ඉවසීමෙන් යුත් ගවයා

ඉවසීමෙන් යුත් ගවයා

ඈත අතීතයේ, බරණැස් රජුන් රජකම් කළ සමයක, ඒ රජුගේ රාජධානිය පුරා සශ්‍රීකත්වයත්, ස підприємствоත් පැතිරී පැවතුනි. එහෙත්, සියලු සත්ත්වයෝ සතුටින් පසුවුවද, එක්තරා ගම්මානයක අසරණ ගොවියෙකුට අසීමිත දුකක් උරුම වී තිබුණි. ඔහු නමින් කුම්භඝට විය. කුම්භඝට යනු ගොවියෙකුට නම් අමුතුම නමක් විය. එය ඔහුට ලැබුණේ ඔහුගේ ශරීරයේ හැඩය නිසාය. ඔහු තරමක් මහතයෙකු වූ අතර, ඔහුගේ උදරය බඳුනක් මෙන් ඉල් වී තිබුණි. මේ නිසා ඔහුට සමාජයෙන් එතරම් ඇසුරක් නොලැබුණි. ඔහුගේ එකම සුවය වූයේ ඔහුගේ කුඩා කුඹුරේ වැඩ කිරීමත්, ඔහුගේ එකම ගවයා සමඟ කතාබස් කිරීමත් ය.

ඒ ගවයා, ඒ ගම්මානයේ පමණක් නොව, සමස්ත රාජධානිය පුරාම ප්‍රසිද්ධියට පත්වූයේ ඔහුගේ ඉවසීම නිසාය. ඔහුට 'සහස්ස' යන නම ලැබුණේ, ඔහු සියලු දුක, වේදනාව, අසාධාරණය ඉවසීමේ හැකියාව නිසාය. සහස්ස යනු දහසක් දෙනා අතරින් සිටින එකෙකු විය. ඔහුගේ ඇස්වලින් නිරන්තරයෙන්ම කරුණාව සහ සන්සුන් භාවය විහිදෙමින් තිබුණි. ඔහුගේ ශරීරය ශක්තිමත් වුවද, ඔහු කිසි විටෙකත් ආක්‍රමණශීලීව හැසිරුණේ නැත. ඔහු කුම්භඝටගේ ජීවිතයේ සැබෑ මිතුරා විය.

දිනක්, කුම්භඝට සිය කුඹුරේ වැඩ කරමින් සිටියදී, රජුගේ අණබෙරකරුවෙකු පැමිණියේය. ඔහු රජුගේ ආඥාවක් ප්‍රකාශ කළේය. “මේ වසරේ, සියලු ගොවියෝ තමන්ගේ අස්වැන්නෙන් සතරෙන් එකක් රජුට බදු වශයෙන් දිය යුතුය. මෙය රජුගේ අණයි. අණ නොතකන අයට දඬුවම් ලැබේ.”

කුම්භඝටගේ හදවත සසල විය. ඔහුගේ කුඹුරෙන් ලැබෙන අස්වැන්න ඔහුටත්, ඔහුගේ පවුලටත් ජීවත් වීමට ප්‍රමාණවත් විය. සතරෙන් එකක් රජුට දුන්නොත්, ඔහුට ජීවත් වීමට කිසිවක් ඉතුරු නොවේ. ඔහු කඳුළු පිරි දෑසින් සහස්ස දෙස බැලුවේය.

"සහස්ස, මගේ මිත්‍රයා, දැන් මට කුමක් කරන්නද? රජුට බදු ගෙව්වාම, මාත්, මගේ පවුලත් බඩගින්නේ මැරෙයි. මා කුමක් කළත්, මට ගැලවීමක් නැත."

සහස්ස, ධෛර්යමත් සත්වෙකු ලෙස, කුම්භඝටගේ අතේ හිස තබා, ඔහුගේ දුක බෙදා ගත්තේය. ඔහුගේ කටහඬින්, ඔහු කුම්භඝටට මෙසේ පැවසූ බවක් පෙනුණි:

"ස්වාමීනි, බිය නොවන්න. ඉවසීමෙන් කටයුතු කරන්න. බොහෝ විට, දුෂ්කර අවස්ථාවලදී, ඉවසීම අපට මාර්ගය පෙන්වයි."

කෙසේ වෙතත්, කුම්භඝටට සහස්සගේ වචනවල සැනසීමක් ලැබුණේ නැත. ඔහු තව තවත් දුකින් කල්පනා කළේය. ඊළඟ දවසේ, රජුගේ නිලධාරීන් බදු එකතු කිරීමට පැමිණියහ. කුම්භඝටට ඔහුගේ අස්වැන්නෙන් සතරෙන් එකක් ඔවුන්ට භාර දීමට සිදුවිය. ඔහුගේ කුඹුර හිස්ව ගිය අතර, ඔහුගේ හදවතත් හිස් විය.

අස්වැන්න ගෙදර ගෙනැවිත්, නිලධාරීන් කුම්භඝටගේ ගෙදරට පැමිණියහ. ඔවුන් කුම්භඝටගේ දුප්පත්කම දුටුවේය. නමුත්, ඔවුන්ට රජුගේ ආඥාව පිළිපැදීමට සිදුවිය. ඔවුන් කුම්භඝටගේ අස්වැන්න ගෙන යන විට, ඔහුට අඬන්නටද බැරි විය.

ඔවුන් ගිය පසු, කුම්භඝට සහස්ස දෙස බලා සුසුම් හෙළුවේය.

"බලන්න සහස්ස, මගේ ඉවසීම මට මොනවා කළාද කියා. මට කිසිවක් ඉතිරි වී නැත."

සහස්ස, කිසිදු චකිතයකින් තොරව, කුම්භඝටට තවදුරටත් ඔහුගේ දුක් ගැනවිලිවලින් සැනසීමක් නොලැබෙන බව දැනගෙන, ඔහුට වෙනත් මාර්ගයක් පෙන්වීමට තීරණය කළේය. ඔහු කුම්භඝටගේ අතට හිස තබා, ඔහුට යමක් කියා සිටියාක් මෙන්, ඔහුව කුඹුර දෙසට යොමු කළේය.

කුම්භඝට, සහස්සගේ අභිනය තේරුම් ගෙන, කුඹුර දෙසට ගියේය. ඔහුගේ අස්වැන්න සම්පූර්ණයෙන්ම ගෙන ගොස් තිබූ අතර, ඔහුගේ හදවත බර විය. එහෙත්, ඔහු සහස්සගේ අනුශාසනාවට කීකරු විය. ඔහු කුඹුරේ සිටි අතර, හදිසියේම, ඔහු දුටුවේ කුඹුරේ කෙළවරේ, කලින් නොපෙනුණු, කුඩා රත්‍රන් නගුලක් වැටී ඇති බවයි.

ඔහු පුදුමයට පත් විය. ඔහු රත්‍රන් නගුල අතට ගත්තේය. එය ඉතාමත් ලස්සනට සාදා තිබූ අතර, එයින් දීප්තිමත් ආලෝකයක් විහිදෙමින් තිබුණි. ඔහු එය අතට ගෙන, එය කුමක්දැයි කල්පනා කළේය.

සහස්ස, කුම්භඝට අසලට පැමිණ, ඔහුගේ කකුල් අතගා, ඔහුට මෙසේ පැවසූ බවක් පෙනුණි:

"ස්වාමීනි, මෙය ඔබගේ ඉවසීමට දෙවියන් වහන්සේ දුන් ත්‍යාගයකි. මෙම රත්‍රන් නගුලෙන්, ඔබට අවශ්‍ය ඕනෑම දෙයක් වගා කළ හැකිය. එයින් ලැබෙන අස්වැන්න අසීමිත වනු ඇත."

කුම්භඝට, සහස්සගේ වචනවල අරුත තේරුම් ගත්තේය. ඔහුගේ හදවත සතුටින් පිරී ගියේය. ඔහු රත්‍රන් නගුල අතට ගෙන, සිය කුඹුරේ වැඩ කරන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහු නගුලෙන් කුඹුර කොටද්දී, පුදුමයට කරුණක් විය. ඔහු සිටුවන සෑම බීජයකින්ම, අසීමිත අස්වැන්නක් ලැබුණි. ධාන්‍ය, පලතුරු, එළවළු – සියල්ලම ඉතාමත් ගුණාත්මක විය.

ඔහුගේ කුඹුරෙන් ලැබුණු අස්වැන්න, ඔහුගේ ගමට පමණක් නොව, මුළු රාජධානියටම ප්‍රමාණවත් විය. කුම්භඝට ධනවතෙක් බවට පත් විය. ඔහු තමාට ලැබුණු ධනයෙන්, දුප්පත් අසරණයන්ට උදව් කළේය. ඔහු රජුටද බදු ගෙව්වේය, එහෙත් ඔහුට කිසි විටෙකත් දුප්පත්කමක් දැනුණේ නැත.

රජු, කුම්භඝටගේ ධනය ගැනත්, ඔහුගේ ත්‍යාගශීලීකම ගැනත් අසා, ඔහුව මාලිගාවට කැඳවා ගත්තේය. කුම්භඝට රජුට සියල්ල පැවසීය – ඔහුගේ දුක, සහස්සගේ ඉවසීම, සහ රත්‍රන් නගුලේ ආශ්චර්යය. රජු, කුම්භඝටගේ කතාව අසා, පුදුමයටත්, සතුටටත් පත්විය. ඔහු සහස්සගේ ඉවසීම අගය කළ අතර, කුම්භඝටගේ ධෛර්යය සහ ත්‍යාගශීලීකම ගැනත් ප්‍රශංසා කළේය.

එතැන් පටන්, කුම්භඝට ධනවත් හා සතුටින් ජීවත් විය. ඔහු කිසි විටෙකත් සහස්සගේ ඉවසීම අමතක කළේ නැත. සහස්ස, ඔහුගේ ඉවසීමෙන්, කුම්භඝටට පමණක් නොව, මුළු ගමටම, මුළු රාජධානියටම ආශිර්වාදයක් විය.

කර්මයෙහි බලය, ඉවසීමෙහි ආශ්චර්යය.

බෝසතාණන් වහන්සේ ඉවසීමේ බාරමීර්යය බුදුන් වහන්සේගේ පෙර භවයක දස පාරමිතාවන් සම්පූර්ණ කළ සේක.