พระโพธิสัตว์กับสุนัขจิ้งจอก

พระโพธิสัตว์กับสุนัขจิ้งจอก

ณ บริเวณชายแดนของแคว้นโกศล อันเป็นที่ราบกว้างใหญ่ มีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้า เป็นที่อาศัยของสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง ซึ่งมีจิตใจคับแคบ เห็นแก่ตัว และมักจะแก่งแย่งชิงดีกับผู้อื่นเสมอ

วันหนึ่ง สุนัขจิ้งจอกตัวนี้ได้พบกับผลไม้รสเลิศที่ตกจากต้นไม้ ผลไม้นั้นมีสีแดงสด กลิ่นหอมหวาน และมีขนาดใหญ่กว่าผลไม้อื่นๆ ที่มันเคยพบเห็น

“โอ้! ผลไม้ที่แสนวิเศษ!” สุนัขจิ้งจอกร้องด้วยความตื่นเต้น “ข้าจะต้องกินมันเพียงผู้เดียว!”

มันพยายามกินผลไม้ด้วยความโลภ แต่ผลไม้นั้นมีขนาดใหญ่เกินไป ทำให้มันกินไม่หมด

ในขณะที่มันกำลังพยายามกินผลไม้อยู่นั้นเอง พระโพธิสัตว์ ซึ่งในชาตินั้นเกิดเป็นกระต่ายป่า กำลังวิ่งผ่านมา

กระต่ายป่าเห็นสุนัขจิ้งจอกกำลังพยายามกินผลไม้อย่างยากลำบาก จึงเข้าไปถามด้วยความหวังดี

“ท่านสุนัขจิ้งจอก” กระต่ายป่ากล่าว “ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่? เหตุใดท่านจึงพยายามกินผลไม้นี้อย่างยากลำบากเช่นนั้น?”

สุนัขจิ้งจอกหันมามองกระต่ายป่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ข้ากำลังจะกินผลไม้แสนอร่อยนี่!” มันตอบ “แล้วเจ้ามีธุระอันใดมาขัดขวาง?”

“ข้าเพียงแต่เห็นว่าท่านลำบาก” กระต่ายป่ากล่าว “หากท่านต้องการความช่วยเหลือ ข้าก็ยินดีที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของท่าน”

สุนัขจิ้งจอกมองกระต่ายป่าด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้ากระต่ายตัวกระจ้อยร่อย จะช่วยข้าได้อย่างไร? จงไปเสียให้พ้นหน้าข้า!”

กระต่ายป่ารู้สึกเสียใจ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ มันพยายามเสนอความช่วยเหลืออีกครั้ง “ข้าสามารถช่วยท่านกัดผลไม้นี้ให้เล็กลงได้”

“ไม่!” สุนัขจิ้งจอกตะโกน “ข้าจะกินมันเองทั้งหมด! ข้าไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง!”

ในขณะที่สุนัขจิ้งจอกกำลังพยายามกินผลไม้อย่างตะกละตะกลามนั้นเอง สัตว์ป่าอื่นๆ ก็พากันเดินผ่านมาเห็น

“ดูนั่นสิ!” สัตว์ป่าตัวหนึ่งกล่าว “สุนัขจิ้งจอกกำลังพยายามกินผลไม้ใหญ่เกินตัว”

“มันช่างโลภเสียจริง” อีกตัวหนึ่งกล่าว “ไม่รู้จักแบ่งปัน”

สุนัขจิ้งจอกได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ก็รู้สึกอับอาย แต่ก็ยังคงดื้อรั้น

ในที่สุด สุนัขจิ้งจอกก็กินผลไม้นั้นจนหมด แต่ด้วยความที่มันกินมากเกินไป ท้องของมันก็เริ่มปวดอย่างรุนแรง

“โอ๊ย! ข้าเจ็บท้องเหลือเกิน!” สุนัขจิ้งจอกร้องคร่ำครวญ

กระต่ายป่าเห็นเช่นนั้น ก็รีบเข้าไปช่วยเหลือ “ท่านสุนัขจิ้งจอก ท่านเป็นอะไรไป?”

“ข้ากินมากเกินไป” สุนัขจิ้งจอกตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ท้องข้าปวดเหลือเกิน”

กระต่ายป่าจึงรีบไปหาสมุนไพรที่มีสรรพคุณในการบรรเทาอาการปวดท้อง และนำมาให้สุนัขจิ้งจอกกิน

เมื่อสุนัขจิ้งจอกได้กินยาสมุนไพร อาการปวดท้องก็ค่อยๆ ดีขึ้น

“ขอบคุณท่านมากนะ กระต่ายป่า” สุนัขจิ้งจอกกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ข้าเคยปฏิบัติต่อท่านอย่างไม่ดี แต่ท่านกลับมีน้ำใจช่วยเหลือข้า”

“ไม่เป็นไร” กระต่ายป่ากล่าว “การช่วยเหลือผู้อื่น คือสิ่งที่เราควรทำ”

ตั้งแต่นั้นมา สุนัขจิ้งจอกก็เปลี่ยนพฤติกรรม หันมาเป็นคนมีน้ำใจ และรู้จักแบ่งปันให้กับผู้อื่น

พระโพธิสัตว์ (กระต่ายป่า) ได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าว่า การมีความโลภและการเห็นแก่ตัว ย่อมนำมาซึ่งความเดือดร้อน แต่การมีน้ำใจและการแบ่งปัน ย่อมนำมาซึ่งมิตรภาพและความสุข