พระโพธิสัตว์เป็นช้างผู้มีศรัทธา

ช้างผู้มีศรัทธา

ณ เชิงเขาอันสูงตระหง่านแห่งป่าหิมพานต์ มีโขลงช้างอาศัยอยู่ ท่ามกลางโขลงนั้น มีช้างพลายตัวหนึ่งโดดเด่นกว่าใคร มันมีงาขาวบริสุทธิ์ราวกับงาช้าง น้ำหนักตัวมหาศาล และรูปร่างแข็งแรงกำยำ แต่นอกเหนือจากความสง่างามภายนอกแล้ว ช้างพลายตัวนี้ยังมีจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาอันแรงกล้า มันเชื่อมั่นในอำนาจแห่งคุณพระรัตนตรัย และปฏิบัติตามพระธรรมคำสอนอย่างเคร่งครัด

วันหนึ่ง เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ในป่า เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอย่างรุนแรง สายฟ้าฟาดลงมาไม่หยุดหย่อน จนเกิดไฟป่าลุกลามอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงโหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ สร้างความแตกตื่นแก่สัตว์น้อยใหญ่เป็นอันมาก

สัตว์ป่าทั้งหลายต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอลหม่าน บางตัววิ่งไปติดกับเหวลึก บางตัวก็ถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ สภาพป่าที่เคยร่มรื่นกลับกลายเป็นนรกบนดิน

ช้างพลายพระโพธิสัตว์เห็นเหตุการณ์ด้วยความทุกข์ระทม มันพยายามใช้ลำตัวที่แข็งแรงของตนเองเพื่อปัดเป่าเปลวเพลิง แต่ก็ดูเหมือนจะน้อยเกินไป ไฟป่าลุกลามเร็วเกินกว่าที่มันจะควบคุมได้

“เราต้องทำอะไรสักอย่าง!” ช้างพลายคิดในใจ “หากปล่อยไว้ สัตว์อีกมากมายจะต้องตาย”

มันนึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ว่า “การให้ธรรมะเป็นทาน ย่อมชนะการให้ทั้งปวง” แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ ก็ยังต้องยึดมั่นในหลักธรรม

ขณะที่สัตว์ทั้งหลายกำลังตื่นตระหนก ช้างพลายพระโพธิสัตว์ก็ตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง “พี่น้องทั้งหลาย อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป! จงตั้งสติให้มั่น!”

เหล่าสัตว์ป่าต่างหันมามองช้างพลายอย่างงุนงง “แล้วเราจะทำอย่างไรเล่า ท่านช้าง?” กวางตัวหนึ่งถามอย่างร้อนรน

“ไฟป่านี้เกิดขึ้นจากภัยธรรมชาติ” ช้างพลายกล่าว “แต่หากเรามีจิตใจที่มั่นคง เราย่อมผ่านมันไปได้”

“ท่านจะให้พวกเรานั่งเฉยๆ ดูไฟเผาหรือ?” ลิงตัวหนึ่งร้องถาม

“ไม่” ช้างพลายตอบ “แต่จงระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย แล้วค่อยๆ หาทางอพยพไปรวมกันที่ริมแม่น้ำ”

“ริมแม่น้ำ?” สัตว์บางตัวถาม “แต่มันอยู่ไกลมาก”

“หากเรามีศรัทธาอันแรงกล้า” ช้างพลายยืนยัน “เราก็จะสามารถไปถึงที่นั่นได้อย่างปลอดภัย”

ช้างพลายพระโพธิสัตว์นำหน้าฝูง มันใช้ลำตัวที่แข็งแรงของตนเองแหวกแนวไฟป่าที่กำลังโหมกระหน่ำ พยายามหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับสัตว์ทั้งหลาย

“ทุกคนตามข้ามา!” มันตะโกน “อย่ากลัว! จงนึกถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์!”

ท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่า และเสียงเพลิงไหม้ สัตว์ทั้งหลายพยายามตั้งสติและเดินตามช้างพลายไปอย่างหวังพึ่ง

เมื่อไปถึงบริเวณริมแม่น้ำที่กว้างขวาง ช้างพลายก็ยังไม่หยุดมันยังคงบอกให้สัตว์ทั้งหลายดำน้ำลงไปในแม่น้ำเพื่อหลบลี้จากเปลวเพลิง

“ดำน้ำลงไป!” ช้างพลายสั่ง “หายใจให้ได้นานที่สุดเท่าที่พวกท่านจะทำได้! จงอธิษฐานจิตขอให้ปลอดภัย!”

สัตว์ป่าทั้งหลายทำตามคำแนะนำของช้างพลาย พวกมันดำดิ่งลงไปในแม่น้ำอันเย็นฉ่ำ หายใจเอาอากาศที่เหลืออยู่ให้ได้นานที่สุด

ช้างพลายพระโพธิสัตว์เองก็ดำน้ำลงไปเช่นกัน มันใช้ความสามารถของตนเองในการกลั้นหายใจได้อย่างยาวนาน

ด้วยอำนาจแห่งศรัทธาและจิตใจที่ตั้งมั่นของช้างพลาย ประกอบกับการช่วยเหลือของสัตว์ทั้งหลายที่พยายามเอาชีวิตรอด ทำให้พวกมันสามารถรอดพ้นจากเปลวเพลิงร้ายได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อไฟป่าสงบลง สัตว์ทั้งหลายก็ค่อยๆ ขึ้นจากแม่น้ำด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงมีชีวิตรอด

“ท่านช้าง” สัตว์ทั้งหลายกล่าวขอบคุณ “ท่านได้ช่วยชีวิตพวกเราไว้”

“ข้าเพียงแต่แนะนำ” ช้างพลายกล่าว “แต่ผู้ที่ช่วยพวกท่านก็คือความศรัทธาในพระรัตนตรัยของพวกท่านเอง”

นับแต่นั้นมา สัตว์ทั้งหลายในป่าต่างก็ยกย่องช้างพลายพระโพธิสัตว์ และยึดมั่นในพระรัตนตรัยมากยิ่งขึ้น