ငါးမင်း၏ သစ္စာ

ငါးမင်း၏ သစ္စာ

ရှေးမင်းတစ်ပါး မင်းပြုစဉ်က ဗောဓိသັດလောင်းလျာသည် ငါးမင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ ဗောဓိသັດသည် သမုဒ္ဒရာအောက်၌ ငါးအပေါင်းကို အုပ်ချုပ်လျက် နေထိုင်သည်။ ငါးတို့သည် မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်ကြည်ညိုကြသည်။ မင်း၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ကြကုန်။ တစ်နေ့သောအခါ ငါးမင်းသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရသည်။ မုန်တိုင်းသည် အလွန် ပြင်းထန်သည်။ ငါးအပေါင်းတို့သည် အလွန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ငါးမင်းက ငါးတို့ကို မေးသည်၊ “အသင် ငါးတို့ကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်ရွံ့သနည်း။ ငါကား အသင်တို့ကို ကာကွယ်ပေးမည်။” ငါးတို့က ပြန်ဖြေသည်၊ “အသင်မင်းကြီးကား အလွန် အားကြီးသူ ဖြစ်၏။ အသင်မင်းကြီးကား အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်၏။ အသင်မင်းကြီးကား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင်မင်းကြီးကို ငါတို့ မြတ်နိုးပါ၏။”

ငါးမင်းသည် ငါးတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အသင် ငါးတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် ငါးတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ငါးမင်းက ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ငါးမင်းသည် ငါးတို့နှင့် မည်သည့်အခါမျှ စိတ်အခဲမကြေ။ ငါးတို့ကို တွေ့တိုင်း ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့ ရှိခိုး၏။ ငါးတို့ကား ငါးမင်း၏ အပြုအမူကို အလွန် အံ့သြသည်။ “ဤငါးမင်းကား အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါတို့ကား အခြားသူတို့ကို သတ်ဖြတ်စားသောက်သူ မဟုတ်လော။” ဟု တွေးတောလေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ငါးတို့သည် ငါးမင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးသည်၊ “အသင်မင်းကြီးကား အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါတို့ကား အသင်တို့၏ အသက်ကိုလည်း ယူတတ်သူ မဟုတ်လော။” ငါးမင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “အသင် ငါးတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် ငါးတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ဆိုလေသည်။ ငါးတို့သည် ငါးမင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

“အသင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာကား အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အသင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာစိတ်ကား အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။” ဟု ငါးတို့က ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ငါးမင်းသည် ငါးတို့နှင့် အလွန် ချစ်ခင်လေးစားလေသည်။ ငါးတို့သည်လည်း ငါးမင်းကို အလွန် လေးစားကြည်ညိုလေသည်။ ထိုမင်းကား ဗောဓိသັດလောင်းလျာ ဖြစ်သည်။ ငါးမင်း၏ သစ္စာတရားကြောင့် ငါးအပေါင်းတို့သည် ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြလေသည်။

“အသင် ငါးတို့ကား အလွန် သစ္စာရှိသူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် ရဲရင့်သူ ဖြစ်၏။ အသင် ငါးတို့ကား အလွန် တည်ကြည်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် ငါးတို့ကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု ငါးမင်းက ဆိုလေသည်။ ငါးတို့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အသင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်ပညာကား အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အသင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာစိတ်ကား အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။” ဟု ငါးတို့က ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထို့နောက် ငါးအပေါင်းတို့သည် ငါးမင်းကို အလွန် လေးစားကြည်ညိုကြလေသည်။