සහනශීලී බව

සහනශීලී බව

බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටි සමයෙහි, උන්වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයකු වූ අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ, කලකට පෙර මහත් අපරාධ සිදු කළද, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අනුශාසනාවෙන් මාර්ගඵලයන්ට පැමිණ, සියලු දුක්ඛයන්ගෙන් මිදී, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා කටයුතු කළහ. එදවස, බරණැස් නුවර, පංචාල නම් රජෙක් රජකම් කළේ ය. රජතුමා ඉතා ධර්මිෂ්ඨ වූවෙක් වූ අතර, සියලු පුරවැසියන් අතර සාමකාමී සහ සහනශීලී බවක් පතුරුවා හැරීමට උත්සාහ කළේ ය. රජුගේ රාජධානියේ, කිසිවෙක් අන් අයට හිරිහැර නොකළ අතර, සියලු දෙනා එකිනෙකාට කරුණාවෙන් සහ මෛත්‍රියෙන් සැලකූහ. එහෙත්, රජුගේ හදවතෙහි, අසහනයක පුංචි බීජයක් වැඩුණේ ය. ඔහු කල්පනා කළේ, "මම මෙතරම් ධර්මිෂ්ඨව රජකම් කළත්, මට තවමත් සැබෑ සතුට ලබා ගත නොහැකි විය. සමහර විට, විශ්වයේ සැබෑ සතුට ලබා ගැනීමට වෙනත් මාර්ග ඇති. ඒ කුමක් දැයි මම දැන් දැන ගැන ගත යුතු."

රජතුමා, තම අගබිසව වූ සුදස්සනී දේවියට සිය සිතැති බව කියා සිටියේ ය. සුදස්සනී දේවිය, ඥානවන්ත සහ තේජස් ඇති ස්ත්‍රියක් වූ අතර, රජුගේ සිතේ ඇති වූ නොසන්සුන්තාවය තේරුම් ගත්තා ය. ඇය, රජුට මෙසේ කීවා ය: "ස්වාමීනි, ඔබ ධර්මය අනුගමනය කරන්න, සහ අනුන්ට කරුණාව දැක්වීම සඳහා ඔබ සෑම විටම උත්සාහ කරන්න. සැබෑ සතුට ලබා ගැනීමේ මාර්ගය එය වේ."

රජතුමා, තම බිසවගේ කීම ඇසුවද, සිතේ ඇති වූ සොයා යෑමේ ආශාව සම්පූර්ණයෙන්ම නොනිවී ගියේ ය. ඔහු තීරණය කළේ, විශ්වයේ අති ශ්‍රේෂ්ඨ ඥානය ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය මාර්ගය තමන් දැන ගත යුතු බව ද. එදින රාත්‍රියේ, රජතුමා නිදි නොගෙන කල්පනා කළේ, තම රාජධානියේ සිටින ශ්‍රේෂ්ඨතම පණ්ඩිතයා කවුද කියා. ඔහු නිගමනය කළේ, අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ වන බව ය. එසේ කල්පනා කළ රජතුමා, උදෑසන බැලූ බැලූ පැත්තේ අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ තම මාළිගාව අසල සිටිනු දුටුවේ ය. රජතුමා ඉතා සතුටට පත් වී, තම රථය සූදානම් කරවා ගෙන, අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ වෙත කඩිසරව ගියේ ය.

රජතුමා, අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ වෙත ගොස්, බිම වැඳ, සාධු කාර නඟා සිටියේ ය. ඉන්පසු, ඔහු විනීත ස්වරයකින් මෙසේ ඇසුවේ ය: "අහෝ, පින්වත් ස්වාමීනි, ඔබ ලබා ගත් උතුම් ඥානය මම ද ලබා ගැනීමට කැමැත්තෙමි. මම සියලු ධර්ම අනුගමනය කරමි, නමුත් තවමත් මගේ සිත සන්සුන් නොවේ. සැබෑ සතුට ලබා ගැනීමේ මාර්ගය කුමක් ද?"

අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ, රජුගේ කතාව අසා, සිනහවකින් ඔවුන් වෙත බලා, මෙසේ කී හ: "රාජෝත්තමයා, සැබෑ සතුට ලබා ගැනීමේ මාර්ගය ඔබ දන්නවා. එය ඔබ දැනටමත් අනුගමනය කරන ධර්මය වේ. සහනශීලී බව, කරුණාව, සහ මෛත්‍රිය – මෙය අවශ්‍ය ය. නමුත්, සැබෑ සතුට සඳහා, ඔබ තවත් කෙනෙකු සඳහා ඔබේ ආත්මය කැප කිරීම අවශ්‍ය ය. අනුන් සඳහා ඔබේ සිත සහ ශක්තිය යොදවන ලෙස ඔබ සිත කළ යුතු ය."

රජතුමා, අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ කී දේ අසා, තවත් ගැඹුරු සිතුවිල්ලකට පත්විය. ඔහු තීරණය කළේ, තමන් මෙතෙක් කළ දේ තව දුරටත් ඉහළ මට්ටමකට ගෙන යා යුතු බව ය. එදින පටන්, රජතුමා තම රාජධානියේ වැඩි කාලයක් ගත කළේ ය, අනුන්ගේ ප්‍රශ්න අසා, ඔවුන්ට උදව් කරමින්. ඔහු දුප්පතුන්ට ආහාර සපයමින්, අනාරක්ෂිත අයට ආරක්ෂාව දෙමින්, සහ අසාධාරණයට ලක් වූවන්ට අධිකරණය ලබා දුන්නේ ය. ඔහු තම තම පුද්ගලික සැප සම්පත් අතහැර, අනුන්ගේ යහපත සඳහා තම ජීවිතය කැප කළේ ය.

කාලය ගෙවී යද්දී, රජුගේ හදවත තවත් සන්සුන් විය. ඔහු තම රාජධානියේ ප්‍රීතිමත් මෙන්ම සන්සුන් ජනතාවක් දැක්කේ ය. ඔහු තම ජීවිතයේ ලැබූ ගැඹුරු සතුට තේරුම් ගත්තේ ය. අංගුලිමාල මහ රහතන් වහන්සේ කී වචන නිවැරදි බව ඔහු සඳහන් කළේ ය. සැබෑ සතුට යනු තමා සඳහා ජීවත් වීම නොවේ, අනුන් සඳහා ජීවත් වීම වේ. රජතුමා තම රාජධානියේ මෙන්ම අන් රාජධානිවල ද ප්‍රසිද්ධ විය. ඔහුගේ යහපත් කීර්තිය සමස්ත දේශය පුරා පැතිර ගියේ ය.

දිනක්, රජතුමා තම මාළිගාවේ සිට වනාන්තරය දෙස බලා සිටියේ ය. ඔහු දුටුවේ එක අනෙක මරා ගන්නා වන සතුන් වෙයි. ඔහු තම සිත කම්පා කළේ ය. "අහෝ, මෙය අප රාජධානියේ පවා සිදු වෙන්නට පුළුවන්. අපි සහනශීලී බව තව දුරටත් වර්ධනය කළ යුතු ය." ඔහු තීරණය කළේ, තම රාජධානියේ සියලු සතුන්ට ආරක්ෂාව සහ සාමයට සලස්වා දීමට ය. ඔහු තම රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට ආඥා කළේ, කිසිදු සතෙකුට හිරිහැර නොකරන ලෙස ය. සහ සත්ව හිංසාව අපරාධයක් ලෙස සලකන ලෙස ය.

රජතුමාගේ මෙම අවසාන කරුණාවන්ත ක්‍රියාව, ඔහුගේ ජීවිතයට පරිපූර්ණ අරුතක් ලබා දුන්නේ ය. ඔහු තම අවසන් කාලය දක්වා, තම රාජධානියේ සහ සමස්ත ලෝකය සඳහා සාමය සහ සහනශීලී බව පැතිර කිරීමට උත්සාහ කළේ ය. ඔහුගේ කතාව, පරම්පරා ගණනාවක් තම ජීවිත අවවාද ලෙස ගත්තේ ය.

කදිම

සැබෑ සතුට ලබා ගැනීමේ මාර්ගය අනුන් සඳහා ජීවත් වීම වේ. තමා සඳහා ජීවත් වන්නේ ය යන්න මෙහි අරුත නොවේ, නමුත් අන් අයට කරුණාව, මෛත්‍රිය, සහ සහනශීලී බව පෙන්වීම වේ.

බාරම යෙදූ

පංචාල රජු බෝධිසත්ත්ව අවතාව හි සහනශීලී බව සහ පරෝපකාර බාරම යෙදූ හ.