สุปัตตชาดก

สุปัตตชาดก

ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อครั้งที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงบำเพ็ญบารมีอยู่ ณ กรุงพาราณสี มีพระราชาผู้ทรงทศพิธราชธรรมปกครองแผ่นดิน พระองค์ทรงมีพระมเหสีผู้เลอโฉม ทรงพระนามว่า สุปัตตาเทวี พระนางทรงเป็นที่รักยิ่งของพระสวามี และทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาธรรม

วันหนึ่ง พระราชาทรงประชวรหนัก หมอหลวงทั่วทั้งแผ่นดินต่างก็สิ้นปัญญา ไม่มีผู้ใดสามารถรักษาพระอาการให้ทุเลาลงได้ ความโศกเศร้าปกคลุมพระราชวัง พระองค์ทรงซึมเซา พระกายอ่อนแอลงทุกวัน สุปัตตาเทวีทรงทุกข์พระทัยยิ่งนัก ทรงเฝ้าดูแลพระสวามีไม่ห่างกาย น้ำพระเนตรไหลรินไม่ขาดสาย

ในยามที่ความหวังริบหรี่ พระนางทรงระลึกถึงคำสอนของพระพุทธองค์ว่า "ธรรมะย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม" ด้วยจิตอันเด็ดเดี่ยวและศรัทธาอันแรงกล้า พระนางจึงทรงอธิษฐานว่า "หากข้าพระพุทธเจ้าได้บำเพ็ญบุญกุศลใดๆ มาแล้ว ขอให้บุญนั้น จงบันดาลให้พระสวามีของข้าพระพุทธเจ้าหายจากพระประชวรในเร็ววัน" เมื่ออธิษฐานแล้ว พระนางทรงลุกขึ้นจากที่ประทับ นำเครื่องทรงอันประณีตไปสู่อุทยานหลวง

ในอุทยานนั้น มีต้นพิกุลใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นร่มเงา พระนางทรงนำดอกพิกุลอันหอมกรุ่นมาโปรยปรายลงบนต้นไม้ พร้อมกับทรงสวดมนต์สรรเสริญคุณพระรัตนตรัย ขณะที่ดอกพิกุลร่วงหล่นลงมา ดุจหิมะสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้นเอง ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น!

เสียงดนตรีทิพย์ดังแว่วมาจากเบื้องบน พร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ทิพย์โชยมา เมื่อพระนางทอดพระเนตรขึ้นไป ก็ทรงเห็นเหล่าเทวดาถือพวงมาลัยดอกไม้ทิพย์ลงมาโปรยปรายใส่พระนาง พร้อมกับเสียงสรรเสริญอันไพเราะ

"สาธุ! สาธุ! สุปัตตาเทวีผู้ทรงบุญ การกระทำอันประเสริฐของพระนาง จงบันดาลให้พระราชาทรงหายจากพระประชวรโดยพลัน"

เมื่อดอกไม้ทิพย์สัมผัสพระวรกายของสุปัตตาเทวี แสงสว่างอันเจิดจ้าก็ส่องประกายไปทั่วอุทยาน ขณะเดียวกัน พระราชาผู้ประชวรหนัก ณ พระราชวัง ก็ทรงรู้สึกได้ถึงความเย็นสบายแผ่ซ่านไปทั่วพระวรกาย พระอาการประชวรค่อยๆ บรรเทาลง พระกายกลับคืนสู่ภาวะปกติ

พระราชาทรงรีบเสด็จมายังอุทยาน ทอดพระเนตรเห็นสุปัตตาเทวีทรงประทับอยู่ท่ามกลางดอกไม้ทิพย์อันงดงาม พระองค์ทรงประหลาดพระทัยยิ่งนัก จึงตรัสถาม

"มเหสีอันเป็นที่รัก เหตุใดพระองค์จึงมาประทับอยู่ ณ ที่นี้ และเหตุใดจึงมีดอกไม้ทิพย์เช่นนี้เล่า?"

สุปัตตาเทวีทรงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พระราชาทรงสดับ พระราชาทรงปลื้มปีติยินดี และทรงตระหนักถึงอานุภาพแห่งบุญกุศล และพระเมตตาธรรมของพระมเหสี

นับแต่นั้นมา พระราชาและสุปัตตาเทวี ก็ทรงปกครองแผ่นดินด้วยทศพิธราชธรรมยิ่งขึ้นไป พระองค์ทรงเห็นถึงคุณค่าของการทำบุญ การเสียสละ และความรักอันบริสุทธิ์

ในครั้งนั้น พระราชาคือพระโพธิสัตว์ และสุปัตตาเทวี คือนางมหาบุรุษ

คติธรรม

การทำบุญด้วยจิตอันบริสุทธิ์ แม้เพียงเล็กน้อย ก็สามารถก่อให้เกิดผลอันยิ่งใหญ่ได้ ความรักและความเมตตาเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงจิตใจ และเป็นพลังที่สามารถเอาชนะอุปสรรคทั้งปวงได้

บารมีที่บำเพ็ญ

เมตตาบารมี, ทานบารมี, ศีลบารมี, วิริยบารมี, ขันติบารมี