සත්වධර්ම ජාතකය

සත්වධර්ම ජාතකය

නියුගා රජුගේ අගනගරය වූ වරණැසීයේ, මහා ධනවතෙකු වූ අතිශයින් ධර්මිෂ්ඨ ස්ථපතිවරයෙකු විය. ඔහු සිය ධනයෙන් සත්වයන්ට අනුකම්පා කරමින්, දුකට පත් වූවන්ට පිහිට වෙමින්, විවිධ දානමය කටයුතු සිදුකළේය. ඔහුගේ කරුණාව සහ ත්‍යාගශීලීත්වය මුළු රාජධානිය පුරාම පැතිර ගියේය. ඔහුට දරුවන් නොසිටි අතර, ඔහුගේ බිරිඳද මියගොස් සිටියාය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු කිසිදු දුකින් හෝ කලකිරීමකින් පසුවූයේ නැත. ඔහුගේ සිත සැමවිටම ධර්මයෙහි පිහිටා තිබුණි.

වරක්, සප්ත රත්නයෙන් අනුනන් වූ, මහත් වූ ධනයෙන් ආඪ්‍ය වූ ස්ථපතිවරයා, සිය නිවසේ මිදුලේ අලංකාර මණ්ඩපයක අසුන් ගෙන සිටියේය. ඔහු සිය සේවකයන්ට අණ කළේ, "අද දින, මගේ නිවසට පැමිණෙන සෑම සතෙකුටම, එය කුමක් වුවත්, යම් හෝ ආහාරයක් පිළිගන්වනු. කිසිවෙකුත් හිස් අතින් නොයා යුතුය."

ඔහුගේ අණ පරිදි, සේවකයෝ සියලු සත්වයන්ට ආහාර පිළිගැන්වීම ආරම්භ කළහ. කුරුල්ලෝ, සතා-සීපාවෝ, බල්ලෝ, පූසෝ, එළුවෝ, ගවයෝ, ඌරෝ, ඊට අමතරව වන සතුන්ද, ඊට අනුරූප ආහාර ලබා ගත්හ. ස්ථපතිවරයා සිය ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවන්හි සතුටු වෙමින්, සියලු සත්වයන්ට සලකනු බලා සිටියේය. ඔහුගේ සිතෙහි සතුට ඉතිරී ගියේය.

එදින සවස, ඈතින්, මහත් වූ ඝෝෂාවක්ද, ගින්නක්ද දක්නට ලැබුණි. ස්ථපතිවරයා සිය සේවකයෙකු යවා, කුමක් සිදුවීදැයි විමසා සිටියේය. සේවකයා පැමිණ මෙසේ කීය:

"ස්වාමීනි, ඈත වන පෙදෙසක, මහත් වූ ගින්නක් හටගෙන තිබේ. එය ඉතා සෙමින් පැතිරෙමින්, වන සතුන් ගණනාවක්ම අසරණ භාවයට පත් කරමින් තිබේ. ඔවුන් සිය ජීවිත බේරාගැනීමට දුවමින් සිටිති."

ස්ථපතිවරයාගේ හදවත කම්පා විය. ඔහුට සියලු සත්වයන් කෙරෙහි වූ අනුකම්පාවෙන්, ඔහු වහාම නැඟිට, සිය සේවකයන්ට අණ කළේය:

"ඉක්මන් කරනු! අපගේ ධනයෙන්, ගින්න නිවා දැමීමට අවශ්‍ය සියලු දේ රැගෙන යමු. වහාම ගිනි නිවන උපකරණ, ජලය, සහ වෙනත් අවශ්‍ය දෑ සූදානම් කර, මා සමග එන්න."

ස්ථපතිවරයා සහ ඔහුගේ සේවකයෝ, මහත් වූ ධෛර්යයකින් සහ අනුකම්පාවකින් යුතුව, ගින්න හටගත් වන පෙදෙසට ගියහ. ඔවුන් දුටු දසුන අතිශයින්ම භයානක විය. ගින්න ගස්, වැල්, සහ සත්වයන් ගිල ගනිමින්, අහසට නැඟෙමින් තිබුණි. සත්වයන් බියෙන්, කෑගසමින්, දුවමින් සිටියහ. සමහරෙක් ගින්නෙන් අල්ලාගෙන, දුකින් මිය යමින් සිටියහ.

ස්ථපතිවරයා සිය සේවකයන්ට මෙසේ කීය:

"සහෝදරයෙනි, මේ දුප්පත් සත්වයන් අපගේ අනුකම්පාවට ලක්විය යුතුය. අප අපගේ සියලු ශක්තියෙන්, අපගේ ධනයෙන්, මේ ගින්න නිවා දැමිය යුතුය. කිසිදු සතෙකුට හානියක් වීමට ඉඩ නොතබමු."

ඔවුන් සියලු දෙනා එක්ව, මහත් වූ උත්සාහයකින්, ගින්න නිවා දැමීමට පටන් ගත්හ. ස්ථපතිවරයා සිය ධනයෙන්, විශාල ජල භාජන, තෙත් රෙදි, සහ ගිනි නිවන උපකරණ ගෙන්වා, සේවකයන්ට බෙදා දුන්නේය. ඔහු స్వయං, ගින්නට මුහුණ දී, සත්වයන් බේරා ගැනීමට කැප විය.

දින ගණනාවක් පුරා, ස්ථපතිවරයා සහ ඔහුගේ සේවකයෝ, නොනවත්වා කටයුතු කළහ. ඔවුන්ගේ ඇඳුම් ගිනි දුමට අඳුරු වී, මුහුණු දහඩියෙන් තෙත්ව, සිරුරේ වෙහෙස දැනුනත්, ඔවුන් සිය අරමුණෙන් පසු නොබැස සිටියහ. ඔවුන් දුටු සෑම සතෙකුටම, ඔවුන් උදව් කළහ. ගින්නෙන් තුවාල ලැබූ සත්වයන්ට, ඔවුන් ඖෂධ යොදා සුවපත් කළහ. ආහාර නොමැතිව දුක් විඳින සත්වයන්ට, ඔවුන් ආහාර ලබා දුන්හ.

ගින්න අවසානයේදී නිවා දැමුණු අතර, වන පෙදෙසට නැවතත් සාමය පැමිණියේය. ස්ථපතිවරයා සිය සේවකයන් සමග, මහත් වූ සතුටකින් සහ තෘප්තියකින් යුතුව, සිය නිවසට ආපසු පැමිණියේය. ඔහු දුටු දසුන, සත්වයන්ගේ ජීවිත බේරා ගැනීම, ඔහුට මහත් වූ සැනසීමක් ගෙන දුන්නේය.

ස්ථපතිවරයාගේ ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාව, මුළු රාජධානිය පුරාම පැතිර ගියේය. රජු පවා, ස්ථපතිවරයාගේ ධර්මය සහ අනුකම්පාව ගැන අසා, ඔහුව අගය කළේය. රජු ස්ථපතිවරයාට මෙසේ පැවසීය:

"මහත්මයාණෙනි, ඔබගේ ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවන්, අප සියලු දෙනාටම ආදර්ශයකි. ඔබගේ අනුකම්පාව, සත්වයන් කෙරෙහි වූ කරුණාව, අපගේ රාජධානියට මහත් ගෞරවයක් ගෙන දුන්නේය. ඔබ අපගේ රාජධානියේ, ධර්මයෙහි ආලෝකයයි."

ස්ථපතිවරයා, රජුගේ ප්‍රශංසාවට හිස නමා, මෙසේ කීය:

"රාජෝත්තමයාණෙනි, මා කළේ මාගේ යුතුකම පමණි. සත්වයන්ගේ දුකට සලකීම, අප සියලු දෙනාගේම යුතුකමකි. ධනය යනු, අන් අයට උපකාර කිරීම සඳහා පවතින දෙයකි."

ස්ථපතිවරයා සිය ජීවිත කාලය පුරාම, ධර්මයෙහි හැසිරුණු අතර, අනුකම්පාවෙන් හා ත්‍යාගශීලීත්වයෙන් කටයුතු කළේය. ඔහු මිය ගිය පසු, ඔහුට දිව්‍යමය ලෝකයේ ඉපිද, සුවපත් ජීවිතයක් ගත කළ බව කියැවේ.

මෙම ජාතක කතාවෙන්, බෝසතාණන් වහන්සේ, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි අනුකම්පා කිරීමේ වැදගත්කම, ධනය යනු අන් අයට උපකාර කිරීම සඳහා පවතින දෙයකි යන කරුණ, සහ ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රියාවන්හි යෙදීමෙන් ලැබෙන සතුට හා ආශිර්වාදය පිළිබඳව පෙන්වා දුන් සේක.

ධර්මයෙහි හැසිරීමෙන්, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි අනුකම්පා කිරීමෙන්, අපට සැනසීමත්, ආශිර්වාදයත් ලැබේ.

බෝසතාණන් වහන්සේ, ත්‍යාගශීලීත්වය, ශීලය, ධෛර්යය, සහ ඤාණය යන බාරමි දෙව් ලොවට යන මග සකස් කර, බුදුබව පතා, සත්වයන්ට සෙත සැලසූහ.