ကုက္ကုရဇာတ် (Kukkura Jataka)

ကုက္ကုရဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ဟိမဝန္တာတောအုပ်ကြီးထဲမှာ ကျားတစ်ကောင်၊ မျောက်တစ်ကောင်တို့ဟာ အလွန်ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျားနာမည်က ‘သတ္တု’၊ မျောက်နာမည်က ‘ကပိလ’။ သတ္တုက အလွန်ခွန်အားကြီးပြီး သန်မာတယ်။ ကပိလကတော့ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ပြီး အပင်တွေပေါ်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကူးလူးခုန်ပေါက်နေတတ်တယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ အချင်းချင်း ကူညီဖေးမပြီး အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။

တစ်နေ့တော့ ကပိလဟာ အစာရှာထွက်ရင်း အလွန်လှပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို တွေ့တယ်။ အဲဒီပန်းက နဂါးမင်းရဲ့ သမီးတော် မေခလာ နတ်သမီးလေး စိုက်ပျိုးထားတာ ဖြစ်တယ်။ ပန်းလေးက ငွေရောင် အဆင်းနဲ့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အလွန်မွှေးကြိုင်တယ်။ ကပိလဟာ အဲဒီပန်းလေးကို မြင်တာနဲ့ အလွန်သဘောကျသွားတယ်။ သူဟာ ပန်းကို မွှေးကြိုင်တာကြောင့် ပိုပြီး နှစ်သက်သွားတယ်။

“အိုး.. ဒီပန်းလေးက အရမ်းလှတာပဲ။ ဒီပန်းလေးကို ငါ့မိတ်ဆွေ သတ္တုဆီကို ယူသွားရင် သူအရမ်းပျော်မှာပဲ” လို့ ကပိလ တွေးလိုက်တယ်။

ကပိလဟာ ပန်းကို ဂရုတစိုက် ခူးဆွတ်ပြီး သတ္တုဆီကို သွားတယ်။ သတ္တုက ကပိလကို ပန်းနဲ့ ပြန်လာတာ တွေ့တော့ အလွန်ဝမ်းသာသွားတယ်။

“ကပိလ၊ မင်း ဒီပန်းလေးကို ဘယ်က ရလာတာလဲ။ အရမ်းလှတယ်ကွ” လို့ သတ္တုက မေးတယ်။

“သတ္တု၊ ငါ ဟိမဝန္တာတောထဲမှာ ရှာဖွေရင်း တွေ့တာ။ အရမ်းမွှေးကြိုင်တယ်” လို့ ကပိလက ပြန်ဖြေတယ်။

သတ္တုဟာ ပန်းကို ယူပြီး မွှေးကြိုင်တာကို နမ်းရှူတယ်။ သူဟာ ပန်းရဲ့ ရနံ့ကို ခံစားရင်း တဖြည်းဖြည်း ငိုက်မြည်းလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နဂါးမင်းရဲ့ သမီးတော် မေခလာ နတ်သမီးလေးက သူ့ပန်းခင်းကို လာကြည့်တယ်။ သူ့ပန်းလေး ပျောက်နေတာကို တွေ့တော့ အလွန်စိတ်ဆိုးသွားတယ်။

“ဟင်.. ဘယ်သူ့မှန်း မသိဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပန်းလေးကို ခိုးသွားတယ်!” လို့ မေခလာက အော်ဟစ်တယ်။

မေခလာဟာ ပန်းခင်းပတ်လည်မှာ ပျံ့နေတဲ့ ကျားရဲ့ အနံ့ကို ခံစားမိတယ်။ သူက ကျားဆီကို လိုက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့မှ သတ္တုဟာ ပန်းကို ကိုင်ထားတာကို တွေ့တယ်။

“အမလေး! အရှက်မရှိတဲ့ ကျားရယ်၊ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပန်းကို မင်းက ခိုးတယ်ပေါ့!” လို့ မေခလာက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောတယ်။

သတ္တုဟာ မေခလာရဲ့ အော်သံကြောင့် နိုးလာတယ်။ သူဟာ မေခလာကို တွေ့တော့ အလွန်ကြောက်သွားတယ်။

“အမေတော် နတ်သမီး၊ ကျွန်ုပ် မတော်တဆ ဤပန်းကို ရရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်ုပ် မခိုးပါ” လို့ သတ္တုက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ပြောတယ်။

“မင်း မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ! ဒီနံ့ကို ငါသိတယ်!” လို့ မေခလာက မယုံကြည်ဘဲ ပြောပြန်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကပိလ ရောက်လာတယ်။ သူဟာ သတ္တုနဲ့ မေခလာတို့ စကားများနေတာကို တွေ့တယ်။

“အမေတော် နတ်သမီး၊ ဒီပန်းကို ကျွန်ုပ်ပဲ ယူလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်ုပ်က သတ္တုရဲ့ မိတ်ဆွေပါ။ ကျွန်ုပ်က သတ္တုအတွက် ယူလာခဲ့တာပါ” လို့ ကပိလက ရဲရင့်စွာ ပြောတယ်။

“ဘာ! မင်းက ခိုးတာကို ငါ့ကို မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေတယ်ပေါ့!” မေခလာက ကပိလကို အပြစ်ပြောတယ်။

“အမေတော် နတ်သမီး၊ ကျွန်ုပ် မခိုးပါဘူး။ ကျွန်ုပ်က ဒီပန်းလေးကို လှမ်းမြင်တာနဲ့ အလွန်ကြိုက်သွားလို့ပါ။ ကျွန်ုပ်က သတ္တုရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ပါ” လို့ ကပိလက ရှင်းပြတယ်။

မေခလာဟာ ကပိလရဲ့ ရိုးသားတဲ့ အပြောကို ကြားနာပြီး သနားစိတ်ဝင်သွားတယ်။ သူက ကပိလရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသွားတယ်။

“အေးပါ.. မင်းတို့နှစ်ဦးရဲ့ မေတ္တာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပန်းပါ။ နောက်ကို ဒီလို မလုပ်ကြနဲ့” လို့ မေခလာက ပြောတယ်။

“ကျွန်ုပ်တို့ နောင်တောင်းပန်ပါတယ် အမေတော် နတ်သမီး” လို့ သတ္တုနဲ့ ကပိလတို့ တပြိုင်နက် ပြောတယ်။

မေခလာဟာ ပန်းကို ပြန်ယူပြီး သတ္တုနဲ့ ကပိလကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သတ္တုနဲ့ ကပိလဟာ ပိုပြီး သတိထားမိလာတယ်။ သူတို့ဟာ အချင်းချင်း ပိုပြီး ကူညီဖေးမကြတယ်။ သူတို့ဟာ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်မမှန် မပြောတော့ဘူး။ သူတို့ဟာ အမြဲတမ်း ရိုးသားစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။