ปัน จันทรชาดก (เรื่องพระพุทธเจ้าทรงเป็นพระราชา)

ปัน จันทรชาดก

ณ เมืองสังกัสสะอันร่มรื่น มีแม่น้ำจันทรภาคไหลผ่าน ท้องฟ้าสดใส อากาศเย็นสบาย ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์ได้เสวยพระชาติเป็น “พระเจ้าราชา” ผู้ทรงครองเมืองนี้ พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ทรงปรีชา สามารถ ปกครองอาณาประชาราษฎร์ด้วยความยุติธรรม และเป็นที่รักของประชาชน

พระราชาทรงมีพระมเหสีผู้เลอโฉม นามว่า “พระนางจันทรเทวี” พระนางทรงมีรูปโฉมงดงามราวกับพระจันทร์เต็มดวง และทรงมีจิตใจอันบริสุทธิ์

วันหนึ่ง พระนางจันทรเทวีประชวรอย่างหนัก แพทย์หลวงถวายการรักษาเต็มที่ แต่พระอาการของพระนางกลับไม่ดีขึ้นเลย พระราชาทรงทุกข์พระทัยเป็นอย่างยิ่ง ทรงพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะรักษาพระมเหสี

ท่านปุโรหิตผู้มีอายุมาก ได้เข้ามากราบทูลพระราชาว่า “ข้าแต่พระองค์ หากพระองค์ปรารถนาจะรักษาพระมเหสี วิธีเดียวที่จะทำได้คือ พระองค์จะต้องเสด็จไปนำ “ดอกจันทรสมบัติ” มาถวายพระนาง” “ดอกจันทรสมบัติ?” พระราชาทรงถาม “ดอกไม้นั้นอยู่ที่ไหนเล่า?”

“ดอกจันทรสมบัติ” เป็นดอกไม้ที่หายากยิ่งนัก เชื่อกันว่ามีอยู่ที่บนยอดเขา “หิมาลัย” อันสูงตระหง่าน ซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าเทพยดาและสัตว์ป่าดุร้าย การเดินทางไปนำดอกไม้นั้นมานั้นอันตรายอย่างยิ่ง

พระราชาทรงไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เราจะไปนำดอกจันทรสมบัติมาให้พระมเหสีของเรา!” พระองค์ตรัสด้วยความมุ่งมั่น “ไม่มีสิ่งใดจะมาขวางกั้นเราได้!”

พระองค์ทรงเตรียมเสบียงอาหารและอาวุธ และออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เขาหิมาลัย การเดินทางนั้นยากลำบากยิ่งนัก พระองค์ทรงต้องเผชิญกับความหนาวเย็นอันโหดร้าย สัตว์ป่าดุร้าย และภูมิประเทศที่ทุรกันดาร

ระหว่างทาง พระองค์ได้พบกับ “ฤาษีตนหนึ่ง” ซึ่งอาศัยอยู่บนเขา “ท่านฤาษี” พระราชาทรงทักทาย “ข้าพเจ้ากำลังจะเดินทางไปนำดอกจันทรสมบัติมาเพื่อรักษาพระมเหสีของข้าพเจ้า ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าดอกไม้นั้นอยู่ที่ใด?”

ฤาษีมองพระราชาด้วยสายตาอันเมตตา “ดูก่อนมหาบพิตร” ฤาษีกล่าว “ดอกจันทรสมบัตินั้น มีอยู่ที่บนยอดเขาที่สูงที่สุด แต่การจะขึ้นไปถึงนั้น จำเป็นต้องผ่าน “หุบเขาแห่งความหวัง” ซึ่งเต็มไปด้วยอุปสรรค”

“ข้าพเจ้าไม่กลัวอุปสรรคใดๆ ทั้งสิ้น” พระราชาตรัส “ขอเพียงท่านบอกทางข้าพเจ้า”

ฤาษีจึงได้บอกเส้นทาง และวิธีการผ่านอุปสรรคต่างๆ ให้แก่พระราชา พระราชาทรงขอบคุณฤาษี และออกเดินทางต่อ

หลังจากผ่านอุปสรรคต่างๆ มาอย่างยากลำบาก พระราชาในที่สุดก็ทรงสามารถขึ้นไปถึงยอดเขา และพบกับ “ดอกจันทรสมบัติ” อันงดงาม ดอกไม้มีสีขาวนวล เปล่งประกายราวกับแสงจันทร์

พระราชาทรงเก็บดอกไม้นั้นมา และรีบเดินทางกลับเมืองด้วยความรวดเร็ว เมื่อถึงเมือง พระองค์ก็นำดอกจันทรสมบัติไปถวายพระนางจันทรเทวี

ทันทีที่พระนางจันทรเทวีทรงได้กลิ่นของดอกไม้ อาการประชวรของพระนางก็พลันหายไป และพระนางก็ทรงมีพระพลานามัยที่สมบูรณ์ดังเดิม

พระราชาและพระนางจันทรเทวีทรงมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง ความรักของทั้งสองพระองค์ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก

เรื่องราวการเดินทางอันกล้าหาญของพระเจ้าราชา เพื่อนำดอกไม้วิเศษมารักษาพระมเหสีนั้น เป็นที่เล่าขานกันไปทั่วแผ่นดิน และเป็นเครื่องเตือนใจให้ทุกคนได้ตระหนักถึงคุณค่าของความรัก ความเสียสละ และความพากเพียร