มหากปิชาดก

มหากปิชาดก

ณ เชิงเขาหิมาลัย อันเป็นแดนที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน มีป่าไม้อันอุดมสมบูรณ์ เป็นที่อาศัยของเหล่าสัตว์ป่านานาชนิด ท่ามกลางนั้น มีฝูงลิงใหญ่ฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ ณ บริเวณต้นกุ่มน้ำใหญ่ริมแม่น้ำ คงคา หัวหน้าฝูงลิงนี้ คือ 'มหากปิ' พระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญบารมีอันยิ่งใหญ่ มหากปิมีร่างกายกำยำแข็งแรง ขนสีดำสนิท ดวงตาเปี่ยมด้วยความเมตตา และมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ

วันหนึ่ง ขณะที่มหากปิกำลังนำฝูงลิงออกหากินตามปกติ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังมาจากบริเวณชายป่า เมื่อเข้าไปดูก็พบว่า เป็นพระราชาแห่งแคว้นโกศล กำลังทรงหลงทางอยู่ในป่าลึก พระองค์ทรงประทับนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทีอ่อนแรง

มหากปิเห็นพระราชาทรงตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ก็เกิดความสงสาร จึงเข้าไปกราบทูลด้วยความเคารพ “ข้าแต่พระมหาราชเจ้า ท่านทรงหลงทางอยู่ในป่านี้เองหรือ? ท่านมีทุกข์อันใดเล่า?”

พระราชาทรงมองมหากปิด้วยความประหลาดพระทัย “โอ้ เจ้าลิงน้อย! เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเราเป็นพระราชา? เราหลงทางมาหลายวันแล้ว หาทางออกไปจากป่านี้ไม่ได้เลย”

มหากปิถวายความเคารพอีกครั้ง “ข้าแต่พระองค์ ข้าพระองค์และฝูงลิงอาศัยอยู่ที่นี่มานาน ข้าพระองค์สังเกตเห็นว่า ท่านมีรูปกายสง่างาม มีเครื่องประดับอันมีค่า ย่อมต้องเป็นพระราชาอย่างแน่นอน”

พระราชาทรงอ่อนพระทัยลง “จริงอย่างที่เจ้าว่า มหากปิ เราหลงมาในป่านี้ จนแทบจะสิ้นพระชนม์แล้ว”

มหากปิเห็นดังนั้น จึงกล่าวปลอบประโลม “ขอพระองค์ทรงอย่าได้ทรงกังวลไปเลย ข้าพระองค์จะนำทางพระองค์ออกไปจากป่าแห่งนี้”

ด้วยความที่มหากปิเป็นสัตว์ที่คุ้นเคยกับป่าเป็นอย่างดี เขาสามารถนำทางพระราชาผ่านป่าทึบได้อย่างรวดเร็ว โดยอาศัยการกระโดดโหนต้นไม้ไปเรื่อยๆ ในขณะที่พระราชาทรงต้องเดินตามมาอย่างทุลักทุเล

เมื่อใกล้จะถึงชายป่า พระราชาทรงเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง มหากปิเห็นดังนั้น จึงคิดหาวิธีที่จะช่วยเหลือพระราชาให้สะดวกขึ้น เขาจึงปีนป่ายขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ แล้วใช้กิ่งไม้ที่แข็งแรงหักมาเป็นคานสำหรับให้พระราชาทรงใช้เป็นที่พยุงตัวเดิน

ในขณะที่พระราชาทรงพยุงตัวเดินตามมหากปิไป ทันใดนั้นเอง เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น!

พระราชาทรงไปสะดุดรากไม้ ล้มลงไปในลำธารสายหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้า พระองค์ทรงจมน้ำ และกำลังจะสิ้นพระชนม์!

มหากปิเห็นพระราชาตกน้ำ ก็ตกใจสุดขีด เขาไม่รอช้า รีบกระโดดลงไปในน้ำทันที และใช้กำลังทั้งหมดที่มี ดึงพระราชาขึ้นมาจากน้ำได้สำเร็จ

พระราชาทรงสำลักน้ำ และค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา ทรงมองไปที่มหากปิ ด้วยความซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้

“มหากปิเอ๋ย” พระราชาตรัสด้วยเสียงอันแผ่วเบา “เจ้าได้ช่วยชีวิตเราไว้ถึงสองครั้งสองครา ทั้งช่วยนำทาง และช่วยชีวิตเราจากการจมน้ำนี้ เราไม่เคยคิดเลยว่า สัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้า จะมีจิตใจเมตตากรุณาถึงเพียงนี้”

มหากปิถวายความเคารพ “ข้าแต่พระมหาราชเจ้า การช่วยเหลือพระองค์นั้น เป็นหน้าที่ของข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระราชา ผู้มีพระคุณต่ออาณาประชาราษฎร์”

เมื่อถึงชายป่า พระราชาทรงกลับคืนสู่พระราชวังได้อย่างปลอดภัย แต่พระองค์ก็ไม่เคยลืมบุญคุณของมหากปิเลย พระองค์ทรงมีรับสั่งให้ประกาศไปทั่วอาณาจักรว่า ผู้ใดก็ตามที่ทำร้ายลิง จะต้องได้รับโทษอย่างหนัก

นับแต่นั้นมา ฝูงลิงที่อยู่ภายใต้การนำของมหากปิ ก็อยู่กันอย่างเป็นสุขในป่าแห่งนั้น ไม่มีใครกล้ามาทำร้ายพวกมัน

เรื่องราวของมหากปิชาดกนี้ แสดงให้เห็นถึงความเสียสละ ความกล้าหาญ และความเมตตาของพระโพธิสัตว์ ที่ทรงบำเพ็ญประโยชน์แก่ผู้อื่น แม้แต่พระราชาผู้มีอำนาจสูงสุด ก็ยังทรงได้รับความช่วยเหลือและคำสอนจากพระองค์.