්, සාමයෙන් හා සමගියෙන් කටයුතු කළහ. කෲර නායකයා, තම ශක්තිය හා බලය, සියලු මුවන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා යොදා ගත්තේය. මුවන් රජු, තම ධර්ම දේශනා වලින්, සියලු සත්වයන්ට කරුණාව, දයාව, සහ ධර්මයෙහි හැසිරීමේ වැදගත්කම ඉගැන්නුවේය. එම වනපෙතෙහි සාමය හා සමගිය රජ විය. මුවන් රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය යටතේ, සියලු මුවන් සදාකාලයටම සතුටින් ජීවත් වූහ.