කරුණාවන්ත අලියා

කරුණාවන්ත අලියා

පුරාතන කාලයේ, සැවැත් නුවරට නුදුරුව පිහිටි වනපෙතක, මහත් වූ කරුණාවෙන් යුතු මහා ඇත් රජෙක් වාසය කළේය. ඔහු රජකම් කළේ සත්ව සංහතියේ යහපත උදෙසාය. ඔහුගේ නාමය වූයේ 'මහා කරුණා' යනුවෙනි. මහා කරුණා ඇතාගේ ශරීරය සුදු පැහැයෙන් දිස් වූ අතර, ඔහුගේ දළ දෙක රන්වන් පැහැයෙන් බැබළුණි. ඔහුගේ ඇස් දෙකෙන් කරුණාවේ කිරණ නිරන්තරයෙන් විහිදුණු අතර, ඔහුගේ හස්ත ලක්ෂණය වූයේ අන් සත්වයන්ට උපකාර කිරීමයි.

එක් දිනක්, මහා කරුණා ඇතා අසල ගම්මානයක සිට සුවඳැති මල් වර්ගයක් සොයා යමින් සිටියේය. එම මලෙහි සුවඳ දුර ඈත සිටම පැමිණි අතර, එය රෝග සුවකිරීමේ මහත් බලයක් ඇති බවට ප්‍රසිද්ධ වී තිබුණි. ගම තුළ සිටි එක් ළදරුවෙක් දරුණු රෝගයකින් පෙළෙමින් සිටි අතර, එම මලෙහි සුවඳින් ඔහු සුවපත් කර ගැනීමට හැකි බවට ගම්වැසියෝ විශ්වාස කළහ.

මහා කරුණා ඇතා එම මල සොයමින් වනපෙතේ ගමන් කරමින් සිටින විට, ඔහු දුටුවේය එක් කුඩා මුව පැටවෙක් ගසක අත්තක සිර වී සිටින බව. එම මුව පැටවාගේ මව කනස්සල්ලෙන් සිටි අතර, තම දරුවා මුදා ගැනීමට නොහැකිව දුක් වූවාය. මහා කරුණා ඇතා එම මුව පැටවා දුටු විගසම, තම ගමන නතර කළේය. ඔහුගේ හදවත කරුණාවෙන් පිරී ගියේය.

"අහෝ, දුප්පත් මුව පැටවා! මෙතරම් දුකක් විඳින්නේ කෙසේද?"

මහා කරුණා ඇතා තම ශක්තිමත් හස්තය දිගු කළේය. ඔහු ඉතා සෙමින්, ඉතා ප්‍රවේශමෙන් එම අත්ත පහත් කළේය. මුව පැටවා නිදහස් වූ පසු, ඔහු තම මව වෙත දිව ගියේය. මව තම දරුවා වැළඳ ගෙන, මහා කරුණා ඇතාට ස්තුති කළාය.

"මහා කරුණා ඇතෝ, ඔබට අපගේ සදා ණය ගැති බව මතක තබා ගන්න. ඔබේ කරුණාව නිසා අපගේ ජීවිතය බේරුණි."

මහා කරුණා ඇතා සිනාසෙමින්, "මාගේ යුතුකම කළා පමණයි. ඔබට සෙතක් වේවා!" යයි කීවේය.

ඉන්පසු ඔහු තම ගමන නැවතත් ආරම්භ කළේය. ඔහු සුවඳැති මල සොයා යද්දී, මාර්ගයේ දී ඔහු තවත් අසරණ සත්වයන් රැසක් දුටුවේය. සමහරෙක් විෂ සහිත සර්පයෙකු විසින් දෂ්ට කරනු ලැබ සිටි අතර, සමහරෙක් ගංවතුරෙන් ගසාගෙන යාමට ආසන්නව සිටියහ. මහා කරුණා ඇතා කිසිවෙකුටත් නොදෙවනි වූ කරුණාවෙන්, ඔවුන් සියළු දෙනාටම උපකාර කළේය. ඔහු රෝගී වූ සත්වයන්ට ඖෂධ පැළෑටි සොයා දුන්නේය, ජලයෙන් ගසාගෙන යාමට ආසන්නව සිටි සත්වයන්ට ගස් අතු මතට නැගීමට උපකාර කළේය.

අවසානයේ, ඔහු එම සුවඳැති මල සොයා ගත්තේය. එය පිහිටා තිබුණේ උස් කඳු මුදුනක, ළඟා වීමට ඉතා අපහසු ස්ථානයක ය. මහා කරුණා ඇතා තම ශක්තිමත් ශරීරය භාවිත කරමින්, එම කඳු මුදුනට නැගීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුගේ පාද ලිස්සා ගියද, ඔහු පසුබට වූයේ නැත. අවසානයේ, ඔහු සාර්ථක විය.

ඔහු එම මල ගෙන, එය තම කටෙහි තබාගෙන, සෙමින් සෙමින් ගමට ආවේය. ගම්වැසියෝ ඔහු එන බව දුටු විගසම, මහත් සතුටට පත් වූහ. ළදරුවාගේ මව, මහා කරුණා ඇතාගේ පැමිණීම දුටු විට, ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණි.

"අපගේ දෙවියන් වහන්සේ වැඩියා!"

මහා කරුණා ඇතා එම මල ළදරුවා අසල තබා, ඔහුට සුවපත් වීමට ආශිර්වාද කළේය. සුළු මොහොතකින්, ළදරුවාගේ රෝගය සුවපත් වූ අතර, ඔහු සිනාසෙන්නට විය. ගම්වැසියෝ මහා කරුණා ඇතාට ස්තුති කරමින්, ඔහුට පූජාවන් පිළිගැන්නූහ.

මහා කරුණා ඇතා සිනාසෙමින්, "මාගේ කරුණාව පල දුන්නා. මෙම ළදරුවාට යහපතක් වේවා!" යයි කීවේය.

ඉන්පසු ඔහු තම වනපෙතට ආපසු ගියේය. ඔහු එහි සිටි අනෙකුත් සත්වයන්ටද උපකාර කළේය. ඔහු තම ජීවිතය මුළුල්ලේම, අසරණ සත්වයන්ට කරුණාව දැක්වීය. ඔහුගේ කථාව ඈත ඈත රටවල් දක්වාම පැතිර ගියේය. ඔහු කරුණාවන්ත ඇතා ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්තේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, මහා කරුණා ඇතාගේ ස්වරූපයෙන්, අන් අයගේ දුක දුටු විට, තමන්ට හැකි උපකාරය කිරීමට කිසිසේත් පසුබට නොවීය. ඔහු තම ජීවිතය කැප කළේ අසරණ සත්වයන්ගේ යහපත උදෙසාය. ඔහුගේ කරුණාව, ධෛර්යය, සහ ත්‍යාගශීලිත්වය, ඔහුට බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාරී වූ අතර, ඔහු ලෝකයට යහපත ගෙන ආවේය.

සෑම විටම, අන් අයගේ දුක දුටු විට, අපට හැකි උපකාරය කිරීමට උත්සාහ කළ යුතුය. කරුණාව යනු ඉතා බලවත් ගුණයකි. එය අපගේ ජීවිතයට පමණක් නොව, අප අවට සිටින අන් අයගේ ජීවිතයටද ආලෝකය ගෙන එයි. මහා කරුණා ඇතාගේ කථාව අපට උගන්වන්නේ, කරුණාවන්තකම යනු සැබෑ ශක්තිය බවත්, එයින් අපට මහත් ඵල නෙලා ගත හැකි බවත් ය.

කරුණාවන්තකම සදාකල් පවතී.

මහා කරුණා ඇතා, ත්‍යාගශීලිත්වයේ සහ කරුණාවේ බාරමය.