මහා සත්ත්ව ජාතකය

මහා සත්ත්ව ජාතකය

ඈත අතීතයේ, සාරවත් භූමියක්, හරිත වෘක්ෂලතා වලින් වැසී ගිය කඳු වැටි, සහ පැහැදිලි ජල මාර්ග සහිත දේශයක, මහා සත්ත්ව නම් වූ ශ්‍රේෂ්ඨ බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ උපත ලැබූහ. උන් වහන්සේගේ පියා වූයේ සූර්යයා තරම්ම දීප්තිමත්, රජ පෙළපතින් පැවත එන ශ්‍රී වික්‍රම නම් රජතුමාය. මව වූයේ සඳ එළිය තරම්ම සිහිල්, ගුණධර්ම වලින් පිරිපුන් සුසිල් නම් බිසවයි. මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ උපත ලැබූයේ සියලු සත්ත්වයන්ට කරුණාවෙන්, මෛත්‍රියෙන් සලකන, ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් ගෙන යන රජෙකු වීමටය.

රජ පෙළපතේ පුරුද්දක් ලෙස, මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ කුඩා කල සිටම සටන් කලාව, රාජ්‍ය පාලනය, සහ ධර්ම ඥානය හදාරමින් හැදී වැඩුණි. උන් වහන්සේගේ ළමා විය ගත වූයේ ක්‍රීඩා, විනෝදයෙන් නොව, අන් අයට උපකාර කිරීම, දුර්වලයන්ට පිහිට වීම යන කටයුතුවලිනි. රජතුමාත්, බිසවතුමාත් තම පුත්‍රයාගේ ගුණ යහපත්කම් දැක මහත් සේ සතුටට පත් වූහ.

කල්යත්ම, මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ යොවුන් වියට පා තැබූහ. උන් වහන්සේගේ රූ සපුව, ගුණ යහපත්කම්, ධෛර්යය, ඥානය ගැන රට පුරා පුවත් පැතිර ගියේය. බොහෝ රටවල් වලින් කුමාරිකාවන් උන් වහන්සේ විවාහ කර ගැනීමට පැමිණියහ. එහෙත් මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ කාමයට වඩා ධර්මය, ලෝභයට වඩා දීමනාව, අහංකාරයට වඩා නිහතමානීකම වටිනාකමක් ලෙස සැලකූහ.

දිනක්, රජු විසින් මහා සත්ත්වයන් වහන්සේට රාජ්‍ය පාලනය බාර දීමට සූදානම් වූ අතර, ඒ සඳහා මහා සත්ත්වයන් වහන්සේට සුදුසු බිසවක් තෝරා ගැනීමට මහා විවාහ මංගල්‍යයක් සංවිධානය කරන ලදී. රටේ සියලුම රාජ කුමාරිකාවෝ එම මංගල්‍යයට පැමිණියහ. රජ මාලිගය අලංකාරයෙන්, සුවඳින්, සංගීතයෙන් පිරිපුන් විය.

විවාහ මංගල්‍යය ආරම්භ වී, කුමාරිකාවෝ තම අලංකාරයෙන්, ගුණ යහපත්කමින් මහා සත්ත්වයන් වහන්සේගේ සිත් දිනා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් මහා සත්ත්වයන් වහන්සේගේ සිත කිසිදු කුමාරිකාවක් කෙරෙහි යොමු වූයේ නැත. උන් වහන්සේගේ සිතේ තිබුණේ ධර්මය, ලෝකය, සහ සියලු සත්ත්වයන්ට සේවය කිරීමය.

එදින සවස, මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ මාලිගාවෙන් පිටත්ව, අසල පිහිටි වන රොදකට වැඩීමට තීරණය කළහ. වන රොදේ අඳුර, නිශ්ශබ්දතාවය, සහ වන සතුන්ගේ ශබ්ද උන් වහන්සේට මහත් ආශ්වාදයක් විය. වන රොදේ අතරමං වූ එක්තරා දුප්පත් ගැහැනියක්, ඇගේ කුඩා දරුවා සමග කඳුළු සලමින් සිටිනු මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ දුටුහ.

"අම්බෝ! කුමක් වීද?" මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ විමසුහ.

ගැහැනිය අඬමින් මෙසේ කීවාය: "මහෝත්තරයනි, මම අද දින මෙම වන රොදේ අතරමං වූයෙමි. මගේ ස්වාමියා අසනීපයෙන්, දරුවා කුසගින්නෙන් පෙළෙයි. මා සතුව කිසිවක් නැත, මට යන්නට මඟක්ද නැත."

මහා සත්ත්වයන් වහන්සේගේ සිත සංවේදී විය. උන් වහන්සේ ගැහැනියට මෙසේ කීහ: "බිය නොවන්න. මම ඔබට උදව් කරන්නෙමි."

උන් වහන්සේ තම රජ මාලිගාවට ගොස්, තම අශ්වයා පිට සුවඳ විලවුන්, රන්, රිදී, සහ ආහාර ද්‍රව්‍ය පටවා ගෙන, එම ගැහැනිය වෙත ආපසු පැමිණියහ. ගැහැනිය මේ ධන සම්පත් දැක මහත් සේ සතුටු වූවාය.

"මහෝත්තරයනි, මේවා මා සතුටු කරන්නට පමණක් නොව, මාගේ දුප්පත්කම දුරු කරන්නටද සෑහේ." ගැහැනිය කීවාය.

මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ සිනාසෙමින්, "මේවා ධර්මය, ධර්මය කරණකොටගෙන ඔබට කිසිවක් අඩුවක් නොවනු ඇත." කියා කීහ.

එතැන් සිට, මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ තම රාජ්‍යයෙහි දුප්පත්, අසරණ ජනතාවට උපකාර කිරීම, ධර්මය දේශනා කිරීම, සහ සාමයෙන්, සතුටින් ජීවත් වන සමාජයක් නිර්මාණය කිරීම උදෙසා තම ජීවිතය කැප කළහ. උන් වහන්සේගේ පාලනය ධර්මිෂ්ඨ, කරුණාවන්ත, සහ සාධාරණ විය.

කල්යත්ම, මහා සත්ත්වයන් වහන්සේ බුදු බවට පත් වූහ. උන් වහන්සේගේ ජීවිතය, ධර්මය, සහ සේවාව ලෝකය පුරා පැතිර ගියේය. උන් වහන්සේගේ කථාව අදටත්, හෙටටත්, සැමටම ආදර්ශයක් වනු ඇත.

මෙය මහා සත්ත්ව ජාතකය, දස පාරමිතාවෙන්, විශේෂයෙන් දාන පාරමිතාවෙන්, ධෛර්යය, ඥානය, සහ කරුණාවෙන් පිරිපුන් මහා සත්ත්වයන් වහන්සේගේ කථාවයි.