නුවණැති ගෝරිල්ලා

නුවණැති ගෝරිල්ලා

ඈත අතීතයේ, සූර්ය කිරණින් බබළන මනස්කාන්ත වනපෙතක් විය. එතැන ඝන වනාන්තරය, විවිධ සතුන්ගෙන් පිරි, සිල්වානියා නම් විය. සිල්වානියාවේ මධ්‍යයේ, උසම කඳු මුදුනේ, සියුම්ම සුවඳින් පිරුණු මල් වර්ග රැසක් පිපුණු උයනක් විය. එම උයනෙහි, අතිශයින්ම ශක්තිමත්, නමුත් අතිශයින්ම නුවණැති ගෝරිල්ලෙකු වාසය කළේය. ඔහුගේ නාමය ‘බලගුරු’ විය. බලගුරු, ඔහුගේ ශරීරයේ විශාලත්වයෙන් මෙන්ම, ඔහුගේ අවබෝධය හා ප්‍රඥාවෙන්ද වෙනස් විය. ඔහු වනාන්තරයේ අනෙකුත් සතුන් අතර ගෞරවයට පාත්‍ර විය. කිසිදු ගැටලුවක් හෝ ආරවුලක් ඇති වූ කළ, ඔවුහු බලගුරු වෙත පැමිණ, ඔහුගේ උපදෙස් හා මග පෙන්වීම් ලබා ගත්හ.

දිනක්, සිල්වානියා වනපෙතට දැඩි ಬರගාතක් පැමිණියේය. ගංගා, ඇළ දොළ සිඳී ගියේය. ගස් කොළන් වියළී ගියේය. සතුන්ගේ ජිවිතය අඩාල විය. ජලය නොමැතිව, ආහාර නොමැතිව, සතුන් දැඩි දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දුන්හ. බිය, කලබලය, සහ నిరాశාව වනාන්තරය පුරා පැතිර ගියේය. සතුන් බලගුරු වෙත ගියේ, ඔවුන්ගේ දුක හා අසරණ භාවය ඔහුට දැනුම් දීමටය.

“අනේ බලගුරු ස්වාමීනි,” මුලින්ම පැමිණියේ, උග්‍ර පිපාසාවෙන් පෙළෙන, සිංහයෙකුගේ රැජිනිය, ‘ලීලා’ ය. ඇගේ කටහඬ දුර්වල වී තිබුණි. “අපට කුමක්දෝ සිදුවෙමින් පවතී. ජලය නැත, ආහාර නැත. අපගේ දරුවන් දුක් විඳිති. අපට කිසිදු මගක් පෙනෙන්නේ නැත.”

ලීලා රැජිනිය බිම හිඳගෙන, ඇගේ මුහුණ අත්ලෙන් වසාගෙන හඬන්නට වූවාය. බලගුරු, ඇගේ දුක හා අනෙකුත් සතුන්ගේ දුක දැක, ඔහුගේ හදවතේ දැඩි වේදනාවක් දැනුණි. ඔහු සෙමෙන් නැගිට, ඔහුගේ විශාල ශරීරය සසල විය. ඔහු වටපිට බැලීය, ඔහුගේ දෑස්, දුකෙන් හා අවබෝධයෙන් පිරී තිබුණි.

“ලීලා රැජිනියනි, මාගේ මිතුරනි,” බලගුරුගේ හඬ, සාමකාමීව හා ශක්තිමත්ව විය. “කලබල නොවන්න. මෙම දුෂ්කර කාලයද ගෙවී යනු ඇත. අපට ඇත්තේ එකම මාර්ගයකි – එක්සත් වීමයි.”

“එක්සත් වීම?” කුඩා හාවෙකු, ‘චූටි’ උගේ කටහඬින් විමසීය. “අපට කුමක් කරන්නද? අපට කිසිදු ශක්තියක් නැත.”

“ශක්තිය ඇත්තේ අපගේ එකමුතුකමේ,” බලගුරු පැවසීය. “මා දන්නා පරිදි, මෙම වනාන්තරයට ඔබ්බෙන්, උසම කඳු වැටියෙන් එපිට, සදාකාලිකව ගලා බසින මහා ගංගාවක් ඇත. එය ‘අමරාවතී’ නම් වේ. අප සියල්ලෝ එක්ව ගියහොත්, අපට එහි ළඟා විය හැකිය.”

සතුන් අතර යම් බලාපොරොත්තුවක් ඉපිදවිය. එහෙත්, ගමන ඉතා දුෂ්කර විය. ඔවුන්ට කාන්තාරය, විෂ සහිත සර්පයන්ගෙන් පිරි ඝන වනාන්තර, සහ උස කඳු තරණය කිරීමට සිදුවනු ඇත.

“නමුත් බලගුරු ස්වාමීනි,” ලීලා රැජිනිය ඇසුවාය. “අපට ගමන් කිරීමට ශක්තියක් නැත. අප මිය යනු ඇත.”

“මා සමග එන්න,” බලගුරු පැවසීය. “මා ඔබට මාගේ ශක්තිය ලබා දෙන්නෙමි. මාගේ නුවණින් මග පෙන්වන්නෙමි. අපේක්ෂාව අත් නොහරින්න.”

බලගුරු, ඔහුගේ නුවණ හා ශක්තියෙන්, සතුන් සංවිධානය කළේය. ඔහු මුලින්ම, වඩාත් ශක්තිමත් සතුන්, එනම් සිංහයන්, අලි ඇතුන්, සහ වලසුන්, ඉදිරියෙන් ගමන් කරන ලෙසත්, දුර්වල සතුන්, එනම් හාවුන්, කුරුල්ලන්, සහ කුඩා සතුන්, ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව යටතේ ගමන් කරන ලෙසත් උපදෙස් දුන්නේය. ඔහු ආහාර හා ජලය සපයා ගැනීමේ ක්‍රම ගැනද උපදෙස් දුන්නේය. ඔහු සෑම කෙනෙකුටම, බලාපොරොත්තුවෙන් හා ධෛර්යයෙන් සිටින ලෙස දිරි දුන්නේය.

ගමන ආරම්භ විය. එය ඉතා දුෂ්කර ගමනක් විය. කාන්තාරයේ දැවෙන වැලි, සතුන්ගේ පාද පුළුස්සා දැම්මේය. විෂ සහිත සර්පයන්, ඔවුන්ගේ මාරාන්තික දෂ්ට කිරීම්වලින්, සමහර සතුන් මරා දැම්මේය. උස කඳු තරණය කිරීම, ඔවුන්ගේ ශක්තිය ක්ෂය කළේය. බොහෝ සතුන්, බලාපොරොත්තුව අතහැර, මිය යාමට පටන් ගත්හ.

එහෙත්, බලගුරු, කිසිදු විටෙක ධෛර්යය අතහැරියේ නැත. ඔහු දුර්වල වූ සතුන් උස්සාගෙන ගියේය. ඔහු ඔවුන්ට ජලය සොයා දුන්නේය. ඔහු ඔවුන්ට ආහාර සොයා දුන්නේය. ඔහු ඔවුන්ට කථා කියා, ඔවුන්ගේ බිය දුරු කළේය.

“අපට බැහැ බලගුරු ස්වාමීනි,” එක් සිංහයෙකු, ‘රණසිංහ’ දුර්වලව පැවසීය. “අප මිය යමින් සිටිමු.”

“තව ටිකක් ධෛර්යය,” බලගුරු පැවසීය. “අප ලඟදීම අමරාවතී ගංගාවට ළඟා වනු ඇත. මාගේ නුවණින්, මා දුටු පරිදි, එය ළඟම ඇත්තේය.”

අවසානයේ, දින කිහිපයකට පසු, උසම කඳු මුදුනෙන්, සතුන් දුටුවේ, දිය දහරක්, රිදී පැහැයෙන් දිලිසෙන, ගලා බසිනුයි. එය අමරාවතී ගංගාව විය. සතුන්ගේ හදවත් ප්‍රීතියෙන් පිරී ගියේය. ඔවුන් ඝෝෂා කරමින්, ධාවනය කරමින්, ගංගාව වෙතට පැමිණ, ඔවුන්ගේ පිපාසාව සංසිඳුවා ගත්හ.

අමරාවතී ගංගාව අසල, සරුසාර භූමියක් විය. එහි පලතුරු ගස්, ඖෂධ පැළෑටි, සහ පිරිසිදු ජලය විය. සතුන් එහි පදිංචි වූහ. ඔවුන්ගේ ජීවිතය යළිත් සාමකාමී විය.

බලගුරු, ඔහුගේ නුවණ හා ධෛර්යය නිසා, සියලු සතුන්ගේ ගැලවුම්කරුවා බවට පත් විය. ඔහුට ස්තූතිවන්ත වීමට, සතුන් තීරණය කළේ, ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ සෑම විටම, එක්සත්ව හා එකිනෙකාට උපකාර කරමින් ජීවත් වන බවය.

බලගුරු, ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසානය දක්වා, සිල්වානියාවේ, ඔහුගේ නුවණ හා කරුණාවෙන්, සතුන්ගේ ගෞරවයට පාත්‍ර විය. ඔහු සතුන්ට ඉගැන්නුවේ, දුෂ්කරතා ඇති වූ විට, බියෙන් හා කලබලයෙන් නොව, නුවණින් හා ධෛර්යයෙන් මුහුණ දිය යුතු බවය. ඔහු ඔවුන්ට ඉගැන්නුවේ, ඔවුන්ගේ ශක්තිය ඇත්තේ ඔවුන්ගේ එකමුතුකමේ බවය.

කදිම ධර්මය

‘නුවණින් හා ධෛර්යයෙන් යුතුව, එක්සත් වී කටයුතු කිරීමෙන්, ඕනෑම දුෂ්කරතාවයකින් ජය ගත හැකිය.’

බාරමය

‘ප්‍රඥා පාරමිතාව’