වගකීමෙන් යුත් සර්පයා

වගකීමෙන් යුත් සර්පයා

ඈත අතීතයේ, ඉන්දියාවේ පුරාණ භාරතයෙහි, විඳින දුක්ඛ auxquels අසරණව සිටි ජනතාවගේ කඳුළු පිසදමමින්, ධර්මරාජයාණන් ලෙස කටයුතු කළ බෝසතාණන් වහන්සේ, අද මේ කතාවට පාත්‍ර වන්නේ එක්තරා සර්පයෙකුගේ රුවිනි. එදා මේ බෝසතාණන් වහන්සේ, තම භාරකාරත්වයෙහි ලා ගත් සත්වයන්ට අත්වූ අසරණතාව දුටු කල, සිතේ ඇතිවූ අනුකම්පාවෙන්, ඔවුන්ගේ දුක නිවාලීමට සිතා, තම ජීවිතය පවා නොතකා, දුෂ්කර කටයුතුවලට ඉදිරිපත් වූහ. මේ කතාව ගලා යන්නේ එවන් මහා කරුණාවෙන් පිරුණු සිහිනයක් වැනි දවසක, ඝන වනයක, අතිශයින්ම සුවිශේෂී සිදුවීමක් මුල් කරගෙනය.

ඒ කාලයේ, විචිත්‍රවත් සත්ව ගහනයෙන් පිරි, ඖෂධ පැළෑටි සහ මල් වර්ග වලින් සුවඳවත් වූ එක්තරා ඝන වනයක් විය. එහි දහස් ගණන් ගස් කොළන්, ගංඟාවන්, සහ සතා සීපාවාගේ හඬින් පිරුණු ජීවයකින් යුක්ත විය. මේ වනයේ, සාමාන්‍ය සර්පයින්ට වඩා වෙනස් වූ, අතිශයින්ම විශාල, බලසම්පන්න, සහ වගකීමෙන් යුත් සර්පයෙකු වාසය කළේය. ඔහුගේ සමෙහි දීප්තිය, අඳුරේ පවා ආලෝකය විහිදුවන්නාක් මෙන්, රන්වන් පැහැයෙන් දිස්නෝදිනුයේ, ඔහුගේ ආධිපත්‍යය සහ ශ්‍රී විභූතිය සිහිපත් කරමිනි. මෙම සර්පයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ මහා කරුණාවෙන් හා ඤාණයෙන් පිරුණු චරිතය නිරූපණය කළේය. ඔහුගේ නම, “නාගරජ” යන්නයි.

නාගරජ, තම සිරුරේ විශාලත්වය හා බලය පිළිබඳව කිසිදු අහංකාරයක් නොදැරුවේය. ඊට වෙනස්ව, ඔහු තම ස්වාභාවික හැකියාවන්, අසරණ සත්ත්වයන් ආරක්ෂා කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ දුක තුනී කරනු පිණිසම යොදා ගත්තේය. ඔහු වනයේ ගමන් කරනුයේ, තම දිගු සිරුරෙන් ගස් අතු මතට නැග, මුළු වනයම තම නෙතින් ධාරණය කරමිනි. ඔහු දුටු සෑම දෙයක්ම, ඔහු දුටු සෑම දුකක්ම, ඔහුගේ සිත තුළ ගැඹුරු මුද්‍රාවක් තැබුවේය.

දිනක්, වනයෙහි අතිශයින්ම ඛේදනීය සිදුවීමක් සිදුවිය. දරුණු ගින්නක්, සුළඟ සමඟ එකතු වී, මුළු වනයම ආවරණය කරගත්තේය. ගිනිදලු අහස දක්වා නැග, ගස් කොළන් අළු බවට පත් කරමින්, සතා සිවුපාවා බියෙන් පලා යමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ කෑගැසීම්, දැවෙන ගස්වල ශබ්දය, සහ සුළඟේ ඝෝෂාව එකට එක් වී, මහා විනාශයක සළකුණක් මවා පෑවේය.

නාගරජ, මේ අතිශයින්ම භයානක තත්ත්වය දුටු කල, ඔහුගේ සිතෙහි කිසිදු භයක් හෝ පසුබෑමක් ඇති නොවීය. ඊට වෙනස්ව, ඔහු තම වගකීම පිළිබඳ සිහියෙන්, අසරණ සත්ත්වයන් බේරා ගැනීමේ අරමුණින්, තම මහා සිරුරෙන් ගිනිදලු අතරින් ගමන් කිරීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ රන්වන් සම, ගින්නෙහි රුදුරු බව හමුවේ, ඊටත් වඩා දීප්තිමත්ව බැබළෙන්නට විය.

“අනේ! දෙවියනේ! අපට ගැලවීමක් නැද්ද?” කුඩා හාවෙක්, බියෙන් වෙව්ලමින්, නාගරජ වෙත දිව ආවේය. “අපේ නිවෙස් සියල්ල ගිනි ගෙන අළු වී යයි. අප කොහේ යන්නද?”

නාගරජ, තම විශාල හිස සෙමෙන් සලමින්, හාවා දෙස බලා, “බිය නොවන්න, කුඩා මිත්‍රයා. මම ඔබ සමග සිටිමි. මට ඔබව ආරක්ෂා කළ හැක්කේ, මාගේ සිරුරෙන්.”

ඉන්පසු, නාගරජ, තම සිරුර අතිශයින්ම උසට ඔසවා, ගිනිදලු අතරින් ගමන් කළේය. ඔහු තම දිගු සිරුර, ගස්වල අතු අතරින්, ගල් අතරින්, සහ ගිනිදලු අතරින්, අතිශයින්ම පරෙස්සමෙන්, අසරණ සත්ත්වයන්ට ආරක්ෂිත මාර්ගයක් සාදනු පිණිස, ගමන් කළේය. ඔහු කඳුකරයෙන්, කුඩා හාවුන්, කුරුල්ලන්, සහ අනෙකුත් කුඩා සත්ත්වයන් තම සිරුර මතට ගෙන, ඔවුන්ට ගිනිදලු වලින් ආරක්ෂාව දුන්නේය.

“නාගරජ! ඔබ මේ කරන්නේ කුමක්ද?” කෙසේ හෝ ගින්නෙන් බේරීමට උත්සාහ කළ, එක් වයෝවෘද්ධ වඳුරෙක්, කෑගසමින් ඇසුවේය. “ඔබටත් මේ ගින්නෙන් බේරෙන්නට බැරිද?”

නාගරජ, “මට බේරෙන්නට හැකියාවක් තිබේ, නමුත් මාගේ වගකීම, මේ අසරණ සත්ත්වයන් ආරක්ෂා කිරීමයි. ඔවුන් මාගේ භාරකාරත්වයේ සිටිති.”

සෑම සතෙක්ම, නාගරජ ගේ සිරුර මතට නැග, ගිනිදලු වලින් බේරුණි. ඔහුගේ විශාල සිරුර, ගින්නට එරෙහිව, සජීවී පවුරක් මෙන් ක්‍රියා කළේය. ඔහුගේ සමෙහි තිබූ තෙත ගතිය, ගින්නෙහි රුදුරු බව අඩුවීමට උපකාරී විය. ඔහු තම මුඛයෙන් ජලය ඉස, ගින්න නිවීමට උත්සාහ කළේය.

දවස් ගණනක් පුරා, නාගරජ, කිසිදු විවේකයක් නොලබා, අසරණ සත්ත්වයන් ආරක්ෂා කරනු පිණිස, තම ශක්තියෙන් උපරිමයෙන්ම කටයුතු කළේය. ඔහුගේ සම ගිනිදලු වලින් පිළිස්සී, තුවාල සුව නොවූ අතර, ඔහු දැඩි වෙහෙසට පත්ව සිටියේය. ඔහුගේ මුඛයෙන් හා නාසයෙන් දුම් පිටවිය. නමුත් ඔහු තම අරමුණ අතහැරියේ නැත.

අවසානයේ, ගින්න නිවුණු පසු, මුළු වනයම අළු සහ දුම් වලින් වැසී තිබුණි. බොහෝ සත්ත්වයන් මිය ගොස් තිබූ අතර, ඉතිරිව සිටි සත්ත්වයන් අතිශයින්ම දුකින් හා කලකිරීමෙන් සිටියහ. නමුත්, නාගරජ විසින් බේරා ගන්නා ලද සත්ත්වයන්, අළු අතරින් නැගී සිට, තම ජීවිතය වෙනුවෙන් නාගරජට කෘතඥතාව පල කළහ.

“නාගරජ, ඔබ අපේ පියාණන් හා සමානයි. ඔබ අපට ජීවිතය දුන්නා.” එක් කුඩා හාවෙක්, කඳුළු සලමින් කීවේය.

“ඔබගේ අනුකම්පාව, සැබෑ ධර්මය. ඔබගේ වගකීම, අපට ආදර්ශයක්.” තවත් සතෙක් කීවේය.

නාගරජ, තම දුර්වල සිරුරෙන්, සෙමෙන් හිස ඔසවා, “මාගේ වගකීම, මම ඉටු කළා පමණයි. ඔබලාගේ ජීවිතය, මට අතිශයින්ම වටිනා.”

ඉන්පසු, නාගරජ, තම සිරුරේ තුවාල සමඟ, සෙමෙන් වනයේ, තමන්ටම ආවේණික වූ ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වෙත ගමන් කළේය. ඔහුට දැඩි වේදනාවක් දැනුනත්, සත්ත්වයන්ගේ කෘතඥතාව ඔහුට සැනසීමක් විය. ඔහු තම ජීවිතය පවා නොතකා, තම භාරකාරත්වයේ ලා සිටි සත්ත්වයන් ආරක්ෂා කිරීම, ඔහුගේ මහා කරුණාව සහ ධර්මචාරිත්වයේ උත්තරීතරම ප්‍රකාශනයක් විය.

මේ සිදුවීමෙන් පසු, නාගරජ, තව දුරටත් තම වගකීම් ඉටු කරමින්, වනයෙහි සාමය හා සමගිය රඳවා ගත්තේය. ඔහුගේ කීර්තිය, “වගකීමෙන් යුත් සර්පයා” ලෙස, මුළු භාරතය පුරාම පැතිර ගියේය. සත්ත්වයන්, ඔහු දුටු විට, ගෞරවයෙන් හා භක්තියෙන් වැන්දේය. ඔහු, බෝසතාණන් වහන්සේගේ මහා කරුණාව, ධර්මය, සහ වගකීම පිළිබඳ ආදර්ශය, සදාකාලයටම සිහිපත් කරනු ලබන සාක්ෂියක් විය.

කාලය ගෙවී ගියත්, නාගරජ ගේ ආදර්ශය, සත්ත්වයන්ට පමණක් නොව, මිනිසුන්ටද, වගකීම යනු කුමක්ද, අනුකම්පාව යනු කුමක්ද, සහ ධර්මය යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳව, ගැඹුරු පාඩමක් ඉගැන්නුවේය. ඔහුගේ සිරුරේ තුවාල, ඔහුගේ සැබෑ වගකීම සහ අභීත බවට සාක්ෂි දරමින්, සදාකාලයටම සනිටුහන් විය.

කරුණාව සහ වගකීමෙහි උත්තරීතර බව

පාරමිතා ධර්ම (බෝසතාණන් වහන්සේ විසින් පාරමී ධර්මයන් පිරීම)