බුදුන් වහන්සේ වලස් ධර්මයක ස්වරූපයෙන්

වලස් බෝසතාණන් වහන්සේ

ඈත අතීතයේ, ඝන වනයක, ගස් කොළන් වලින් වැසී ගිය, අතිශයින්ම සුන්දර, මනරම් ප්‍රදේශයක, බෝසතාණන් වහන්සේ වලස් ධර්මයක ස්වරූපයෙන් උපත ලැබූහ. ඔහු අතිශයින්ම ශක්තිමත්, ඝන, කළු පැහැති, සිහින්, අලංකාර වලස් ධර්මයෙකු විය. ඔහුගේ සිරුර ඝන, කෙස් වලින් වැසී ගිය අතර, ඔහුගේ ඇස් කුඩා, කළු, දිලිසෙන, සිනහවෙන් පිරි තිබුණි. ඔහු ගස් කොළන් වලින් වැසී ගිය, අතිශයින්ම සුන්දර, මනරම් ප්‍රදේශයක, සතුටින්, සැනසීමෙන් ජීවත් විය. ඔහු කිසිදු හෝ කරදරයකින්, දුකකින්, වේදනාවකින් තොරව, සිය ස්වාභාවික සතුටින්, සැනසීමෙන් ජීවත් විය. ඔහුගේ ජීවිතයේ එකම අරමුණ වූයේ, සතුන්ට, පරිසරයට, යහපතක් කිරීමයි. ඔහු කිසිදු හෝ සතෙකුට හානියක් නොකළේය. ඔහු ධර්මයෙහි හැසිර, පාරමී ධර්මයන් පිරීය.

දිනක්, එම වනයේ, අතිශයින්ම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ, දඩයක්කාරයෙක්, මුවන් දඩයම් කිරීමට පැමිණියේය. ඔහු කිසිදු හෝ මුවන් දඩයම් කිරීමට නොහැකිව, ආපසු යාමට සූදානම් විය. ඔහු තම පවුලට ආහාර ලබා දීමට නොහැකිව, අතිශයින්ම දුකින්, වේදනාවෙන්, කලකිරීමෙන් සිටියේය. ඔහු තම ජීවිතය ගැන කිසිදු හෝ බලාපොරොත්තුවක් නොමැතිව, දුකින්, වේදනාවෙන්, ආපසු යාමට සූදානම් විය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය දිව්‍යමය ඥානයෙන්, මෙම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ, දඩයක්කාරයාගේ දුක දුටුවේය. ඔහුට මහත් සේ දුක හිතුණි. ඔහු, දඩයක්කාරයා වෙත ළඟා වී, මෙසේ ඇසුවේය: "සහෝදරයා, ඔබ මෙහි මෙසේ දුකින්, වේදනාවෙන්, කලකිරීමෙන් සිටින්නේ මන්ද? කිසියම් හෝ කරදරයක්ද?" එම දඩයක්කාරයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ හෘදයාංගම ප්‍රශ්නයට, කඳුළු පිරි දෙනෙතින්, මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: "සහෝදරයා, මම අතිශයින්ම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ දඩයක්කාරයෙක්මි. මම අද දින කිසිදු හෝ මුවන් දඩයම් කිරීමට නොහැකි විය. මම මගේ පවුලට ආහාර ලබා දීමට නොහැකිව, අතිශයින්ම දුකින්, වේදනාවෙන්, කලකිරීමෙන් සිටිමි. මට කිසිදු හෝ බලාපොරොත්තුවක් නැත."

බෝසතාණන් වහන්සේ, එම දඩයක්කාරයාගේ දුක තේරුම් ගෙන, මෙසේ පැවසීය: "සහෝදරයා, භය නොවන්න. මම ඔබ වහන්සේට උදව් කරන්නෙමි. මට දැනටමත් දැනුම් දුන්නේ, ඔබ වහන්සේට කිසිදු හෝ මුවන් දඩයම් කිරීමට නොහැකි බව. මම ඔබ වහන්සේට, මගේ සිරුරෙන්, මස් ලබා දන්නෙමි. මගේ ශරීරය, අතිශයින්ම ඝන, සහ පෝෂ්‍යදායක, මස් වලින් පිරි ඇත. මම මගේ ශරීරයෙන්, මස් ලබා දී, ඔබ වහන්සේට, ආහාරය ලබා දෙන්නෙමි." බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ශරීරයෙන්, මස් ලබා දී, එම දඩයක්කාරයාට, ආහාරය ලබා දුන්නේය. එම දඩයක්කාරයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ මස් ආහාරයට ගෙන, සුවපත් විය. ඔහුට මහත් සේ සතුට හිතුණි. ඔහු බෝසතාණන් වහන්සේට, ස්තූති කළේය. ඔහු, බෝසතාණන් වහන්සේගේ ධර්ම දේශනාවන් ශ්‍රවණය කර, ධර්මයෙහි සරණ ගියේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, එම දඩයක්කාරයාට, ධර්මයෙහි හැසිරීමට, සහ ධර්මයෙහි සරණ යාමට, උපදෙස් දුන්නේය. ඔහු, එම දඩයක්කාරයාට, පංච ශිලය, දස පාරමිතාවන්, ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය, ආර්ය සත්‍යය, ආදී ධර්ම කරුණු පිළිබඳව, විස්තර කළේය. එම දඩයක්කාරයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ උපදෙස් පිළිපදිමින්, ධර්මයෙහි හැසිර, ධර්මයෙහි සරණ ගියේය. අවසානයේ, ඔහු නිර්වාණය ළඟා කරගත්තේය. බෝසතාණන් වහන්සේ, එම දඩයක්කාරයාට, ධර්මයෙහි හැසිරීමට, සහ ධර්මයෙහි සරණ යාමට, උගන්වා, ඔහුව නිවනට පමුණුවා, සුවපත් කළේය. මෙම කථාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකි පාඩම නම්, කරුණාව, දයාව, ත්‍යාගශීලීත්වය, සහ ධර්මයෙහි හැසිරීම, අපට සැබෑ සතුට, සැනසීම, සහ නිවන ළඟා කරගත හැකි බවයි. ධර්මයෙහි හැසිරීමෙන්, අපට සැබෑ නිවන, සදාකාලික සතුට, සහ සුවපත් බව ළඟා කරගත හැක.