කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේ

කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේ

අතීතයේ, එක්තරා මහා රාජධානියක, කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේ, කුමාරයෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. උන්වහන්සේ, විචිත්‍ර රූසම්පන්න, ධෛර්ය සම්පන්න, සහ අතිශයින්ම ධර්මිෂ්ඨ වූහ. කුමාරයාගේ සිත, සැමවිටම අසරණ වූවන් කෙරෙහි, දුප්පත් ජනතාව කෙරෙහි, සහ දුකින් පසුවන්නන් කෙරෙහි දයානුකම්පාවෙන් පිරී පැවතුනි. උන්වහන්සේ, තම පියා වන රජුගෙන්, "පියාණෙනි, මේ ජනතාවගේ දුක දුටු විට, මාගේ හදවත වේදනා වේ. ඔවුන්ට උපකාර කිරීමට මා කුමක් කළ යුතුද?" යයි විමසූහ.

රජු, පුත්‍රයාගේ දයානුකම්පාව අසා, සතුටු විය. "පුතේ, ඔබ ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු වීමට සුදුස්සෙකි. ඔබගේ දයානුකම්පාව, ජනතාවට සැනසීම ලබා දෙනු ඇත." යයි රජු කීවේය. කුමාරයා, තම රාජධානියේ දුප්පත්කම, රෝගාබාධ, සහ අඥානකම දුටු විට, ඉතා කණගාටු විය. උන්වහන්සේ, දුප්පත් ජනතාවට ධනය බෙදා දුන්හ. රෝගීන් බලා ගත්හ. අඥාන ජනතාවට ධර්මය ඉගැන්වූහ. එහෙත්, මේ සියල්ල, කෙටිකාලීන විසඳුම් පමණක් බව උන්වහන්සේ දුටුහ.

දිනක්, කුමාරයා, තම අශ්වයා වන කණ්ඨක සමඟ, වන අරණක සැරිසරමින් සිටියහ. එහිදී, උන්වහන්සේ, දුටුවේ, එක්තරා ඍෂිවරයෙකු, ගල් මත හිඳගෙන, තීව්‍ර තපස් රකින බවයි. ඍෂිවරයාගේ මුහුණ, සාන්තියෙන් හා ප්‍රඥාවෙන් පිරි තිබුණි. කුමාරයා, ඍෂිවරයා වෙත ගොස්, "මහා ඍෂිවරයෙකුනි, මාගේ ජනතාවගේ දුක නිවාරණය කිරීමට මා කුමක් කළ යුතුද?" යයි විමසූහ.

ඍෂිවරයා, කුමාරයා දෙස බලා, "රාජකුමාරයාණෙනි, භෞතික ධනය, බලය, හෝ සැප සම්පත්, සැබෑ සැනසීම ලබා දෙන්නේ නැත. සැබෑ සැනසීම, නිවන, ලබන්නේ, සංසාරයෙන් මිදීමෙනි. මේ සඳහා, ඔබ, ඔබගේ සියලු ආශාවන්, තෘෂ්ණාවන්, සහ අහංකාරය, අතහැරිය යුතුය." යයි පැවසූහ. කුමාරයා, ඍෂිවරයාගේ වචන වලින්, ගැඹුරු සත්‍යයක් අවබෝධ කර ගත්තේය. ඔහු, තම රාජකීය ජීවිතය, භෞතික සැප සම්පත්, සහ රාජ්‍යය, අත්හැරීමට තීරණය කළේය.

ඔහු, තම පියා, රජු, ගෙන් අවසර ගෙන, රාත්‍රියේ, තම ආදරණීය අශ්වයා කණ්ඨක සමඟ, රාජධානියෙන් නික්ම ගියහ. ඔහු, ධර්මයේ මාවත, සත්‍යය සොයා ගැනීමේ අරමුණින්, සංසාරයෙන් මිදීමේ බලාපොරොත්තුවෙන්, ගමන් කළේය. ඔහුගේ ගමන, දුෂ්කර විය. එහෙත්, ඔහුගේ සිත, ශක්තිමත් විය. ඔහුගේ ශ්‍රද්ධා, අචංචල විය. ඔහු, කණ්ඨක සමඟ, වන අරණ හරහා, කඳු මුදුන් හරහා, ගමන් කළේය.

අවසානයේදී, කුමාරයා, ගැඹුරු වන අරණක, තපස් රකින්නට පටන් ගත්තේය. ඔහු, දැඩි ශාරීරික, මානසික, සහ අධ්‍යාත්මික දුෂ්කරතා විඳ දරා ගත්තේය. ඔහු, කිසිදු බලාපොරොත්තුවක් නැතිව, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා, තපස් රක්කේය. ඔහුගේ අරමුණ වූයේ, නිවන, සංසාරයෙන් මිදීම, ලබා ගැනීමයි. ඔහුගේ අශ්වයා, කණ්ඨක, ඔහුගේ විශ්වාසවන්ත මිතුරා විය. ඔහු, කුමාරයාගේ සෑම දුෂ්කරතාවයකදීම, ඔහුට සහය දුන්නේය.

කාලය ගෙවී ගියේය. කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේ, තපස් රකිමින්, අවසානයේදී, බුදු බවට පත්වූහ. උන්වහන්සේ, ලෝකයට ධර්මය දේශනා කළහ. උන්වහන්සේ, දුකින් පෙළෙන සියලු සත්වයන්ට, නිවන් මග පෙන්වූහ. උන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්, අදටත්, ලොව පුරා, ජනතාවට ආලෝකය ලබා දෙයි. කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේ, තම රාජකීය ජීවිතය, සැප සම්පත්, සහ බලය, අත්හැර, සංසාරයෙන් මිදීමේ මාර්ගය සොයා ගත්හ. උන්වහන්සේ, ලෝකයට, සැබෑ සැනසීම, නිවන, ලබා ගන්නේ කෙසේද යන්න පෙන්වා දුන්හ.

කණ්ඨක බෝසතාණන් වහන්සේගේ කතාව, අපට පවසන්නේ, සැබෑ සතුට, ධනය, බලය, හෝ සැප සම්පත් වල නොව, අභ්‍යන්තර සාමය, ධර්මය, සහ සංසාරයෙන් මිදීමෙනි. උන්වහන්සේ, තම ජීවිතය, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා, කැප කළහ. උන්වහන්සේ, ලෝකයට, ධර්මයේ මාවත, සත්‍යය, සහ නිවන, පෙන්වා දුන්හ. උන්වහන්සේ, අපගේ ආදර්ශය, අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා, අපගේ ගුරුවරයා, අපගේ බුදුරජාණන් වහන්සේය.