සම්බුල පුත්‍ර ජාතකය

සම්බුල පුත්‍ර ජාතකය

පුරාතන කාලයේ, බරණැස් රජයේ විසූ එක් රජෙකුට අතිශයින්ම අලංකාර, දොස් රහිත දියණියක් සිටියාය. ඇගේ නාමය සම්බුල කුමාරිය විය. සම්බුල කුමාරිය රූපයෙන් පමණක් නොව, ගුණ ධර්මයෙන්ද අගතැන්පත් වූවාය. ඇගේ කීර්තිය දුර ඈත රටවල් දක්වාම පැතිර ගියේය. රජු තම එකම දියණියට මහත් සේ සළකන ලද්දේය. ඇගේ සතුට උදෙසා රජු සියලු සැප සම්පත් අනුමත කළේය.

කල්යත්ම, සම්බුල කුමාරිය විවාහ වියපත් විය. රජු තම දියණියට සුදුස්සෙකු සොයන ලද මුත්, කුමාරියගේ සිත කිසිවෙකුටත් නොලැබුනේය. ඇගේ සිහින කුමාරයා සැබෑ ලෝකයේ නොසිටින බව ඇගේ අදහස විය. එක්තරා දවසක, රාජ මාළිගාවට පැමිණි එක් යෝගියෙකුගෙන් සම්බුල කුමාරිය ඇසුවාය:

"ස්වාමීනි, මාගේ සිත ආකර්ෂණය කරගන්නා, මාගේ ජීවිතයේ සැබෑ සහකරුවා කවුදැයි මට කියනු ලැබේවා."

යෝගියා, ඔහුගේ නුවණැසින් කුමාරියගේ අනාගතය දුටුවේය. ඔහු මෙසේ කීවේය:

"මාගේ දියණිය, නුඹගේ සැබෑ ස්වාමිපුරුෂයා අන් කිසිවෙකු නොව, නුඹගේම දරුවෙකු වනු ඇත. ඔහු නුඹගේ ගර්භයෙන් උපත ලැබ, නුඹට මහත් සේ සේවය කරනු ඇත."

යෝගියාගේ වදන් අසා සම්බුල කුමාරිය පුදුමයට පත් වූවාය. එය අරුමයක් නොව, ඇගේ සිතේ මහත් අසහනයක්ද ඇති කළේය. ඇගේ සිතේ කුහුලක්ද, බියක්ද ඇති විය. කෙසේ වෙතත්, ඇය යෝගියාගේ වදන් ගණනකට නොගෙන, තම රාජකීය ජීවිතය ගත කරන්නට වූවාය.

කල්යත්ම, සම්බුල කුමාරියගේ ජීවිතයේ අද්භූත සිදුවීම් රැසක් සිදුවන්නට විය. ඇය ගැබ්බර වූවාය. ඇගේ ගර්භය දරුවෙකු දරා සිටින බව දැනගත් විට, ඇගේ සිහිය වික්ෂිප්ත විය. යෝගියාගේ වදන් සිහිපත් වූ ඇය, මහත් සේ භීතියට පත් වූවාය. ඇය රහසේම, කිසිවෙකු නොදන්නා ලෙස, තම දරුවා බිහිකිරීමට තීරණය කළාය.

ගුප්ත ලෙස, රාත්‍රී අඳුරේ, සම්බුල කුමාරිය එක් අඳුරු වනයකට ගියාය. එහිදී, ඇය එක් පුත්‍ර රත්නයකට උපත දුන්නාය. ඇය ඒ දරුවාට ආදරයෙන්, දුකින්, හා බියෙන් යුතුව බලා සිටියාය. ඇය දරුවාට "සම්බුල පුත්‍ර" යන නාමය තැබුවාය. දරුවාගේ මුහුණ දුටු ඇයට, ඔහුගේ අහිංසක ස්වරූපය දුටු ඇයට, ඔහුගේ අනාගතය ගැන මහත් සේ සිතෙන්නට විය.

සම්බුල කුමාරියට තම පුත්‍රයා අතහැර යාමට සිතක් නොවුනේය. එහෙත්, ඇගේ පියාගේ කෝපයට හා රජමාළිගාවේ අපවාදයට බියෙන්, ඇය ඉතාමත් දුකින්, තම පුත්‍රයා එක් රහස් ස්ථානයක, පලතුරු හා ජලය සහිත, ගංගාවක අසල තබා, රජමාළිගාවට ගියාය. ඇගේ සිත මහත් වේදනාවෙන් පිරී ගියේය.

කල්යත්ම, සම්බුල පුත්‍රයා වනයේ හැදී වැඩුණේය. ඔහුට මිනිස් සසුන් කිසිවක් දැනුනේ නැත. ඔහු ගංගා ජලය පානය කරමින්, වනයේ ඵලවැල අනුභව කරමින්, සතුන් හා කුරුල්ලන් සමග ජීවත් වූයේය. ඔහු ඉතාමත් රූමත්, ශක්තිමත්, හා බුද්ධිමත් තරුණයෙකු බවට පත් විය. ඔහුට කිසිදු රෝගයක්, කිසිදු දුකක් නොවීය.

දිනක්, සම්බුල කුමාරිය, තම පුත්‍රයාගේ මතකය නිසා දුකින්, වනයට පැමිණියාය. ඇය තම පුත්‍රයා තැබූ ස්ථානයට පැමිණි විට, ඇය දුටුවේ, තරුණ සම්බුල පුත්‍රයා, ගංගාව අසල, සතුටින්, රූමත් ලෙස සිටින ආකාරයයි. ඔහුගේ රූපය දුටු ඇයට, ඔහුගේ ගුණධර්ම ගැන අසා දැනගත් පසු, ඇගේ සිත මහත් සේ සතුටු විය. ඇයට තම පුත්‍රයා හඳුනාගැනීමට අපහසු විය.

"මාගේ පුත්‍රයා, නුඹ කව්ද? නුඹ කෙසේ මෙහි පැමිණියාද?"

සම්බුල පුත්‍රයා, ඔහුගේ මවගේ අහිංසක ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දුන්නේය:

"මාගේ මව, මම මෙම වනයේ උපත ලැබුවෙමි. මට මවක්, පියෙක් නැත. මම මෙම ගංගාව ජලය පානය කරමින්, මෙම ඵලවැල අනුභව කරමින්, සතුන් සමග ජීවත් වෙමි."

සම්බුල කුමාරිය, තම පුත්‍රයාගේ වදන් අසා, ඔහුගේ අනාගතය ගැන මහත් සේ සිතුවාය. ඇයට ඔහුට සැබෑ මවක් වී, ඔහුට නිසි අධ්‍යාපනයක් ලබා දීමට ආශාවක් විය. ඇය ඔහුව රජමාළිගාවට රැගෙන යාමට තීරණය කළාය.

රජමාළිගාවට පැමිණි පසු, සම්බුල කුමාරිය තම පුත්‍රයා, රජුට හඳුන්වා දුන්නාය. රජු, සම්බුල පුත්‍රයාගේ රූපය, ගුණය, හා බුද්ධිය දුටු විට, ඔහුට මහත් සේ සතුටු විය. රජුට සම්බුල පුත්‍රයා ගැන කිසිදු සැකයක් නොවීය. ඔහු සම්බුල පුත්‍රයා තම උරුමක්කාරයා ලෙස පිළිගත්තේය.

සම්බුල පුත්‍රයා, රජුගේ අනුග්‍රහය යටතේ, රාජකීය අධ්‍යාපනය ලැබීය. ඔහු සියලු ශිල්ප, ශාස්ත්‍ර, හා රජුගේ රාජකාරි ඉගෙන ගත්තේය. ඔහු දවසින් දවස දක්ෂ, ගුණවත්, හා ජනප්‍රිය කුමාරයෙකු බවට පත් විය. රජු තම පුත්‍රයා ගැන මහත් සේ ආඩම්බර විය.

එක් දවසක්, රජු තම පුත්‍රයාට මෙසේ කීවේය:

"මාගේ පුත්‍රයා, නුඹ මාගේ උරුමක්කාරයායි. නුඹ රජු වීමට සූදානම් විය යුතුය."

සම්බුල පුත්‍රයා, ඔහුගේ මව, සම්බුල කුමාරිය, ගැන සිහිපත් කළේය. ඔහුට ඇය ගැන කිසිදු තොරතුරක් නොවීය. ඔහු තම මව සොයා යාමට තීරණය කළේය.

සම්බුල පුත්‍රයා, වනයට ගොස්, තම මව සොයා ගියේය. ඔහු තම මව, සම්බුල කුමාරිය, ගංගාව අසල, තනිව, දුකින් සිටිනු දුටුවේය. ඔහු ඇයව හඳුනාගෙන, ඇය වෙත දිව ගියේය.

"මාගේ මව, මම නුඹගේ පුත්‍රයා, සම්බුල පුත්‍රයා!"

සම්බුල කුමාරිය, තම පුත්‍රයා දුටු විට, ඇගේ සිත මහත් සතුටින් පිරී ගියේය. ඇය ඔහුව වැළඳ ගත්තාය. ඇයට කඳුළු සැලුනේ සතුටෙනි.

සම්බුල පුත්‍රයා, තම මව, රජමාළිගාවට රැගෙන ගියේය. රජු, සම්බුල කුමාරිය දුටු විට, ඔහුට මහත් සේ සතුටු විය. රජු, සම්බුල කුමාරිය, තම දියණිය ලෙස හඳුනා ගත්තේය. රජු, සම්බුල පුත්‍රයා, හා සම්බුල කුමාරිය, සතුටින්, රාජකීය ජීවිතය ගත කළහ.

සම්බුල පුත්‍රයා, රජුගෙන් පසු, බරණැස් රජයේ රජු බවට පත් විය. ඔහු ධර්මිෂ්ඨ, ගුණවත්, හා ජනප්‍රිය රජෙකු ලෙස පාලනය කළේය. ඔහු තම මව, සම්බුල කුමාරිය, හා තම පියා, රජු, ගෞරවයෙන් සැලකුවේය.

කාලය ගෙවී ගියේය. සම්බුල පුත්‍රයා, තම රාජකාරි ඉටු කරමින්, ධර්මය අනුව ජීවත් විය. ඔහුට මහත් ධර්මප්‍රාප්තියක් ලැබුනේය.

එදින, බුදුරජාණන් වහන්සේ, ජේතවනාරාමයේ වැඩ සිටින අතර, භික්ෂූන් වහන්සේලාට මෙම ජාතකය දේශනා කළ සේක.

කතිකාව:

“මාගේ සැබෑ ඥාතියා මාගේ දරුවාය.”

බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ සේක:

“අතීතයේ දී, සම්බුල කුමාරිය, ඇගේ දරුවා අතහැරියාය. එහෙත්, ඇගේ දරුවා, සම්බුල පුත්‍රයා, ඇගේ සැබෑ ඥාතියා බවට පත් විය. දරුවන් තම මවට, පියාට, හා ඥාතීන්ට මහත් සේ සේවය කරති. ධර්මය අනුව ජීවත් වන දරුවන්, තම දෙමවුපියන්ට සුවය හා සතුට ලබා දෙති.”

බාරමය:

මෙම ජාතකයේ දී, බෝසතාණන් වහන්සේ, සම්බුල පුත්‍රයා ලෙස උපත ලබා, මාතෘ භක්තිය, ධර්මිෂ්ඨ පාලනය, හා ඥාති සේවය යන බාරමය බුදු සසුනේ දී පිරුවේය.