ဒေါသကင်းသော သိကြားမင်း

ဒေါသကင်းသော သိကြားမင်း

ကဿပဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်အခါက ဖြစ်၏။ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်တို့ထက် သာလွန်သော သိကြားမင်း၏ နန်းတော်တွင် သိကြားမင်းကား အလွန်အေးချမ်းပြီး မေတ္တာတရားနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူ၏ နတ်ပြည်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး နတ်ပြည်သူ နတ်ပြည်သားများကိုလည်း အလွန်ချစ်ခင်လေသည်။

တစ်နေ့သ၌ သိကြားမင်းသည် သူ၏ နတ်ပြည်ကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုနေခိုက်၊ အဝေးမှ အလွန်ထူးဆန်းသော အသံကြီးကို ကြားရလေသည်။ ထိုအသံကား အချင်းချင်း ရန်ခိုက်မှု၊ ဒေါသထွက်မှု တို့ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်ကြောင်း သိကြားမင်း နားလည်လေသည်။ သူသည် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားရာ မြင်တွေ့ရသည်ကား အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင်။

ထိုအရပ်၌ နတ်အုပ်တစ်အုပ်နှင့် အသူရိန်အုပ်တစ်အုပ်တို့ အပြင်းအထန် ရန်ဖြစ်နေကြ၏။ နတ်တို့ကား သူတို့၏ တန်ခိုးအာဏာဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြပြီး အသူရိန်တို့ကား သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် အဆိပ်အတောက်များဖြင့် ရန်ခိုက်နေကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသူများ၊ သေဆုံးသူများ ရှိနေကြ၏။ သိကြားမင်း၏ စိတ်နှလုံး၌ သနားကရုဏာစိတ်များ ထောင်းထောင်းထလာလေသည်။

“အချင်းတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရန်ခိုက်ကြသနည်း။ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေခြင်းသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။” သိကြားမင်းက သာယာသော အသံဖြင့် မေးလေသည်။

နတ်ဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “သိကြားမင်း၊ မင်း နားမလည်ပါဘူး။ သူတို့က ငါတို့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်လာတာ။ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် တိုက်ရမှာပဲ။”

အသူရိန်ဘုရင်ကလည်း မကျေနပ်စွာ ပြောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး ရှင်ဘုရင်။ သူတို့က ငါတို့ ရေခမ်းခြောက်နေတဲ့ နယ်မြေကို လာရှာတာ။ ငါတို့က မပေးနိုင်လို့ သူတို့က အတင်းဝင်လာတာ။”

သိကြားမင်းသည် နှစ်ဖက်လုံး၏ အကြောင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤပြဿနာ၏ အရင်းခံမှာ အရင်းခံသော အရင်းအမြစ်မှ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ရွှေရောင်အဝတ်တော်များကို ဖြန့်ကာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အလယ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မေတ္တာရောင်ခြည်တော်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“အချင်းချင်း ရန်ခိုက်နေခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးမှ မပေးနိုင်။ အချင်းချင်း သနားကြင်နာခြင်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီခြင်းသည်သာ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးမည်။” သိကြားမင်းက သူ၏ ဉာဏ်အမြင်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကို ပြောလေသည်။

“အို သိကြားမင်း၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါတို့က အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး အချင်းချင်း ဒုက္ခပေးနေမိပါလား။” နတ်ဘုရင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလိုပဲ ငါတို့ အသူရိန်တွေလည်း အချင်းချင်း မေတ္တာထားသင့်ပါတယ်။” အသူရိန်ဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။

သိကြားမင်း၏ မေတ္တာရောင်ခြည်တော်နှင့် ပြည့်စုံသော စကားများကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရန်ငြိုးအတ္တများ လျော့ပါးသွားလေသည်။ နတ်ဘုရင်နှင့် အသူရိန်ဘုရင်တို့သည် သိကြားမင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဦးညွှတ်ကြလေသည်။

“သိကြားမင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားကြောင့် ငါတို့ အချင်းချင်း နားလည်မှု ရရှိခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်။” နတ်ဘုရင်က ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၏ တရားစကားကြောင့် ငါတို့၏ အမုန်းတရားများ ကင်းစင်သွားပါပြီ။” အသူရိန်ဘုရင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ သိကြားမင်း၏ မေတ္တာတရားကြောင့် နတ်နှင့် အသူရိန်အုပ်တို့သည် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြလေတော့သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြလေသည်။ သိကြားမင်းသည် သူ၏ မေတ္တာတရားဖြင့် သူ၏ နတ်ပြည်ကို သာယာအေးချမ်းအောင် စီမံအုပ်ချုပ်ခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့သ၌ နတ်ပြည်သို့ အလွန်ဒေါသကြီးသော အသုံ့နတ်မင်းကြီး တစ်ပါး ရောက်လာလေသည်။ သူသည် သိကြားမင်း၏ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အလွန်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလေသည်။ “သိကြားမင်း၊ မင်းက အလွန် အားနည်းတဲ့ နတ်တစ်ပါးပဲ။ မင်းက အလွန် တန်ခိုးကြီးတဲ့ ငါ့ကို မကြောက်ဘူးလား။”

သိကြားမင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေသည်။ “အသုံ့နတ်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်တော့မှ ဒေါသ မထွက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး အမြဲတမ်း မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံပါတယ်။”

“ဟာကွာ၊ မင်းက အလွန် အားနည်းတဲ့ နတ်တစ်ပါးပဲ။ ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တယ်။” အသုံ့နတ်မင်းကြီးက ပြောသည်။

သိကြားမင်းက သူ၏ တန်ခိုးအာဏာကို မသုံးဘဲ အသုံ့နတ်မင်းကြီးအား တရားဟောလေသည်။ “အို အသုံ့နတ်မင်းကြီး၊ ဒေါသသည် အကျိုးမရှိ။ မေတ္တာသည်သာ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို ပေးမည်။”

အသုံ့နတ်မင်းကြီးသည် သိကြားမင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် အေးချမ်းသွားသည်။ သူသည် သိကြားမင်း၏ တရားစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အလွန် အရှက်ရသွားလေသည်။

“သိကြားမင်းကြီး၊ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါက အလွန် ဒေါသထွက်နေလို့ အမှန်တရားကို မမြင်မိဘူး။ မင်းရဲ့ တရားစကားကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထိုနေ့မှစ၍ အသုံ့နတ်မင်းကြီးသည် ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပြီး မေတ္တာတရားကို လက်ကိုင်ထားလေသည်။ သိကြားမင်းသည် သူ၏ ဒေါသကင်းသော ဂုဏ်ကြောင့် နတ်ပြည်တွင် အလွန်ဂုဏ်ပြုခြင်း ခံရလေသည်။