වලිකුට්ට ජාතකය

වලිකුට්ට ජාතකය

ඈත අතීතයේ, ඉන්දියාවේ මිථිලා පුරයේ, ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙක් රජ කළේය. ඔහුගේ රාජධානිය සාමයෙන්, සශ්‍රීකත්වයෙන් පිරිපුන්ව තිබූ අතර, රජුගේ ධර්මිෂ්ඨකම නිසා ජනතාව සතුටින් කල් ගෙවූහ. එක්තරා දිනෙක, රජු තම අමාත්‍ය මණ්ඩලය සමග රාජ සභාවේ සිටින විට, අහසින් අමුතුම ශබ්දයක් ඇසුණි. ඒ ශබ්දය මෘදු, සුන්දර සංගීතයක් මෙන් වූ අතර, එය සභාවේ සිටි සියලු දෙනාගේම සිත් ආකර්ශනය කළේය. රජු පුදුමයට පත් වී, 'මෙය කුමක්දැයි කවුරුන් හෝ දන්නේද?' කියා ඇසීය. අමාත්‍යවරු අතරින් එක් අයෙක් ඉදිරියට පැමිණ, 'මහරජාණන් වහන්ස, මෙය සුවඳ දුම් පුරවන ලද කුඩා බඳුන්වලින් නැගෙන සංගීතමය ශබ්දයකි. මෙම බඳුන් 'වලිකුට්ට' නම් වන අතර, ඒවා ඉතා දුර්ලභය'යි කීය. රජුගේ කුතුහලය තවත් වැඩි විය. ඔහු 'එසේ නම්, මට එවැනි 'වලිකුට්ට' කීපයක් ගෙන්වා දෙන්න'යි අණ කළේය.

අමාත්‍යවරුන් රාජධානිය පුරාම දූතයන් යැවූහ. නමුත් කිසිවෙකුටත් 'වලිකුට්ට' සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. දින ගෙවී ගිය අතර, රජුගේ සිත් නොසන්සුන් විය. අවසානයේ, එක් අති දක්ෂ වෙළෙන්දෙක් රජු ඉදිරියට පැමිණ, 'මහරජාණන් වහන්ස, මා ඈත දේශයක සිට පැමිණියෙමි. එහි 'වලිකුට්ට' බහුලව ඇත. නමුත් ඒවා ලබා ගැනීමට නම්, මම විශේෂ තෑග්ගක් ඉල්ලා සිටිමි'යි කීය. රජු නොපැකිලිව, 'ඔබට ඕනෑම දෙයක් මම දෙන්නම්. මා හට 'වලිකුට්ට' ගෙන්වා දෙන්න'යි කීය. වෙළෙන්දා රජුගෙන් විශාල රත්‍රන් ප්‍රමාණයක් ඉල්ලා ගත් අතර, ඔහු ඈත දේශයට පිටත් විය. මාස ගණනාවකට පසු, ඔහු 'වලිකුට්ට' කීපයක් රැගෙන ආවේය. රජු ඉතා සතුටු විය. ඔහු 'වලිකුට්ට' වලට සුවඳ දුම් පුරවා, ඒවා දල්වන විට, එම මෘදු, සුන්දර සංගීතය නැවතත් රාජ සභාවේ ඇසුණි. රජු සැනසුණේය. නමුත් ඔහුට තවදුරටත් 'වලිකුට්ට' අවශ්‍ය විය. ඔහු වෙළෙන්දාට තවත් මුදල් දී, තවත් 'වලිකුට්ට' ගෙන්වන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය.

වෙළෙන්දා නැවතත් ඈත දේශයට ගිය නමුත්, මෙම වතාවේ ඔහුට 'වලිකුට්ට' සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. ඔහු ඉතා කලබල විය. මාස ගණනාවකට පසු, ඔහු හිස් අතින්ම මිථිලා පුරයට පැමිණියේය. රජු වෙළෙන්දා දැක, 'එසේ නම්, 'වලිකුට්ට' කොහෙද?' කියා ඇසීය. වෙළෙන්දා බියෙන්, 'මහරජාණන් වහන්ස, මෙම වතාවේ මට 'වලිකුට්ට' සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. ඒවා සියල්ලම අවසන් වී ඇත'යි කීය. රජුගේ කෝපය දැල්වුණි. ඔහු 'ඔබ මා රැවටුවා! මට බොරු කිව්වා!' කියා කෑ ගැසීය. ඔහු වෙළෙන්දාට දඬුවම් කිරීමට සූදානම් විය. එදින, බෝසතාණන් වහන්සේ, හංසයෙකුගේ ස්වරූපයෙන්, මිථිලා පුරයට පැමිණ සිටියහ. රජුගේ කෝපය දුටු බෝසතාණන් වහන්සේ, රජුට සත්‍යය අවබෝධ කර දීමට තීරණය කළහ.

බෝසතාණන් වහන්සේ රජු ඉදිරියට පැමිණ, 'මහරජාණන් වහන්ස, මේ වෙළෙන්දා ඔබව රැවටුවේ නැත. 'වලිකුට්ට' යනු ඉතා දුර්ලභ දෙයක්. ඒවා සෑදෙන්නේ විශේෂ කොන්දේසි යටතේ පමණයි. ඒවා ලබා ගැනීමේදී, අපි ඒවායේ අගය නොදන්නා නිසා, ඒවා පහසුවෙන් ලබා ගනිමු. නමුත් ඒවා අවසන් වූ විට, අපි ඒවායේ අගය දැනගෙන, ඒවා සොයා ගැනීමට නොහැකිව දුක් වෙමු. මෙය මිනිස් ස්වභාවයයි. ඔබ 'වලිකුට්ට' වලට මෙතරම් ආශා කරන්නේ නම්, ඔබ ඒවායේ අගය තේරුම් ගත යුතුය. ඒවායේ සංගීතය ඔබගේ සිත් සැනසූවා නම්, ඔබ ධර්මයෙහි යෙදී, එම සැනසීම අඛණ්ඩව ලබා ගත යුතුය'යි කීය. රජු බෝසතාණන් වහන්සේගේ ධර්මය අසා, සියලු කෝපය සංසිඳවා ගත්තේය. ඔහු වෙළෙන්දාට සමාව දුන්නේය. ඔහු 'වලිකුට්ට' වලට පමණක් නොව, ධර්මයටද මුල් තැන දීමට තීරණය කළේය.

එතැන් පටන්, රජු ධර්මානුකූලව රාජ්‍ය පාලනය කළේය. ඔහු ජනතාවට ධර්මය ඉගැන්වීය. රාජධානිය සැබවින්ම සාමයෙන්, සතුටින් පිරී ගියේය. 'වලිකුට්ට' වල සංගීතයට වඩා ධර්මයේ සංගීතය රජුගේ සිත් සැනසූවේය.